خوانش‌ها خصلت نویسه نیستند، خصلت واژه‌اند. نویسه به‌تنهایی تلفظی ندارد و واژه‌ای که در آن نشسته تعیین می‌کند کدام خوانش می‌آید، پس کارتی که یک نویسه را با فهرست خوانش‌هایش نگه دارد، چیزی را ذخیره کرده که در جمله به کار نمی‌آید.
هشت مورد زیر همان دستگاه را باز می‌کنند، و ترتیب کار را هم تعیین می‌کنند.
هشت چیزی که ترتیب کار را تعیین می‌کنند
- حدود دو هزار و صد نویسه در فهرست رسمی روزمره هستند و نه پنجاه هزارتا.
- هر نویسه خوانش چینی و خوانش بومی دارد و واژه انتخابش می‌کند.
- 山 در یک ترکیب san خوانده می‌شود و به‌تنهایی yama.
- در ترکیب دو نویسه‌ای، خوانش چینی می‌آید و بیشتر واژگان رسمی همان‌جاست.
- نویسه با هیراگانا پشت سرش، خوانش بومی می‌گیرد و بیشتر فعل‌های روزمره همین‌اند.
- فوریگانا خوانش را بالای نویسه می‌نویسد، و همان چیزی است که متن مبتدی دارد.
- ریشه‌ها دیکشنری را مرتب می‌کنند و ترتیب ضربه‌ها راه جست‌وجو را.
- نام مکان و نام آدم خوانش‌هایی دارند که از هیچ قاعده‌ای پیروی نمی‌کنند.
مینا در بابل نویسه کوه را با هر پنج خوانشش روی یک کارت داشت و در متن، وقتی در یک ترکیب دید، مکث کرد. مسئله این نبود که خوانش را نمی‌دانست؛ همه‌شان را می‌دانست و نمی‌دانست کدامشان. کارت به او فهرست داده بود و نه انتخاب.
دو خوانش اول تقریباً همه چیز را می‌پوشانند
در ترکیب دو نویسه‌ای، خوانش چینی می‌آید و بیشتر واژگان رسمی از همان‌جاست. وقتی نویسه تنها باشد و هیراگانا پشت سرش بیاید، خوانش بومی می‌آید و بیشتر فعل‌های روزمره همین‌طورند. هر دوی این‌ها از روی کاغذ قابل تشخیص‌اند، چون به چیزی که دور نویسه است نگاه می‌کنید و نه به خود نویسه.
سه حالت دیگر هستند که قاعده ندارند: نام مکان، نام آدم، و اصطلاح‌های منجمد. همین سه‌تا هستند که می‌شود صادقانه گفت یک نویسه ده خوانش دارد، و همین سه‌تا هستند که فهرست خوانش‌ها را غیرقابل یادگیری می‌کنند.
نتیجه عملی این است که فهرست خوانش‌ها را حفظ نکنید. واژه را حفظ کنید و خوانش با آن می‌آید، و برای دو حالت اول این کار همیشه جواب می‌دهد و برای سه حالت دیگر هم تنها راه است.
ترتیبی که کار نویسه واقعاً در آن ساخته می‌شود
اول اجزا: چند صد بخش تکرارشونده، پیش از خود نویسه‌ها. بعد نویسه‌ها به‌عنوان شکل، ساخته‌شده از اجزایی که از قبل معلوم‌اند و بدون خوانش. بعد واژه‌هایی که آن نویسه‌ها را در خود دارند، و خوانش‌ها همان‌جا می‌رسند، چسبیده به چیزی که انتخابشان کرده.
ایستگاه چهارم خواندن پلکانی در حجم است، و همان است که بیشتر زبان‌آموزان عقب می‌اندازند و همان است که فلات را تمام می‌کند. ایستگاه پنجم نویسه‌های کمیاب است، که از روی بافت ارزان‌تر تمام می‌شوند تا روی کارت.
ایستگاه چهارم تنها ایستگاهی است که شبیه کار کمتر به نظر می‌رسد و نه بیشتر، و همان است که نرخ را عوض می‌کند. کسی که بعد از هزار نویسه هنوز کارت اضافه می‌کند، کندترین راه را انتخاب کرده چون تنها راهی است که یک عدد رویش نوشته شده.
در ایران نویسه‌ها را از فهرست می‌گیرید و متن پلکانی پیدا نمی‌شود
ماده ژاپنی در ایران کم است و آنچه هست فهرست نویسه و کارت است. متن پلکانی، یعنی داستانی که داخل سقف نویسه و واژه مشخصی نوشته شده، تقریباً در دسترس نیست مگر آنلاین.
