Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش انیمیشن کاراکتر موشن گرافیک

پیش‌افتادن چشم، پلکی شش‌فریمی روی تغییر فکر، و مکثی که ثابت نمی‌ماند. هفتاد و دو فریم که در آن‌ها هیچ اتفاقی نمی‌افتد، باز شده.

۷بخش
۴دقیقه خواندن
۳عمق

سه ثانیه، با ۲۴ فریم بر ثانیه

هفتاد و دو فریم که در آن‌ها هیچ اتفاقی نمی‌افتد

هرکدام از این‌ها حالتی است که نسرین در آن است، نه کاری که انجام می‌دهد، و نما از فاصله‌ی میانشان ساخته شده است.

  1. ۰۱فریم ۹، چشم‌ها می‌پرندتوجه پیش از بدن می‌رسد. نگاه کردن ارزان است
  2. ۰۲فریم ۱۲، سر راه می‌افتدسه فریم عقب‌تر از چشم‌ها، که تمام ترفند همین است
  3. ۰۳فریم ۱۶، شانه‌ها دنبال می‌کنندبخش گران چرخیدن، و آخرین چیزی که متعهد می‌شود
  4. ۰۴فریم ۲۰، دهان باز می‌شودهرچه پیش از این بود برای همین بود که اینجا را تماشا کنید
  5. ۰۵فریم ۲۶، دوباره بسته می‌شودبی‌صدا. کل رویداد این نما همین است
  6. ۰۶فریم ۲۷، یک پلکشش فریم. لحظه‌ای که تماشاگر می‌فهمد او تصمیم گرفت
  7. ۰۷فریم ۲۸ تا ۴۰، مکثدو یا سه پیکسل جابه‌جا می‌شود، چون فریم ثابت خراب خوانده می‌شود

هیچ‌کدام از این‌ها حرکتی نیست که کسی بعد از دیدن نما تعریفش کند. چیزی که تعریف می‌کنند این است که متصدی باجه تصمیم گرفت چیزی را رها کند.

سه ثانیه، هفتاد و دو فریم، و در هیچ‌کدامشان اتفاقی نمی‌افتد. نسرین پشت باجه‌ی پست نشسته، سرش را برمی‌گرداند، دهانش باز می‌شود و بسته می‌شود بی‌آنکه چیزی بگوید، و پلک می‌زند. کل نما همین است، و همین است که سخت‌ترین چیزی است که یک انیماتور می‌سازد.

مانی این سه ثانیه را با ۲۴ فریم بر ثانیه کار می‌کند. آنچه بیننده تعریف می‌کند این است که «تصمیم گرفت چیزی نگوید»؛ آنچه روی خط زمان هست هفت حالت است و فاصله‌هایشان.

چشم اول، بدن بعد

چشم‌ها اول حرکت می‌کنند و سر دو تا چهار فریم بعد دنبالشان می‌رود. در فریم ۹ چشم‌های نسرین می‌پرند، در فریم ۱۲ سر راه می‌افتد، و شانه‌ها در فریم ۱۶ می‌آیند. توجه پیش از بدن می‌رسد، چون نگاه کردن ارزان است و چرخاندن شانه گران؛ اگر هر سه با هم راه بیفتند، شخصیت به جای اینکه توجه کند، چرخانده شده است.

سه فریم فاصله میان چشم و سر، تمام آن چیزی است که این نما را زنده می‌کند و در پخش با سرعت عادی هیچ‌کس آن را به عنوان یک تصمیم نمی‌بیند. چشم و سر را که هم‌زمان راه بیندازید هیچ خطایی تولید نمی‌شود؛ نسرین فقط چرخانده به نظر می‌رسد و کسی نمی‌داند چرا.

پلک، شش فریم، سر جای درست

یک پلک حدود شش فریم است: دو فریم بسته شدن، یک فریم بسته، سه فریم باز شدن. باز شدن از بسته شدن کندتر است و همین نامتقارنی است که پلک را طبیعی می‌کند.

مهم‌تر از طولش، جایش است: پلک روی تغییر فکر می‌افتد، نه روی یک فاصله‌ی تصادفی. پلک نسرین روی فریم ۲۷ است، درست بعد از آنکه دهانش بسته می‌شود، و همان لحظه‌ای است که تماشاگر می‌فهمد او تصمیم گرفت. پلک با فاصله‌ی ثابت هر دو ثانیه، شخصیت را به یک عروسک خودکار تبدیل می‌کند.

مکثی که ثابت نیست

از فریم ۲۸ تا ۴۰ هیچ حرکت آشکاری نیست، ولی تصویر ثابت هم نیست. مکث ثابت مثل یک فریم افتاده خوانده می‌شود، پس بگذارید مکث کمی برود؛ مکث متحرک، در دوازده فریم دو یا سه پیکسل جابه‌جا می‌شود. سر کمی پایین می‌آید، شانه کمی می‌نشیند، و همین ذره‌ی حرکت است که به بیننده می‌گوید تصویر خراب نشده است.

و کل نما را همین مکث می‌سازد. مکث پیش از یک جمله همان بازی است؛ جمله فقط نتیجه است. اگر نما را از مکث خالی کنید، دهانی می‌ماند که باز و بسته می‌شود و هیچ‌چیز نمی‌گوید، که دقیقاً همان چیزی است که این نما نمی‌خواهد باشد.

