Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش شنیدن فیلیپینیفیلیپینی

ریلی که در هر نقطه‌اش دستور فیلیپینی است، سی واژه‌ای که جمله را حمل می‌کنند، و دلیلی که هرچه انگلیسی‌تان بهتر باشد این تله سفت‌تر است.

۵بخش
۳دقیقه خواندن
۳عمق

چقدر انگلیسی در اتاق هست

همان گوینده، در پنج موقعیت، با چارچوب دست‌نخورده

جای هرکدام بر اساس این است که چه مقدار از واژگان محتوایی به انگلیسی می‌رسد. هیچ‌چیز روی این ریل دستور را عوض نمی‌کند، که در هر نقطه‌اش فیلیپینی است.

جای‌گذاری‌ها داوری‌ای درباره گفتار عادی هر موقعیت‌اند و نه شمارش. نکته این است که سر چپ کمیاب است و سر راست پایان فیلیپینی نیست.

تقریباً بدون انگلیسیتقریباً تمام واژه‌های محتوایی انگلیسی
  1. یک پخش رسمیخبر و سخنرانی، جایی که ساخته‌های بومی واقعاً به کار می‌روند
  2. بازار یا وسیله نقلیه عمومیانگلیسی برای قیمت و برند، فیلیپینی برای بقیه
  3. یک خانواده سر شامهر واژه‌ای که زودتر برسد، با چند بار جابه‌جایی در یک جمله
  4. یک جلسه اداریاسم و بن فعل انگلیسی در سراسر جمله، با نشانه‌های فیلیپینی که کنار هم نگهشان می‌دارند
  5. یک ویدئوی فناوریتقریباً هر واژه محتوایی انگلیسی، و باز هم یک جمله انگلیسی نیست

زبان‌آموزی که فقط سر چپ را بخواند، برای موقعیتی آماده شده که کمتر از همه در آن خواهد بود. واژه‌های چارچوبی که سر راست را به یک جمله فیلیپینی تبدیل می‌کنند، در هر دو سر ریل یکی هستند.

واژه‌های انگلیسی داخل یک جمله فیلیپینی سخت‌ترین بخش گرفتن‌اند و نه آسان‌ترین. گوش روی همان‌ها قفل می‌کند و واژه‌های کوتاه بی‌تکیه‌ای را که ساختار جمله را می‌سازند رها می‌کند.

هشت مورد زیر همان چیزهایی هستند که باید شنیده شوند و همان‌هایی که نباید.

  • آمیختن انگلیسی و فیلیپینی رجیستر عادی است، نه خرابی جمله.
  • kasi یعنی چون، و دلیل را می‌آورد.
  • diba یعنی مگر نه، و ته جمله می‌آید.
  • grabe یعنی وحشتناک، و برای تعجب هم به کار می‌رود.
  • sana یعنی کاش.
  • talaga یعنی واقعاً.
  • نشانه‌ها و ضمیرها و وند کانون همیشه فیلیپینی می‌مانند.
  • اسم و فعل محتوایی اغلب انگلیسی‌اند و کمترین تلاش شنیداری را می‌خواهند.

نگین در مانیل هر جمله را می‌نوشت و نیمی از واژه‌هایش انگلیسی درمی‌آمد و باز هم نمی‌فهمید کی چه کرده. واژه‌های انگلیسی را همه گرفته بود و نشانه‌ها را که نقش‌ها را حمل می‌کردند، هیچ‌کدام.

همان گوینده، در پنج موقعیت، با چارچوب دست‌نخورده

جای هرکدام بر اساس این است که چه مقدار از واژگان محتوایی به انگلیسی می‌رسد. هیچ‌چیز روی این ریل دستور را عوض نمی‌کند، که در هر نقطه‌اش فیلیپینی است.

یک پخش رسمی سر چپ است: خبر و سخنرانی، جایی که ساخته‌های بومی واقعاً به کار می‌روند. بازار یا یک وسیله نقلیه عمومی کمی جلوتر: انگلیسی برای قیمت و برند، فیلیپینی برای بقیه.

یک خانواده سر شام وسط است: هر واژه‌ای که زودتر برسد، با چند بار جابه‌جایی در یک جمله. یک جلسه اداری جلوتر: اسم و بن فعل انگلیسی در سراسر جمله، با نشانه‌های فیلیپینی که کنار هم نگهشان می‌دارند.

و یک ویدئوی فناوری سر راست: تقریباً هر واژه محتوایی انگلیسی، و باز هم یک جمله انگلیسی نیست. زبان‌آموزی که فقط سر چپ را بخواند، برای موقعیتی آماده شده که کمتر از همه در آن خواهد بود.

سی واژه‌ای که جمله را حمل می‌کنند

این‌ها را بگیرید و جمله شکل دارد حتی وقتی واژه‌های محتوایی ناشناخته‌اند. از دستشان بدهید و رونویسی انگلیسی‌ها هیچ به شما نمی‌گوید.