ایستادن جایی است که شمار نویسه‌ها بالا می‌رود و خواندن بالا نمی‌رود، چون ایستگاه چهارم هیچ‌وقت شروع نشده. برداشت متعارف این است که هنوز نویسه کم است و پاسخش کارت بیشتر است، که همان راه کند است.
کار درست این است که در همان هشتصد نویسه اول، خواندن پلکانی را شروع کنید و کارت را کم کنید. مینا وقتی این کار را کرد، شش ماه بعد نویسه‌های تازه را از متن می‌گرفت و دسته کارتش کوچک‌تر شده بود.
ترتیب، بدون هیچ تاریخی
کار نویسه واقعاً چطور ساخته می‌شود
اینجا عمداً هیچ بازه زمانی نیست. بازه صادقانه یک سال تا چهار سال است و تقریباً همه پراکندگی‌اش روی ایستگاه چهارم می‌نشیند.
- شروعاجزاچند صد بخش تکرارشونده، یاد گرفته‌شده پیش از خود نویسه‌ها۰۱
- ۰۲نویسه‌ها به‌عنوان شکلساخته‌شده از بخش‌هایی که از قبل معلوم‌اند، با خوانش‌های کنارگذاشته
- واژه‌هایی که آن‌ها را در خود دارندجایی که خوانش‌ها می‌رسند، چسبیده به چیزی که انتخابشان کرده۰۳
- ۰۴خواندن پلکانی، در حجمتغییری که بیشتر زبان‌آموزان عقب می‌اندازند، و همان که فلات را تمام می‌کند
- نویسه‌های کمیاب، از بافتاینجا ارزان‌تر از روی کارت، چون بافت کار را می‌کند۰۵
ایستگاه چهارم همان است که نرخ را عوض می‌کند، و تنها ایستگاهی است که شبیه کار کمتر به نظر می‌رسد و نه بیشتر. کسی که بعد از هزار نویسه هنوز کارت اضافه می‌کند، کندترین راه را انتخاب کرده چون تنها راهی است که یک عدد رویش نوشته شده.
دو منبع، و یکی‌شان عمداً خوانش‌ها را حذف می‌کند
Remembering the Kanji جای ترتیب مدرسه‌ای را می‌گیرد، که از آنچه یک کودک ژاپنی در هر سنی لازم دارد پیروی می‌کند و نه از آنچه یک بزرگسال لازم دارد. پولی است، و عمداً خوانش‌ها را حذف می‌کند، که همان چیزی است که سرش بحث می‌شود و همان چیزی که این صفحه می‌گوید باید از واژه بیاید.
متن‌های پلکانی تادوکو جای خواندن ماده بومی در سطح زودهنگام را می‌گیرند، که در ژاپنی بدتر از جاهای دیگر شکست می‌خورد چون نویسه ناشناخته را نمی‌شود صدا داد. رایگان‌اند و داخل سقف مشخص واژه و نویسه نوشته شده‌اند، که دقیقاً ایستگاه چهارم را ممکن می‌کند.
خطا: حفظ کردن فهرست خوانش‌ها
فهرست خوانش‌ها روی هر کارتی جا می‌شود و حفظ کردنش حس کامل بودن می‌دهد. مسئله این است که در جمله هیچ‌وقت به فهرست نیاز ندارید؛ به یک انتخاب نیاز دارید، و انتخاب از واژه می‌آید و نه از نویسه.
آزمونش یک متن است: یک بند بخوانید و هر جا مکث کردید علامت بزنید. اگر مکث‌ها سر نویسه‌هایی است که خوانش‌هایشان را می‌دانید، مسئله فهرست نیست و واژه است.
بعد از این هشت مورد
برای اینکه واژه‌ها همراه خوانششان ذخیره شوند، ساختن کارتی که یاد بدهد، نه کارتی که روی هم انباشته شود کارت واژه‌محور را می‌سازد. برای شروع کردن ایستگاه چهارم مطلبی کمی بالاتر از سطح شما، و اینکه چرا همان‌جا نقطه شیرین است ماده را انتخاب می‌کند، و برای نگه داشتن مرور یک واژه دقیقاً وقتی که دارید از دستش می‌دهید.
پرسش بعدی این است که هیراگانایی که پشت نویسه می‌آید چه کاری می‌کند: ذره‌هایی که نقش را می‌گویند، و فعلی که ته جمله می‌نشیند جواب می‌دهد، و همان دو خط دیگر در دو الفبای هجایی، و اینکه هرکدام کجا به کار می‌رود.