Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش ایندیزاین (InDesign) ابزارهای طراحی

کاتالوگ یک شرکت لوازم آشپزخانه: دوازده سبک که یازده‌تایش ارث می‌برند، صحافی از راست، و حلقه‌ای که هیچ نشانه‌ای ندارد.

۵بخش
۴دقیقه خواندن
۳عمق

یک کاتالوگ، چهار جور سبک

چه چیزی یک بار نام می‌گیرد، و بعد آن نام چه چیزی را کنترل می‌کند

هر شاخه اینجا برای این هست که چاپ دوباره بهار یک ویرایش باشد نه یک بازسازی.

  • سبک‌های پاراگرافدوازده‌تا، و یازده‌تایشان بر پایه دوازدهمی
    • متن، که بقیه از آن ارث می‌برند
    • نام محصول، با چهار ویژگی ذخیره‌شده
    • بازکننده بخش
    • زیرنویس
  • سبک‌های فریمهمان ایده، اعمال‌شده روی کادرها به‌جای متن
    • کادر عکس، با تورفتگی‌اش
    • پنل قیمت
نود و شش صفحه، سیصد و چهل محصول
  • سبک‌های نویسهبرای آنچه داخل یک پاراگراف اتفاق می‌افتد، و جایی که چاپ دوباره برنده می‌شود
    • قیمت، اعمال‌شده روی سیصد و چهل عدد
    • کد محصول
    • تاکید
  • صفحه‌های والدآنچه تکرار می‌شود بی‌آنکه روی هیچ صفحه‌ای گذاشته شود
    • نشانگر شماره صفحه
    • سرصفحه، از یک متغیر متنی
    • حاشیه‌ها و ستون‌ها

هیچ‌کدام از این‌ها درباره ظاهر کاتالوگ نیست. هر چهار شاخه درباره این‌اند که تغییر از کجا وارد می‌شود، که تنها چیزی است که یک چاپ دوباره سه‌هفته‌ای را از یک بعدازظهر جدا می‌کند.

یک تغییر، نود و شش صفحه. تمام کاری که ایندیزاین برای شما می‌کند این است، و شرطش یک جمله است: هیچ پاراگرافی قالب‌بندی محلی نداشته باشد. کاتالوگ نود و شش صفحه‌ای یک شرکت لوازم آشپزخانه با سیصد و چهل محصول، بهار بعد باید دوباره چاپ می‌شد، و تفاوت میان یک بعدازظهر و سه هفته همین یک جمله بود.

دوازده سبک پاراگراف داشت و یازده‌تایشان بر پایه سبک متن ساخته شده بودند. یعنی وقتی قلم متن عوض شد، یازده سبک دیگر خودشان دنبالش رفتند و کسی به هیچ صفحه‌ای دست نزد. سبکی که پایه ندارد جزیره است، و در سند بلند هر جزیره یک بار دستی درست می‌شود.

جایی که چاپ دوباره برنده می‌شود

قیمت یک سبک نویسه است که روی خود عدد اعمال می‌شود. سیصد و چهل قیمت در متن پراکنده‌اند و هیچ‌کدام پاراگراف خودشان نیستند؛ سبک نویسه چیزی است که داخل پاراگراف کار می‌کند. وقتی قیمت‌ها ده درصد بالا رفتند، شکلشان یک بار عوض شد و سیصد و چهل جا با هم رفتند.

و برای فریم‌ها همان ایده تکرار می‌شود، با یک تفاوت که همیشه اشتباه می‌شود: فریم می‌برد و گروه نمی‌برد. عکسی که داخل یک فریم است به اندازه فریم دیده می‌شود؛ همان عکس اگر با یک شکل گروه شده باشد کامل دیده می‌شود و شکل فقط کنارش نشسته. فریم، متن، و چیزهایی که اول باید جا بیفتند این را باز می‌کند.

متن از فریم‌ها عبور می‌کند

فریم‌ها را به هم زنجیر کنید تا متن از داخلشان جاری شود. متنی که در هر صفحه یک فریم جدا دارد، با اضافه شدن یک بند در صفحه دوازده، هفتاد صفحه بعدی را دستی می‌خواهد. متن زنجیرشده خودش جلو می‌رود.

و شماره صفحه هیچ‌وقت تایپ نمی‌شود: نشانگر شماره صفحه جاری را روی صفحه والد بگذارید. صفحه والد جایی است که هر چیزی که تکرار می‌شود بدون قرار گرفتن روی هیچ صفحه‌ای زندگی می‌کند: شماره، سرصفحه، حاشیه‌ها و ستون‌ها.