سه نشانه حالت جلوی تقریباً هر اسمی می‌آیند و تعیین می‌کنند چه کسی چه کرد. نشانه‌های نام آدم یک دسته جدا هستند و هر وقت نامی در جمله باشد می‌آیند. سه دسته ضمیر با همان سه نشانه جفت می‌شوند و آن‌قدر کوتاه‌اند که ناپدید شوند.

وند کانون روی فعل به بن انگلیسی هم به همان راحتی می‌چسبد که به ریشه بومی. ذره‌های جایگاه دوم ادب و نقل قول و نرم کردن را در یک خوشه بی‌تکیه با هم می‌آورند. و رابط میان واژه‌ها دو شکل دارد که با صدای پیش از خودش انتخاب می‌شود.

هر سطری که فیلیپینی می‌ماند کوتاه و بی‌تکیه است، و دقیقاً به همین دلیل یک گوش تربیت‌شده دورش می‌ریزد. تنها سطری که اغلب انگلیسی است، همان است که آن گوش رویش قفل می‌کند.

چرا گوش فارسی هم همین کار را می‌کند

فارسی هم واژه‌های دستوری کوتاه و بی‌تکیه دارد و شما در فارسی بی‌خطا می‌گیریدشان، چون معنایشان را از پیش می‌دانید. در زبان تازه همان واژه‌ها را نمی‌گیرید، چون هنوز انتظارشان را ندارید.

و انگلیسی داخل جمله این را بدتر می‌کند: هر واژه انگلیسی یک جزیره آشناست و توجه به‌سمتش می‌رود. یعنی هرچه انگلیسی‌تان بهتر باشد، این تله سفت‌تر است.

کار عملی از همین‌جا می‌آید: یک کلیپ دو دقیقه‌ای را بنویسید و به‌جای واژه‌های محتوایی جای خالی بگذارید. آنچه می‌ماند همان سی واژه است، و همان است که باید تمرین شود.

سی واژه‌ای که جمله را حمل می‌کنند

چه چیزی فیلیپینی می‌ماند، هر قدر هم انگلیسی در جمله باشد

این‌ها را بگیرید و جمله شکل دارد حتی وقتی واژه‌های محتوایی ناشناخته‌اند. از دستشان بدهید و رونویسی انگلیسی‌ها هیچ به شما نمی‌گوید.

دنبال این‌ها بگردید، نه دنبال انگلیسی

  1. بلهسه نشانه حالتجلوی تقریباً هر اسمی، و تعیین می‌کنند چه کسی چه کردبله
  2. بلهنشانه‌های نام آدمیک دسته جدا، که هر وقت نامی در جمله باشد می‌آیدبله
  3. بلهدسته‌های ضمیرسه دسته، جفت با سه نشانه، و آن‌قدر کوتاه که ناپدید شوندبله
  4. بلهوند کانون روی فعلبه بن انگلیسی هم به همان راحتی می‌چسبد که به ریشه بومیبله
  5. بلهذره‌های جایگاه دومادب، نقل قول، نرم کردن، همه در یک خوشه بی‌تکیهبله
  6. بلهرابط میان واژه‌هادو شکل، انتخاب‌شده با صدای پیش از خودش، و شنیدنی وقتی انتظارش را داشته باشیدبله
  7. خیراسم و فعل محتواییاغلب انگلیسی، و بخشی که اصلاً تلاش شنیداری نمی‌خواهدخیر

هر سطری که فیلیپینی می‌ماند کوتاه و بی‌تکیه است، و دقیقاً به همین دلیل یک گوش تربیت‌شده دورش می‌ریزد. تنها سطری که اغلب انگلیسی است، همان است که آن گوش رویش قفل می‌کند.

با چه چیزی کار کنید

یک تمرین واژه‌های نقشی جای رونویسی همه‌چیز را می‌گیرد، که توجه را روی چیزی خرج می‌کند که از قبل معلوم است. رایگان است: یک کلیپ دو دقیقه‌ای، نوشته‌شده با جای خالی جایی که واژه‌های محتوایی بودند.

کنترل سرعت روی یک ویدئوی فیلیپینی جای خواستن از یک گویشور برای تکرار را می‌گیرد، که بی‌سروصدا جمله را بازنویسی می‌کند. رایگان است و در هر پخش‌کننده‌ای هست، و سه‌چهارم سرعت آهنگ جمله را دست‌نخورده نگه می‌دارد.

بعد از این هشت مورد

چون همه‌اش گرفتن واژه‌های بی‌تکیه است، چرا انگلیسی بعضی واژه‌ها را می‌زند و بقیه را می‌بلعد همان دستگاه را از سمت دیگری نشان می‌دهد. برای رسیدن به سرعت واقعی رسیدن به سرعت واقعی کمک می‌کند، و برای استفاده درست از زیرنویس روشن، خاموش، یا به همان زبان، و هرکدام کجا کمک می‌کند.

همین دو صورت در زبان خودتان در چند قاعده، و نه یک واژگان دوم باز شده، و نشانه‌هایی که ساختار جمله را حمل می‌کنند در سه نشانه، و دو تایشان آن چیزی نیستند که به نظر می‌رسند.

کنار این

بالای این