آموزش حالت‌های لهستانیلهستانی

۰۱ عدد با اسم پشت سرش چه می‌کند

یک، اسم را دست‌نخورده می‌گذارد. دو و سه و چهار آن را به نهادی جمع می‌برند، و پنج به بالا به اضافی جمع. بیست‌ودو از دو پیروی می‌کند و بیست‌وپنج از پنج، چون رقم آخر تصمیم می‌گیرد و همین اعداد بزرگ را قابل پیش‌بینی می‌کند.

ستون دوم جایی است که دستگاه جنس به داخل اعداد می‌رسد. گروهی که مردی در آن باشد، حتی بعد از دو و سه و چهار، اضافی جمع می‌گیرد. یعنی شمردن مرد و شمردن میز دو ساخت متفاوت‌اند.

و همین‌جاست که خطای پیش‌فرض یک فارسی‌زبان با خطای پیش‌فرض یک انگلیسی‌زبان فرق می‌کند. انگلیسی‌زبان همه‌جا جمع می‌بندد، شما هیچ‌جا نمی‌بندید، و شکل دست‌نخورده فقط بعد از یک درست است.

۰۲ چهار چیز که یک حالت می‌خواهند

حرف اضافه اولین است و تقریباً هرکدامشان دقیقاً یک حالت را اداره می‌کند. فعل دومین است و بعضی فعل‌ها حالتی می‌خواهند که هیچ‌چیز در معنایشان پیش‌بینی‌اش نمی‌کند.

عدد سومین است، بر اساس مقدارش و بر اساس دسته جنسی چیزی که شمرده می‌شود. و چهارمین نقش در جمله است: نهاد، مفعول، مفعول غیرمستقیم، و تنها بخشی که می‌شود استدلالش کرد.

ستون سوم همان است که در بیشتر توصیف‌های یک دستگاه حالت غایب است، و همان است که زودتر از بقیه در گفتار یک زبان‌آموز ظاهر می‌شود، چون شمردن چیزها خواسته پیشرفته‌ای نیست.

۰۳ آن یک حالتی که از فارسی دارید

فارسی یک نشانه شبیه حالت دارد و آن «را» است، که مفعول مستقیم معین را علامت می‌زند. رایی لهستانی تقریباً همان کار را می‌کند، و شما آن را بی‌آنکه فکر کنید درست می‌گذارید.

ارزش این کمتر از آن است که به نظر می‌رسد و بیشتر از هیچ. یعنی مفهوم «اسم بسته به نقشش شکل عوض می‌کند» برایتان تازه نیست؛ چیزی که تازه است این است که شش تای دیگر هم همین‌طورند و سه‌تاشان را باید با واژه‌ای که می‌طلبدشان حفظ کنید.

نتیجه عملی‌اش ترتیب است: حرف اضافه‌ها را با حالتشان جوش بدهید، فعل‌ها را با حالتشان، و اعداد را به‌عنوان یک فصل جدا. نقش در جمله تنها بخشی است که می‌شود بعداً از روی منطق درآورد.

۰۴ سه فهرستی که باید از هفته اول ساخته شوند

حرف اضافه‌ها کوتاه‌ترین فهرست‌اند و بیشترین بازده را دارند: do با اضافی، z با بایی، w با دری. هر بار که یکی را یاد می‌گیرید، حالتش را همان لحظه با خودش بچسبانید و نه در ستون جدا.

فعل‌هایی که حالت خاصی می‌خواهند فهرست دوم‌اند و کوتاه‌تر از چیزی که به نظر می‌رسد. و نفی هم یک قاعده تک‌خطی است که در هر جمله‌ای می‌آید: Nie ma kota، یعنی مفعول در جمله منفی به اضافی می‌رود.

۰۵ با چه چیزی کار کنید

جدول‌های صرف اسم لهستانی در ویکشنری جای الگوهای شماره‌دار کتاب گرامر را می‌گیرد، که اول باید تشخیصشان بدهید تا بتوانید به کارشان ببرید. رایگان است، با جدول کامل هر اسمی.

یک تمرین عددی که خودتان بسازید جای برخورد با این قاعده وسط گفت‌وگو و ایستادن وسط جمله را می‌گیرد. رایگان است، و یک بعدازظهر پوششش می‌دهد.

۰۶ بعد از این هشت مورد

چون بیشتر حالت‌ها را حرف اضافه می‌طلبد، in و on و at، و آن‌هایی که هیچ قاعده‌ای توضیحشان نمی‌دهد نشان می‌دهد چرا این‌ها همیشه فهرست‌اند و نه قاعده. برای اینکه ترتیب واژه کجا آزاد می‌شود جایی که انگلیسی اصرار می‌کند، و جایی که دستتان را باز می‌گذارد کمک می‌کند، و برای نگه داشتن جفت‌های حرف اضافه و حالت کارت‌هایی که یاد می‌دهند، در برابر کارت‌هایی که روی هم تلنبار می‌شوند.

دسته‌های جنسی که ستون دوم این جدول را می‌سازند در فعل گذشته به شما می‌گوید چه کسی حرف می‌زد باز شده‌اند، و صداهایی که این پایانه‌ها را می‌سازند در خوشه‌ها یک مصوت اضافه می‌گیرند، و سه سایشی در یک جعبه می‌افتند.