سطح خودمانی در کره‌ای گرفته نمی‌شود، داده می‌شود. کسی که بزرگ‌تر یا ارشدتر است پیشنهادش می‌کند و تا آن لحظه سطح مودب سر جایش می‌ماند. این سه سطح، سه درجه از یک چیز نیستند؛ هرکدام به نوعی موقعیت تعلق دارند.
هشت مورد زیر همان سه سطح و پیامدهایشان هستند.
هشت چیزی که سطح را تعیین می‌کنند
- 합니다 و 해요 و 해 سه سطح گفتارند و نه سه درجه ادب.
- 존댓말 گفتار محترمانه است و 반말 گفتار خودمانی.
- 시- فاعل جمله را بالا می‌برد و محوری جدا از سطح گفتار است.
- 드시다 جای 먹다 می‌نشیند وقتی کسی که می‌خورد باید بالا برده شود.
- سن تعیین‌کننده است و در جمله‌های اول یک آشنایی پرسیده می‌شود.
- سطح پیش از جمله انتخاب می‌شود و نه در حین آن.
- سطح مودب پیش‌فرض هر بزرگسالی است که نزدیک نیست.
- سطح رسمی به مناسبت تعلق دارد و نه به رابطه.
کیانا در ساری از سریال یاد گرفته بود و در اولین گفت‌وگو با یک فروشنده، سطح خودمانی به کار برد. جمله‌اش درست بود و پیامش این شد که دستش را روی شانه غریبه گذاشته. هیچ‌کس چیزی نگفت، چون گفتنش خودش بی‌ادبی بود.
سه سطح، سه نوع موقعیت
سطح خودمانی مال رابطه‌ای است که برقرار شده، و فقط بعد از اینکه پیشنهاد شده باشد. سطح مودب پیش‌فرض میان بزرگسالانی است که نزدیک نیستند و همه‌جا امن است. سطح رسمی مال اعلان و ارائه و خبر است و ارزش بازشناختن دارد بیشتر از ارزش تولید کردن.
این سه در اینکه چه کسی انتخاب می‌کند هم فرق دارند. سطح مودب پیش‌فرضی است که هرکسی می‌تواند به کار ببرد؛ سطح خودمانی اجازه‌ای است که آدم بزرگ‌تر یا ارشدتر می‌دهد؛ سطح رسمی را موقعیت تعیین می‌کند و نه هیچ‌کدام از دو طرف.
برای فارسی‌زبان بخشی از این آشناست: همان تفاوت جمع و مفرد در خطاب فارسی هم همین‌طور کار می‌کند و اجازه هم همان‌طور داده می‌شود. تفاوت در این است که در کره‌ای این تصمیم روی هر فعل جمله می‌نشیند و نه فقط روی ضمیر، پس نمی‌شود وسط جمله عوضش کرد.
دو خطا، و فقط یکی‌شان قابل جبران است
خطای بیش از حد رسمی نسخه زبان‌آموز کتاب‌محور است: به گوش دوست دور می‌آیید، خوانده می‌شود به‌عنوان محتاط و نه بی‌ادب، بی‌سروصدا جلوی نزدیک شدن رابطه را می‌گیرد، و به‌محض اینکه دیده شود در یک گفت‌وگو حل می‌شود.
خطای بیش از حد خودمانی نسخه‌ای است که از سریال و موسیقی می‌آید: با غریبه و فروشنده و هرکسی که بزرگ‌تر است، خوانده می‌شود به‌عنوان دستی روی شانه، همه حاضران فوری متوجهش می‌شوند، و هیچ‌کس هم نمی‌گویدش چون گفتنش بی‌ادبی است.
هر دو خطا خاموش‌اند و فقط یکی‌شان به‌راحتی جبران می‌شود، و همین نامتقارنی محتوای عملی این صفحه است: تا وقتی نمی‌توانید موقعیت را بخوانید، پیش‌فرضتان را بالا بگذارید.
در ایران کره‌ای از درام می‌آید و درام خودمانی حرف می‌زند
ورودی کره‌ای در ایران تقریباً همه‌اش درام و موسیقی است، و هر دو در سطح خودمانی‌اند چون شخصیت‌هایشان با هم نزدیک‌اند. یعنی سطحی که رایگان و بی‌زحمت یاد می‌گیرید همان است که کمترین جا برای استفاده دارد.
