هندی حرف اضافه را بعد از اسم می‌گذارد و همان کاری را می‌کند که فارسی با «را» می‌کند. تفاوت جایی است که کسی نشانش نمی‌دهد: پیش از آن پس‌اضافه، خودِ اسم شکل عوض می‌کند، و همان تغییر اغلب شنیده نمی‌شود و همیشه لازم است.
هشت مورد زیر همان ماشین را باز می‌کنند.
هشت چیزی که ماشین جمله را می‌سازند
- main jaata hoon را مرد می‌گوید و main jaati hoon را زن، چون فعل با جنس فاعل مطابقت می‌کند.
- ghar mein یعنی در خانه، و mein بعد از اسم می‌آید.
- پیش از هر پس‌اضافه، اسم به شکل غیرمستقیم می‌رود.
- صفت با همان شکل غیرمستقیم مطابقت می‌کند و نه با شکل دیکشنری.
- ne فاعل را در گذشته کامل با فعل متعدی علامت می‌زند.
- ko مفعول معین را علامت می‌زند.
- mujhe hindi aati hai یعنی هندی بلدم، و فاعل جمله زبان است و نه من.
- kar sakta hoon یعنی می‌توانم انجام بدهم، و توانستن با فعل اصلی ترکیب می‌شود.
فرشاد در ایلام پس‌اضافه‌ها را در یک عصر یاد گرفت و در جمله‌سازی هنوز غلط می‌گفت. مسئله پس‌اضافه نبود: اسم را در شکل دیکشنری‌اش می‌گذاشت و بعد پس‌اضافه را می‌چسباند. آن دو یک ساخت‌اند و او نصفش را یاد گرفته بود.
قدم سومی هست که دیده نمی‌شود
ساختن یک گروه اسمی پنج قدم دارد. اول جنس اسم را بدانید، که خصلت خودِ اسم است و همه چیز بعدش را تعیین می‌کند. دوم تصمیم بگیرید آیا پس‌اضافه‌ای می‌آید، که پرسش راه‌انداز است. سوم اسم را به شکل غیرمستقیم ببرید.
قدم چهارم مطابقت صفت است، با همان شکل غیرمستقیم و نه با شکل دیکشنری. قدم پنجم افزودن پس‌اضافه است، که نیمه دیدنی و نیمه آسان کار است.
قدم پنجم همان است که زبان‌آموزها می‌بینند و قدم سوم همان که جا می‌اندازند. این دو یک ساخت‌اند، و به همین دلیل پس‌اضافه‌ای که به‌تنهایی یاد گرفته شود نصف یک قاعده است.
اسم هندی دو چیز را با خودش حمل می‌کند
در فارسی اسم هیچ چیزی با خودش حمل نمی‌کند و «را» هم اسم را دست نمی‌زند. در هندی اسم دو واقعیت اضافه دارد که هیچ‌کدام از معنا درنمی‌آیند: جنس، و دسته‌ای که تعیین می‌کند شکل غیرمستقیمش چه می‌شود.
جنس در فعل هم شنیده می‌شود، پس خطایش پنهان نمی‌ماند. دسته اسم اغلب در مفرد شنیده نمی‌شود و همیشه لازم است، و همان چیزی است که در جمع و پیش از پس‌اضافه بیرون می‌زند.
نتیجه عملی روشن است: هیچ اسمی نباید تنها ذخیره شود. کارت باید جنس و دسته را داشته باشد، همان‌طور که در آلمانی جنس و جمع را. هزینه‌اش صفر است چون هر منبعی هر دو را کنار مدخل دارد.
در ایران هندی را از فیلم یاد می‌گیرند و ماشین دیده نمی‌شود
بیشتر کسانی که در ایران هندی می‌فهمند از فیلم فهمیده‌اند، و در فیلم واژه‌ها دیده می‌شوند و ماشین نه. واژه‌ها هم اغلب همان‌هایی هستند که از فارسی می‌شناسید، پس فهم زودتر از همه‌جا می‌آید.
ایستادن جایی است که فهم بالاست و تولید غلط، و خطا هم از جنسی است که فهمیده می‌شود: پس‌اضافه درست با اسم مستقیم، که هر بار گرفته می‌شود و هیچ‌وقت تصحیح نمی‌شود.
کار درست این است که ماشین را جدا و عمداً بردارید، چون فیلم هیچ‌وقت نشانش نمی‌دهد. ده جمله در روز، با یک پس‌اضافه در هرکدام، و فقط شکل اسم را بررسی کنید. فرشاد دو هفته این کار را کرد و همان خطا تمام شد.
همان نسبت، دو ماشین
فارسی کار را کجا می‌گذارد، و هندی کجا
هر سطر نسبتی است که هر دو زبان بیانش می‌کنند. فقط یکی‌شان برای این کار اسم را عوض می‌کند.
سطر آخر پیامد عملی همه سطرهای دیگر است. یک اسم هندی دو واقعیت را با خودش حمل می‌کند که یک اسم فارسی حمل نمی‌کند، و هیچ‌کدامشان از معنا درنمی‌آیند.
دو منبع، و یکی‌شان جدول دسته‌ها را دارد
یک کتاب دوره که دسته‌های اسم را جدول کرده جای مکالمه‌نامه را می‌گیرد، که جمله یاد می‌دهد و ماشینی که آن جمله‌ها را تولید می‌کند پنهان می‌کند. پولی است، و یک کتاب برای سال اول کافی است.
یک مدل زبانی که از آن بخواهید یک گروه اسمی را تجزیه کند، جای انجام دادن تحلیل با دست و بی‌هیچ راه بررسی را می‌گیرد. در این حد رایگان است، و حدش این است که شکل غیرمستقیم را درست می‌گوید و درباره اینکه در گفتار شنیده می‌شود یا نه چیزی نمی‌گوید.
خطا: یاد گرفتن پس‌اضافه به‌تنهایی
پس‌اضافه‌ها فهرست کوتاهی‌اند و یاد گرفتنشان یک عصر است، و همان سرعت باعث می‌شود کار همان‌جا تمام‌شده اعلام شود. مسئله این است که پس‌اضافه نیمه دیدنی یک ساخت دو نیمه‌ای است.
آزمونش یک جمله است: یک اسم مفرد با یک پس‌اضافه بسازید و بعد همان را جمع کنید. اگر شکل اسم عوض نشد، نیمه نامرئی را جا انداخته‌اید.
بعد از این هشت مورد
برای اینکه جنس و دسته همراه اسم ذخیره شوند، ساختن کارتی که یاد بدهد، نه کارتی که روی هم انباشته شود همان کارت را می‌سازد. برای دیدن ساخت در متن واقعی مطلبی کمی بالاتر از سطح شما، و اینکه چرا همان‌جا نقطه شیرین است ماده را می‌دهد، و برای تصحیح شدن در گفتار یک معلم چقدر می‌ارزد، و چه کاری را تنها می‌شود کرد.
پرسش بعدی این است که این واژه‌ها از کدام لایه می‌آیند، چون هندی دو لایه دارد و یکی‌شان مال شماست: دو لایه واژگان، و آن یکی که از فارسی آمده جواب می‌دهد، و صداهایی که این پایانه‌ها را می‌سازند در صامت‌های دمیده و برگشته، و چیزی که فارسی ندارد.