انگلیسی گفتاری واژه‌ها را جدا نمی‌گوید و این بی‌دقتی نیست، قاعده است. چهار اتفاق در مرز واژه‌ها می‌افتد و هر چهار در یک پرسش کوتاه با هم می‌آیند: what do you want to do در گفتار عادی چیزی حدود چهار صدا کمتر از املایش دارد.
پس مشکل سرعت نیست. کسی که همان جمله را با سرعت نصف بشنود هم آن t جاافتاده را پیدا نمی‌کند، چون t اصلاً گفته نشده است. آنچه لازم است دانستن این است که چه چیزی حذف می‌شود و کجا.
هشت مرزی که در گفتار عوض می‌شوند
نرگس در زاهدان دانشجوی پزشکی است و ویدیوهای درسی انگلیسی می‌بیند و می‌گوید مدرس تند حرف می‌زند. هشت سطر زیر از سه دقیقه از همان ویدیو بیرون آمده‌اند.
- an ice cream sounds like a nice cream. صامت پایانی به مصوت بعدی می‌چسبد و مرز واژه جابه‌جا می‌شود.
- the t in next day disappears. سه صامت پشت هم می‌شوند دو تا.
- the d in old man disappears. همان اتفاق با d.
- did you sounds like dijoo. d و y با هم یک صدای تازه می‌سازند.
- want to sounds like wanna. پرکاربردترین نمونه همین دسته در گفتار روزمره.
- of reduces to a single sound. مصوتش می‌افتد و تقریباً هیچ نمی‌ماند.
- have to sounds like hafta. v پیش از t بی‌آوا می‌شود.
- going to sounds like gonna. همان دسته، و در نوشتار رسمی هرگز نوشته نمی‌شود.
چهار اتفاق، و اینکه هر چهار با هم می‌آیند
سطر اول چسبیدن است، سطر دوم و سوم افتادن، سطر چهارم آمیختن، و چهار سطر آخر فشرده شدن واژه‌های ساختاری. هیچ جمله‌ای این چهار را یکی‌یکی تحویل نمی‌دهد، و به همین دلیل یاد گرفتن سه‌تا از آن‌ها هنوز شما را همان‌جا نگه می‌دارد.
مهم‌تر اینکه هر چهار قاعده‌مندند. این‌ها تنبلی گوینده نیستند و همیشه در همان جای مشخص اتفاق می‌افتند، پس می‌شود پیش‌بینی‌شان کرد. وقتی بدانید t میان دو صامت می‌افتد، دیگر دنبالش نمی‌گردید و به جایش سراغ چیزی می‌روید که واقعاً گفته شده است.
جایی که کار می‌ایستد: تکرار، چیزی را که گفته نشده تولید نمی‌کند
واکنش طبیعی به نفهمیدن یک جمله، دوباره شنیدنش است. برای بیشتر مسائل شنیداری این جواب می‌دهد و برای این یکی نمی‌دهد، چون آنچه دنبالش می‌گردید در فایل نیست. صد بار تکرار همان سه دقیقه، همان t غایب را غایب نگه می‌دارد.
نرگس شش ماه هر ویدیو را دو بار می‌دید و هر بار همان جاها را گم می‌کرد. مشکلش سرعت نبود، انتظارش بود: گوش او منتظر واژه‌هایی بود که مرزهایشان سر جایشان باشد، و مرزها سر جایشان نبودند.
راهش این است که یک بار متن را ببینید و بعد گوش کنید. سه دقیقه صدا را با زیرنویس انگلیسی بخوانید، هر جایی را که گفته‌شده با نوشته‌شده فرق داشت علامت بزنید، و بعد بدون زیرنویس گوش کنید. آن علامت‌ها الگو دارند و بعد از حدود بیست موردشان، گوش شروع می‌کند به پیش‌بینی کردن.
بیست مورد عدد دلبخواهی نیست. الگوها محدودند و بعد از حدود بیست علامت، همان‌ها تکرار می‌شوند و گوش دیگر لازم ندارد هر بار از اول تصمیم بگیرد.
پخش‌کننده‌ای که سرعت را کم می‌کند و صدا را خراب نمی‌کند
VLC تا ۲۰۲۶ رایگان و متن‌باز است، روی رایانه خودتان اجرا می‌شود و سرعت پخش را بدون عوض شدن زیر و بمی صدا کم می‌کند. جای دکمه تکرار را می‌گیرد، که همان سه دقیقه را با همان سرعت دوباره پخش می‌کند. حدش را هم باید گفت: سرعت کم، صدای حذف‌شده را برنمی‌گرداند و فقط به شما وقت می‌دهد ببینید که نبوده.
لبه ماجرا: بعضی از این‌ها را خودتان هم باید بگویید و بعضی را نه
برای شنیدن، هر هشت سطر لازم است. برای گفتن، فقط چسبیدن و فشرده شدن واژه‌های ساختاری لازم است، و آن دو کافی‌اند تا گفتارتان طبیعی شود. wanna و gonna را می‌شود نگفت و هیچ‌کس متوجه نمی‌شود، ولی گفتن have to با هر دو واژه کامل، در هر جمله‌ای شنیده می‌شود.
کدام واژه‌ها فشرده می‌شوند از ریتم جمله می‌آید و در چرا انگلیسی بعضی واژه‌ها را می‌کوبد و بقیه را می‌بلعد فهرست شده‌اند. صامت‌هایی هم که در خوشه‌ها می‌افتند همان‌هایی هستند که در th و r و همان چند صدایی که واقعاً هزینه دارند بار تمایزی‌شان اندازه‌گیری شده است.
پرسش بعدی این است که بعد از فهمیدن این هشت مورد، چه چیزی هنوز گم می‌شود. نرگس حالا مرزها را می‌گیرد و در جلسه پرسش و پاسخ زنده، وقتی چند نفر پشت هم حرف می‌زنند، باز هم جا می‌ماند، و آن مسئله دیگری است که در شنیدن سرعت واقعی، بدون زیرنویس و بدون تکرار باز شده است.