ایستادن جایی است که در فهم روان‌اید و در تولید سطح غلط می‌گویید، و چون خطا هیچ‌وقت گزارش نمی‌شود، هیچ سیگنالی نمی‌گیرید. این تنها خطای این خوشه است که مخاطب متوجهش می‌شود و عمداً چیزی نمی‌گوید.
کار درست این است که ماده را نگه دارید و تولید را جدا کنید: هر فعلی که از درام برمی‌دارید، همان‌جا شکل مودبش را هم بنویسید. هزینه‌اش صفر است چون همان بنیاد است، و همان یک ستون، تمام این مسئله را می‌بندد.
دو راه برای غلط گفتن
بیش از حد رسمی در برابر بیش از حد خودمانی، و هزینه هرکدام
کفه‌ها در فراوانی ترازند و در پیامد نه، و همین استدلالِ بالا گذاشتن پیش‌فرض است تا وقتی مطمئن نیستید.
- بیش از حد رسمینسخه زبان‌آموز کتاب‌محور، و همان که جبران‌شدنی است
- به گوش یک دوست دور می‌آیید
- خوانده می‌شود به‌عنوان محتاط و نه بی‌ادب
- بی‌سروصدا جلوی نزدیک شدن رابطه را می‌گیرد
- به‌محض دیده شدن، در یک گفت‌وگو حل می‌شود
- بیش از حد خودمانینسخه‌ای که از تلویزیون و موسیقی می‌رسد
- با غریبه، با فروشنده، با هرکسی که بزرگ‌تر است
- خوانده می‌شود به‌عنوان دستی روی شانه
- همه حاضران فوری متوجهش می‌شوند
- گفته نمی‌شود، چون گفتنش خودش بی‌ادبی است
هیچ‌کدام از این دو خطا هرگز به شما گفته نمی‌شود
نامتقارنی همان محتوای عملی است. هر دو خطا خاموش‌اند و فقط یکی‌شان به‌راحتی جبران می‌شود، و به همین دلیل سطح مودب پیش‌فرض درست کسی است که هنوز نمی‌تواند موقعیت را بخواند.
دو منبع، و یکی‌شان فقط یک تصمیم است
برنامه‌های تنوعی کره‌ای جای گفت‌وگوی کتاب درسی را می‌گیرند، که در یک سطح نوشته شده و به همین دلیل جابه‌جایی را نشان نمی‌دهد. هرجا که از قبل تماشا می‌کنید رایگان‌اند، و مزیتشان این است که سن و سلسله‌مراتب در آن‌ها موضوع اصلی است و نه حاشیه.
یک جلسه که میان دو سطح تقسیم شود، جای تمرین یک سطح برای یک سال و دیدن سطح دیگر در دنیای واقعی را می‌گیرد. هیچ هزینه اضافه‌ای ندارد، و کاری که می‌کند این است که ترس از جابه‌جا شدن جلوی کسی که برایتان مهم است را برمی‌دارد.
خطا: بالا بردن سطح برای محترم‌تر شدن
وقتی سطح‌ها را درجه بخوانید، طبیعی است که برای احترام بیشتر بالاترین را بردارید. مسئله این است که سطح رسمی مال مناسبت است و نه مال رابطه، پس در یک گفت‌وگوی دونفره ناجور می‌نشیند و نه محترمانه.
پیش‌فرض درست سطح مودب است و نه رسمی. همان یکی همه‌جا امن است، و بالاتر رفتن از آن به‌جای احترام، فاصله تولید می‌کند.
بعد از این هشت مورد
برای اینکه سطح غلط به شما گفته شود، یک معلم چقدر می‌ارزد، و چه کاری را تنها می‌شود کرد تنها راه است، چون این خطا عمداً گزارش نمی‌شود. برای دیدن جابه‌جایی سطح در ماده واقعی مطلبی کمی بالاتر از سطح شما، و اینکه چرا همان‌جا نقطه شیرین است ماده را می‌دهد، و برای برداشتن هر فعل در دو سطح ساختن کارتی که یاد بدهد، نه کارتی که روی هم انباشته شود.
پرسش بعدی این است که همین سطح‌ها روی کدام لایه فعل می‌نشینند: ذره‌ها، فعل ته جمله، و پایانه‌ای که رابطه را می‌گوید جواب می‌دهد، و آزمونی که هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌سنجد در شش سطح در دو برگه، و بخشی که سنجیده نمی‌شود.