Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش جلوه‌های ویژه موشن گرافیک

دو متر فاصله از پرده، یک بعدازظهر روی لبه، و دانه که آخر از همه روی همه چیز می‌آید. یک فیگور کلید‌شده، از استودیویی در تهران به بالکنی در رشت.

۵بخش
۴دقیقه خواندن
۳عمق

یک نما، یک عنصر

همپوشانی، تمام کار است

هیچ‌کدام از دو دایره جایی نیست که کار در آن انجام شود. هرچه یک کامپوزیتور می‌کند بردن ویژگی‌ها از یک لُپ به آن یکی است تا وسط پر شود.

  • نمای بالکن
  • سحر، کلید‌شده
دانه، سطح سیاهی، محو شدن، لایت‌رپ
  • نمای بالکندانه، لنز نرم، سیاهی بالای صفر، و سبزی برگشتی از نرده
  • سحر، کلید‌شدهتمیز، تیز، سیاهی روی صفر، و نورخورده در شهری دیگر

وسط، فهرست افکت‌هایی برای اعمال کردن نیست. فهرست اندازه‌گیری‌هایی است که باید از خود نما برداشته شود، و مقدارهایش مال همین نماست و هیچ نمای دیگری.

یک عنصر وقتی به نما تعلق دارد که عیب‌های همان نما را داشته باشد، نه وقتی که تمیز باشد. فایل کلید‌شده تمیز، تیز، با سیاهی روی صفر و نوری از یک اتاق دیگر، هیچ‌وقت به بالکن نمی‌چسبد؛ چیزی که می‌چسباندش دانه و سیاهی و محو شدن خودِ نماست.

ندا یک نما دارد از بالکنی در رشت، ظهر ابری، و می‌خواهد سحر را که در یک استودیوی اجاره‌ای در تهران جلوی پرده‌ی سبز ایستاده داخل آن بگذارد. کل کار بعد از کلید همین است: هرچه در نمای بالکن هست را روی سحر بیاورد.

پرده، پیش از هر نرم‌افزاری

سوژه را دو متری پرده بایستانید، نه نیم متری. نزدیک که باشد، سبزی پرده روی شانه و مو برمی‌گردد و در کلید، همان سبز با خودِ سوژه برداشته می‌شود. و پرده را جدا نور بدهید و اختلافش را در کل سطح زیر دو سوم استاپ نگه دارید؛ پرده‌ای که یک گوشه‌اش روشن‌تر است، برای نرم‌افزار دو رنگ متفاوت است و کلید مجبور می‌شود آن‌قدر باز شود که لبه‌ها را هم بخورد.

در ایران پرده‌ی سبز معمولاً یک پارچه است که چین دارد و با همان چراغ‌هایی روشن شده که سوژه را روشن کرده‌اند. هر دو خطا از یک جنس‌اند و هر دو در نرم‌افزار جبران‌ناپذیرند: چین سایه می‌سازد و سایه در پرده یعنی سبزِ دیگری، و چراغ مشترک یعنی هیچ‌وقت نمی‌شود شدت پرده را جدا تنظیم کرد. دو متر فاصله و دو چراغ اضافه، ارزان‌ترین بخش کل این کار است.

شش حلقه، بعد از کلید

کلید ده دقیقه طول می‌کشد و لبه یک بعدازظهر. این نسبت برای هر کسی که تازه شروع کرده غافلگیرکننده است و تغییر نمی‌کند. بعد از کلید، دیسپیل سبزِ برگشتی را برمی‌دارد و مقداری از سبز واقعی را هم با خودش می‌برد، پس روسری سبز سحر بعد از دیسپیل خاکستری می‌زند و باید دستی برگردانده شود.

بعد نوبت لبه است: کوچک کردن، نرم کردن، و برگرداندن مو. بعد گرید به سمت نما، که مهم‌ترین عددش سیاهی است: سیاهی یک نمای واقعی بالای صفر می‌نشیند و سیاهی یک عنصر کلید‌شده روی صفر. تا وقتی سیاهی سحر بالا کشیده نشود تا با تاریک‌ترین گوشه‌ی بالکن یکی شود، او روی نما چسبانده شده به نظر می‌رسد و هیچ‌کس نمی‌داند چرا.

