دو برابر کردن شبکه، کار را در هشت ضرب میکند. دو برابر کردن رزولوشن یک دامنهی سیال، هشت برابر شدن ووکسلهاست: دامنهی ۶۴ برابر ۲۶۲٬۱۴۴ ووکسل است و دامنهی ۱۲۸ برابر ۲٬۰۹۷٬۱۵۲، و زمانش از هشت برابر هم بیشتر است، چون گامهای زمانی هم باید ریزتر شوند.
بهزاد دو شبیهسازی برای یک تیزر کوتاه دارد: یک چادرشب که روی سفرهی نان و پنیر میافتد و تا میخورد، و دوغی که از یک کوزه در کاسه ریخته میشود. یکی پارچه است و دیگری سیال، و هر دو با یک دسته عدد کنترل میشوند.
سه عددی که یک عددند
رزولوشن، گام میانی و فاصلهی برخورد فقط با هم جابهجا میشوند. هر سه در رابط کاربری به شکل عددهای مستقل نشان داده میشوند و هیچکدام مستقل نیست: عوض کردن هرکدام، آن دو تای دیگر را غلط میکند.
رزولوشن میگوید شبکه یا مش چقدر ریز است و روی یک حجم، هزینه را مکعب میکند. گام میانی میگوید حلکننده میان دو فریم چند بار اجرا شود، و همان است که جلوی رد شدن را میگیرد. فاصلهی برخورد، حاشیهای است که از سطح خالی نگه داشته میشود، با میلیمتر اندازه میشود و چشم آن را تماس میخواند.
رد شدن، و گام میانی
یک جسم تند از یک برخوردکنندهی نازک رد میشود مگر آنکه گامهای میانی بالا بروند. چادرشب بهزاد با ۵ گام از میز رد میشود و با ۲۰ گام رویش مینشیند، و هیچ چیز دیگری عوض نشده. دلیلش ساده است: میان دو فریم، لبهی پارچه چند سانتیمتر جابهجا میشود و حلکننده فقط جای اول و آخر را میبیند؛ اگر میز میانشان باشد، هیچوقت دیده نمیشود.
فاصلهی برخورد از سمت دیگر همین را خراب میکند. فاصلهی برخورد یک حاشیه است: ۳ میلیمتر پارچه را نگه میدارد و ۳۰ میلیمتر شناورش میکند. با ۳۰ میلیمتر، چادرشب یک انگشت بالای سفره معلق میماند و کسی نمیفهمد چرا صحنه غلط به نظر میرسد؛ با صفر، پارچه در میز فرو میرود و لرزش میگیرد.
هزینه، خوانده از روی جدول
دو محور این جدول با هم خوانده میشوند. ستونها را که پایین بروید مکعب شدن را میبینید: دامنهی ۶۴ با یک گام میانی یک دقیقه است، دامنهی ۱۲۸ دوازده دقیقه، و دامنهی ۲۵۶ دو ساعت و ده دقیقه. سطرها را که بروید گام میانی را میبینید، که ارزانتر از آن دو است و همان است که مردم آخر از همه بالا میبرند.
نتیجهی عملیاش این است که آزمایشها را روی دامنهی ۶۴ انجام بدهید، همهی تصمیمهای شکل و زمانبندی را همانجا بگیرید، و رزولوشن را فقط برای پخت آخر بالا ببرید. جابهجایی از ۶۴ به ۲۵۶ چیزی دربارهی حرکت عوض نمیکند؛ فقط جزئیات را اضافه میکند.
یکی را عوض کنید، آن دوتا هم باید بچرخند
سه تنظیم که یک تنظیماند
هر سه در رابط کاربری به شکل عددهای مستقل نشان داده میشوند و هیچکدام مستقل نیست. عوض کردن هرکدام، آن دو تای دیگر را غلط میکند.
- رزولوشن
- گام میانی
- فاصلهی برخورد
- رزولوشنشبکه یا مش چقدر ریز است. روی یک حجم، هزینه را مکعب میکند
- گام میانیحلکننده میان دو فریم چند بار اجرا میشود. جلوی رد شدن را میگیرد
- فاصلهی برخوردحاشیهای که از سطح خالی نگه داشته میشود. با میلیمتر، و چشم آن را تماس میخواند
چرخ چهارمی هم هست که این شکل بیرونش گذاشته، و آن اندازهی خود صحنه است. ملافهای که ده برابر اندازهی واقعی ساخته شده هر سه عدد را عوض میکند و هیچکدامشان این را نمیگویند.
ایستی که با اسکراب کردن ساخته میشود
ایست معمول این است که آدم روی خط زمان جلو و عقب میرود تا شبیهسازی را ببیند، در حالی که اسکراب کردن دوباره محاسبه میکند: پیش از داوری هر چیزی، کش را بپزید. بدون پخت، هر بار جلو و عقب رفتن یک شبیهسازی تازه است و نتیجه هر بار کمی فرق میکند، پس آدم دنبال خطایی میگردد که وجود ندارد. این تنها ایست این صفحه است که هیچ ربطی به فیزیک ندارد و بیشترین وقت را میگیرد.
در ۲۰۲۶ چه چیزی را روشن کنید
دامنهی تطبیقی، جعبهی دامنه را فقط دور جایی میکشد که واقعاً سیال هست، و با حرکت سیال بزرگ و کوچک میشود. جای شبیهسازی کردن یک جعبهی کامل از هوای خالی دور یک پاشش را گرفت، که برای همان کوزهی دوغ یعنی بیشتر دامنه هوا بود. در حلکنندهی سیال رایگان هست و هزینهای ندارد.
کش آلمبیک دومی است: نتیجهی پختهشده را به شکل هندسهی هر فریم ذخیره میکند، پس هر برنامهی دیگری میتواند بخواندش. جای شبیهسازی دوباره در هر برنامهای که نتیجه را لازم دارد را گرفت. یک قالب باز است، رایگان، و همه چیز میخواندش؛ برای کسی که در بلندر شبیهسازی میکند و جای دیگری رندر میگیرد، این همان پلی است که وجود دارد.
اشتباهی که چهار ساعت را چهار دقیقه کرد
بهزاد اولین پخت دوغ را روی دامنهی ۲۵۶ با هشت گام میانی گرفت، چون میخواست «درست» باشد. هشت ساعت طول کشید و در فریم شصت معلوم شد جای کوزه غلط است. همان پخت روی دامنهی ۶۴ با یک گام، یک دقیقه بود و همان خطا را نشان میداد. رزولوشن جواب هیچ پرسشی دربارهی شکل حرکت نیست، و آخرین چیزی است که باید بالا برود.
پارچهای که میافتد و تا میخورد همان چادرشب است با طول کامل. مایع، و هزینهی رزولوشن همان جدول است در جای خودش. حجمها، و رساندنشان به رندر جایی است که این عددها بدترین حالتشان را دارند، و همه چیز به شکل رویهای، و استاندارد صنعت جلوه جایی است که این کار حرفهای انجام میشود.
هر شبیهسازی آخرش باید رندر شود و همانجا هزینهی دوم را میدهد، که کار تبدیل صحنه به تصویر است، و پارچه تا وقتی جنس نگرفته چیزی نشان نمیدهد، که دادن جنس به یک سطح است. چیزی که شبیهسازی میشود معمولاً روی چیزی نشسته که دستی انیمیت شده، در به حرکت درآوردن یک مدل. اینها زیر ساختن، نورپردازی و رندر چیزهایی که وجود ندارند مینشینند، و پرسشی که برای بهزاد مانده این است که آیا این دوغ اصلاً باید شبیهسازی میشد یا فیلمبرداری.