در یک سند فارسی، صحافی از راست است

و این تنها چیزی است که یک سند فارسی از همان صفحه اول عوض می‌کند. کتاب فارسی از سمت راست باز می‌شود، پس در سند راست‌چین، صفحه یک صفحه راست است و حاشیه داخلی سمت راست می‌افتد. اگر سند با پیش‌فرض چپ‌چین ساخته شود، همه صفحه‌های فرد و زوج جابه‌جا می‌شوند و حاشیه‌ای که برای عطف بزرگ‌تر گذاشته‌اید در لبه بیرونی می‌نشیند.

این را نمی‌شود بعدا درست کرد بی‌آنکه هر جفت صفحه دوباره چیده شود، پس در همان پنجره ساخت سند تعیین می‌شود. و مثل هر ابزار دیگری، ترکیب‌کننده پاراگراف باید روی حالت جهانی باشد وگرنه حرف‌ها به هم نمی‌چسبند. صفحه والد، و هر چیزی که تکرار می‌شود بقیه این تنظیم‌ها را می‌گیرد.

از استودیو تا چاپخانه

شش حلقه میان یک سند تمام‌شده و یک پی‌دی‌اف درست

پنج‌تایشان را پنل بازبینی همان موقع کار چک می‌کند، و ششمی را هیچ چیز چک نمی‌کند.

حلقه باز همان است که هیچ نشانه دیداری ندارد. عکس گم‌شده یک کادر خاکستری می‌گذارد که همه می‌بینند؛ متن سرریز صفحه‌ای می‌گذارد که تمام‌شده به نظر می‌رسد و یک بند کم دارد.

جایی که کار می‌ایستد: متن سرریز، که هیچ نشانه‌ای ندارد

اینجاست که کار می‌ایستد و هیچ‌کس هم متوجه نمی‌شود، نه در استودیو و نه در نمونه چاپی. متن سرریز یعنی داستانی که دیگر جا نشده و ساکت مانده؛ صفحه تمام‌شده به نظر می‌رسد و یک بند کم دارد. عکس گم‌شده یک کادر خاکستری می‌گذارد که همه می‌بینند؛ متن سرریز هیچ چیز نمی‌گذارد.

و آخرین حلقه پیش از فرستادن هم همان‌جاست: بسته‌بندی کنید، نفرستید. بسته‌بندی سند و تصویرهای پیوندی و قلم‌ها را در یک پوشه می‌گذارد؛ فرستادن فایل تنها یعنی تصویرها روی دیسک شما مانده‌اند و قلم روی دستگاه شما نصب است. خروجی، بسته‌بندی، و آنچه به چاپخانه می‌رسد این را قاعده‌مند می‌کند.

و آزمونی که کل این صفحه را در یک حرکت می‌سنجد: قلم متن را عوض کنید و ببینید سند چقدر طول می‌کشد تا دوباره درست شود. اگر چند ثانیه بود، سیستم سبک‌ها کار می‌کند. اگر چند روز بود، آنچه دارید نود و شش صفحه جداست که کنار هم چیده شده‌اند.

با چه چیزی

ایندیزاین در ۲۰۲۶ همچنان پیش‌فرض سند بلند است و در ایران هم چاپخانه‌ها فایلش را می‌شناسند. جای کوارک‌ایکس‌پرس را در اوایل دهه دوهزار گرفت. نسخه رایگان ندارد و اشتراکش با کارت ایرانی پرداخت نمی‌شود.

افینیتی پابلیشر همان چهار جور سبک را دارد و یک بار خریده می‌شود نه ماهانه، که برای یک فریلنسر تفاوت واقعی است. جای اشتراک ماهانه را می‌گیرد. رایگان نیست ولی یک بار پرداخت است؛ پیش از قبول کردن یک کار فارسی، یک صفحه واقعی با قلم نهایی تویش بچینید و پیوندها و جهت صحافی را ببینید.

ایندیزاین انتهای یک زنجیره است. گذاشتن کلمه و تصویر روی یک صفحه تصمیم می‌گیرد سند چه شکلی باشد، کاری که تعیین می‌کند کلمه‌ها خوانده می‌شوند یا نه عددهای داخل سبک‌ها را می‌دهد، آنچه وقتی کار از صفحه بیرون می‌رود عوض می‌شود می‌گوید آن بسته به چه دردی می‌خورد، و نرم‌افزارها، و آن بخش‌هایی که واقعا استفاده می‌شوند بقیه بودجه را نگه داشته.

و پرسش بعدی: سیستم سبک‌ها کار می‌کند و چاپ دوباره یک بعدازظهر است. ولی سیصد و چهل محصول از یک انبار می‌آیند که قیمت‌هایش در یک صفحه‌گسترده است، و کسی هنوز آنها را دستی تایپ می‌کند. آن صفحه‌گسترده چطور به این سند وصل می‌شود؟

کنار این

بالای این