ایستی که از ریگ شروع می‌شود

ایست معمول در کار فارسی این است که وقت روی ریگ خرج می‌شود نه روی بازی. ریگ ساختن قابل اندازه‌گیری است، آموزشش فراوان است، و آخرش یک شخصیت هست که همه‌ی کنترل‌ها را دارد و هیچ صحنه‌ای ندارد. پیش از آنکه تصمیم بگیرید چطور حرکت می‌کند، تصمیم بگیرید که چه می‌خواهد. اگر نمی‌دانید نسرین چه می‌خواهد، هیچ تعداد کنترلی روی صورتش کمکتان نمی‌کند.

هر تصمیم کجا جا دارد

سه پاس، و کاری که در هرکدام انجام می‌شود

ستون‌ها از راست به چپ پیش می‌روند و کارت‌های داخل یک ستون ترتیبی ندارند. مهم این است که تغییر یک کارت در ستون اول یک ثانیه وقت می‌برد و همان تغییر در ستون سوم یک بعدازظهر.

  1. بلاکینگ۴
    • نه‌دهم بازیژست‌های کلیدی، روی فریم‌های نگه‌داشته
    • اینکه چه می‌خواهد، تصمیم‌گرفته
    • طول مکث
    • بدون هیچ درون‌یابی
  2. اسپلاینینگ۳
    • فریم‌های نگه‌داشته منحنی می‌شوند
    • قوس هر مفصل بررسی می‌شود
    • زمان‌بندی تنظیم می‌شود، نه ژست
  3. پولیش۴
    • اینجا ارزان، بی‌آن نامرئیپیش‌افتادن چشم، سه فریم
    • پلک روی فریم ۲۷
    • ذره‌ی حرکت داخل مکث
    • روسری و مو، آخر از همه

این تخته چیزی درباره‌ی طول هر ستون نمی‌گوید. بلاکینگ کوتاه‌ترین است و تعیین می‌کند دوتای دیگر اصلاً ارزش انجام دادن دارند یا نه.

سه پاس، و کاری که در هرکدام انجام می‌شود

نما را در سه پاس بلاک کنید: بلاکینگ، اسپلاینینگ، پولیش. بلاکینگ ژست‌های کلیدی روی فریم‌های نگه‌داشته است، بدون هیچ درون‌یابی، و نه‌دهم بازی همان‌جاست. اسپلاینینگ فریم‌های نگه‌داشته را منحنی می‌کند و قوس هر مفصل را بررسی می‌کند، بی‌آنکه ژست دوباره ساخته شود. پولیش جای همان سه فریم فاصله‌ی چشم، پلک فریم ۲۷، و ذره‌ی حرکت داخل مکث است.

دلیل این ترتیب اقتصادی است: تغییر یک کارت در ستون اول یک ثانیه وقت می‌برد و همان تغییر در ستون سوم یک بعدازظهر. بلاکینگ کوتاه‌ترین پاس است و تعیین می‌کند دوتای دیگر اصلاً ارزش انجام دادن دارند یا نه.

در ۲۰۲۶ چه چیزی کمک می‌کند

یک دوربین مرجع، که هر گوشی‌ای هست، ارزان‌ترین ابزار این کار است: خودتان همان کار را انجام بدهید و فیلم بگیرید، بعد فریم‌به‌فریم جلو ببرید و فاصله‌ها را بشمارید. جای اختراع کردن زمان‌بندی پشت کیبورد را گرفت، و بعد فهمیدنش در پاس پولیش که هیچ آدمی این کار را این‌طور نمی‌کند. اسکراب فریم‌به‌فریم در هر پخش‌کننده‌ای رایگان است.

لیپ‌سینک خودکار از روی فایل صدا دومی است. شکل دهان را از صدا استخراج می‌کند و جای گذاشتن دستی هر شکل دهان در کل یک صحنه را گرفت. در برنامه‌های اصلی دوبعدی و در رایگان‌ها هست. برای فارسی خروجی‌اش تقریبی است، چون شکل‌های دهان از واج‌های زبان می‌آیند، ولی به عنوان نقطه‌ی شروعی که بعد اصلاح شود همچنان از صفر شروع کردن سریع‌تر است.

اشتباهی که سه بعدازظهر خرج برداشت

مانی اول کل نما را اسپلاین کرد و بعد فهمید مکث کوتاه است. هر ژست حالا روی منحنی نشسته بود و بلند کردن مکث یعنی جابه‌جا کردن هر کلیدفریم بعدی روی هر مفصل. سه بعدازظهر برد. همان تغییر در پاس بلاکینگ، کشیدن یک فریم نگه‌داشته بود و ده ثانیه وقت می‌خواست. پاس را رعایت کنید و طول مکث یک تصمیم می‌ماند نه یک بازسازی.

شکل‌های دهان، جورشده با یک ضبط همان ابزار دوم است با طول کامل. آزمونی که همه با آن شروع می‌کنند جایی است که فاصله‌گذاری بدون هیچ بازی‌ای تمرین می‌شود، و استخوان و ابزار عروسکی برای طرح تخت همان ریگی است که این صفحه گفت اول سراغش نروید.

چشم‌ها و پلک و مکث، همه اجرای قاعده‌هایی که حرکت را واقعی نشان می‌دهند روی یک صورت‌اند، و روی متن و شکل همان‌ها به شکل دیگری در تایپ، شکل و اطلاعات، در حرکت برمی‌گردند. اینکه نسرین اصلاً چه می‌خواهد، پرسشی است که هنری که زیر هر عکس، هر فیلم و هر تدوین نشسته است جواب می‌دهد، و همه‌ی این‌ها زیر گرافیک و شخصیت‌هایی که حرکت می‌کنند می‌نشیند. پرسشی که برای مانی مانده این است که اگر بیننده بداند نسرین چه می‌خواست بگوید، این سه ثانیه هنوز کار می‌کند یا نه.

کنار این

بالای این