شدوئینگ یعنی هم‌زمان با یک ضبط حرف زدن، با حدود یک ثانیه تاخیر، بدون توقف و بدون نگاه به متن. بیست ثانیه صدا، ده بار پشت هم، و کاری که انجام می‌دهد سه چیز است: ریتم، سرعت، و مسیر فیزیکی دهان.
آنچه انجام نمی‌دهد به همان اندازه مهم است. شدوئینگ هیچ واژه تازه‌ای یاد نمی‌دهد و هیچ ساخت گرامری‌ای اضافه نمی‌کند، چون شما چیزی انتخاب نمی‌کنید. شش ماه شدوئینگ کسی را می‌سازد که انگلیسی‌تر به گوش می‌آید و هنوز نمی‌تواند چیز تازه‌ای بگوید.
هشت خط برای شدوئینگ، با ضربه‌هایشان
طاهره در مراغه کارشناس آزمایشگاه صنایع غذایی است و در جلسه‌های ممیزی با بازرس‌های خارجی حرف می‌زند. این هشت خط را از ضبط یک جلسه بیرون کشید و روی هر کدام ده بار کار کرد. حروف بزرگ، هجایی است که ضربه می‌خورد.
- I WASn't SURE if you'd BE here. سه ضربه، و wasn't و you'd هر دو فشرده‌اند.
- it dePENDS on WHAT you MEAN. سه ضربه، و on و you تقریباً شنیده نمی‌شوند.
- we'll HAVE to SEE how it GOES. سه ضربه، و we'll یک هجاست.
- that's NOT what I SAID. دو ضربه، و NOT همیشه ضربه می‌گیرد.
- I'll GET back to you on THAT. دو ضربه، و کل نیمه دوم فشرده است.
- there's NOthing WRONG with it. دو ضربه، و there's یک هجاست.
- let me KNOW when you're READy. دو ضربه، و let me به یک تکه می‌چسبد.
- I'd RAther DO it toMOrrow. سه ضربه، و I'd یک هجاست.
چرا بیست ثانیه، و چرا بدون متن
بیست ثانیه کوتاه است تا بتوانید ده بار تکرارش کنید و ملودی‌اش در حافظه بماند. یک دقیقه صدا در بار سوم خسته‌کننده می‌شود و در بار پنجم رها می‌شود.
بدون متن هم شرط اصلی است. وقتی متن جلوی چشمتان باشد، دهان از روی نوشته کار می‌کند و همان مصوت‌های اضافه و همان ضربه‌های فارسی برمی‌گردند. وقتی متن نباشد، تنها منبع، صدایی است که می‌شنوید، و همان است که می‌خواهید کپی شود.
جایی که کار می‌ایستد: تمرین بدون چیزی که سنجیده شود
شدوئینگ حس خوبی می‌دهد و همین خطرناکش می‌کند. بعد از بیست دقیقه، شما خسته‌اید و چیزی هم بهتر شده به نظر می‌رسد، ولی هیچ سنجه‌ای در کار نیست و ممکن است بیست دقیقه همان الگوی فارسی را با اطمینان بیشتری تکرار کرده باشید.
طاهره سه هفته هر روز شدوئینگ کرد و بعد ضبط اول و ضبط آخرش را پشت هم گذاشت. سرعتش بالا رفته بود و ضربه‌هایش هنوز روی هجای آخر می‌افتاد، چون هیچ‌وقت خودش را کنار اصل نگذاشته بود.
قاعده‌اش این است: هر جلسه با یک ضبط از خودتان تمام شود و همان بیست ثانیه از اصل بلافاصله بعدش پخش شود. تفاوت را در ضربه‌ها بشنوید و نه در صداها؛ ضربه چیزی است که در سه هفته حرکت می‌کند و صدا نه.
ابزار، و کاری که با آن می‌شود کرد
VLC تا ۲۰۲۶ رایگان و متن‌باز است، روی رایانه خودتان اجرا می‌شود، و دو چیزی را که این تمرین لازم دارد می‌دهد: حلقه کردن یک بازه بیست ثانیه‌ای، و کم کردن سرعت بدون عوض شدن زیر و بمی صدا. جای دکمه عقب زدن را می‌گیرد، که هر بار باید دستی زده شود و همان دست، تمرکز را از تمرین می‌گیرد.
آنچه از کنارش رد می‌شود
یک تکنیک که فقط با آنچه درست می‌کند توصیف شود، آگهی است. شدوئینگ فشار یک آدم منتظر را شبیه‌سازی نمی‌کند، پس کسی که با ضبط روان است ممکن است در جلسه زنده باز هم بایستد؛ و انتخاب واژه را اصلاً تمرین نمی‌دهد، چون هیچ انتخابی در کار نیست.
پس این تمرین در کنار چیز دیگری می‌نشیند و به جای آن نمی‌نشیند. کاری که سرعت انتخاب را بالا می‌برد شکل دیگری دارد و در تمرین‌هایی که با هیچ‌کس در اتاق جواب می‌دهند آمده، و آنچه ضربه‌ها را در جای درست می‌گذارد در صداهایی که فارسی ندارد و گوش هنوز نمی‌شنود ریشه دارد.
پرسش بعدی انتخاب صداست. طاهره از ضبط جلسه خودش استفاده کرد و بیشتر آدم‌ها چنین ضبطی ندارند، پس باید از جای دیگری بیاید؛ و صدایی که برای این کار خوب است ویژگی‌های مشخصی دارد که در شنیدن سرعت واقعی، بدون زیرنویس و بدون تکرار باز شده است.