بعد لایت‌رپ و محو شدن، یعنی روشنایی نما که دور سحر می‌پیچد، با همان اندازه وضوحی که خود نما دارد. و آخر از همه دانه: دانه را آخر، روی کل ترکیب، و هیچ‌وقت فقط روی عنصر بگذارید. چهار دقیقه کار است و بیشترین حلقه‌ای است که باز رها می‌شود.

دو نوع ترک، و اینکه هرکدام چه می‌خواهند

ترک دوبعدی به گوشه احتیاج دارد؛ ترک سه‌بعدی به این احتیاج دارد که دوربین جابه‌جا شده باشد. اگر دوربین روی سه‌پایه ثابت باشد و فقط پن کند، هیچ اطلاعات عمقی وجود ندارد و حل سه‌بعدی شکست می‌خورد، هرچقدر هم نقطه‌ی خوب در کادر باشد. و دیوار سفید بالکن نقطه‌ای برای ترک نقطه‌ای ندارد، که همان جایی است که ترک صفحه‌ای به کار می‌آید.

بعد از کلید، به ترتیب

شش حلقه، و آن یکی که همه رهایش می‌کنند

هر حلقه ارزان است و هیچ‌کدام اختیاری نیست. ترکیب فقط به اندازه‌ی همان حلقه‌ای باورپذیر است که از قلم افتاده.

ترک روی این زنجیر نیست، چون تعیین می‌کند عنصر کجا بنشیند نه اینکه تعلق دارد یا نه. یک برچسبِ کاملاً ترک‌شده هنوز یک برچسب است.

در ۲۰۲۶ با چه چیزی ترک بزنید

ترک صفحه‌ای سطحی تخت را به عنوان یک صفحه دنبال می‌کند، نه به عنوان مجموعه‌ای از نقطه. جای ترک نقطه‌ای روی سطحی را گرفت که هیچ نقطه‌ای برای دنبال کردن ندارد، مثل همان دیوار بالکن یا صفحه‌ی یک گوشی. نسخه‌ی توانمندی از آن رایگان داخل برنامه‌ی اصلی کامپوزیت هست و نسخه‌ی کامل جدا فروخته می‌شود.

ترکر بلندر برای حالت دوم است: دوربین را حل می‌کند و مسیر سه‌بعدی‌اش را بیرون می‌دهد. جای خریدن یک ترکر پیش از آنکه معلوم شود نما اصلاً به آن احتیاج دارد را گرفت. رایگان و متن‌باز است و از ایران هم بدون واسطه دانلود می‌شود، که برای این پیلر مزیت کمی نیست.

اشتباهی که فقط روی نمایشگر بزرگ دیده شد

ندا هر شش حلقه را بست جز آخری، چون روی نمایشگر لپ‌تاپش ترکیب کامل به نظر می‌رسید. روی یک نمایشگر بزرگ‌تر، بالکن دانه داشت و سحر نداشت، و همان یک اختلاف کافی بود که چشم فوراً بفهمد او آنجا نبوده. چهار دقیقه کار، و تنها حلقه‌ای که هزینه‌اش نزدیک صفر است. دانه را روی کل ترکیب بگذارید، نه روی عنصر، وگرنه دو بار دانه‌دار می‌شود و باز غلط است.

درست گرفتنش، و بعد کلید کردنش همان دو متر و آن دو سوم استاپ است با طول کامل. لایه، لایت‌رپ، و اینکه چطور تعلق پیدا کند شش حلقه را باز می‌کند. جور کردن حرکت تا یک عنصر بچسبد همان دو نوع ترک است، و جدا کردن سوژه، فریم به فریم جایی است که وقتی پرده‌ای در کار نیست باید رفت.

هیچ‌کدام از این‌ها بی‌ قاعده‌هایی که حرکت را واقعی نشان می‌دهند کامل نمی‌شود، چون عنصری که درست حرکت نکند حتی با دانه‌ی درست هم نمی‌چسبد. جایی که ساخته می‌شود ابزار استاندارد موشن و کامپوزیت است، و آن سیاهی و آن دانه همان چیزهایی هستند که کاری که فیلم را عمدی نشان می‌دهد روی کل فیلم اندازه می‌گیرد. این‌ها زیر گرافیک و شخصیت‌هایی که حرکت می‌کنند می‌نشینند، و پرسشی که برای ندا مانده این است که آیا اصلاً لازم بود سحر جای دیگری فیلم‌برداری شود.

کنار این

بالای این