دو واژه ناشناخته در هر صفحه، وگرنه آنچه می‌کنید خواندن نیست، رمزگشایی است. عددش هم مشخص است: تحقیقات واژگانی که تا ۲۰۰۶ جمع‌بندی شده، آستانه را روی ۹۸ درصد واژه‌های جاری یک صفحه گذاشته.
هشت مورد زیر همان آستانه و همان مسیری هستند که به آن می‌رسد.
- اول فعل را پیدا کنید.
- بعد فاعلی را پیدا کنید.
- بندهای پیرو را داخل پرانتز بگذارید.
- فعل اغلب آخرین واژه جمله است.
- واژه‌به‌واژه ترجمه نکنید.
- با نثر بازنویسی‌شده شروع کنید.
- هر ایستگاه یک بدنه متن است که باید تمام شود، نه نمونه‌برداری.
- پریدن از ایستگاه اول به آخر همان کاری است که مدرسه می‌کند.
سعید در اصفهان بعد از یک دوره کامل مستقیم سراغ کتاب اصلی رفت و در هر صفحه سی واژه ناشناخته دید. نتیجه گرفت که دستورش ضعیف است، در حالی که دستورش خوب بود و صفحه‌اش برای او نبود.
عددی که کتاب را تعیین می‌کند
یک عقربه، یک عدد، و به‌دردبخورترین عدد این موضوع. هر چیزی زیر ناحیه سایه‌خورده رمزگشایی است و نه خواندن.
عدد درصد واژه‌های جاری یک صفحه است که خواننده از قبل می‌شناسدشان. ۹۸ درصد یعنی حدود دو واژه ناشناخته در هر صفحه، و همان ناحیه‌ای است که می‌شود صفحه را یک‌راست خواند.
پایین‌تر از آن هر صفحه به یک تمرین حل کردن تبدیل می‌شود. تمرین حل کردن بد نیست و کار خودش را می‌کند؛ فقط مسافتی که خواندن لازم دارد را تولید نمی‌کند، چون هیچ‌کس صد صفحه پشت هم حلش نمی‌کند.
مسیر از یک دوره تمام‌شده تا نویسنده بازنویسی‌نشده
هر ایستگاه یک بدنه متن است که باید تمام شود و نه نمونه‌برداری شود. مسافت میان ایستگاه‌ها کار را انجام می‌دهد و نه خود ایستگاه‌ها.
اول کتاب خواندن تک‌زبانه: دوره‌ای که کاملاً به همان زبان نوشته شده، و آخرین چیزی که یاد می‌دهد. بعد ادامه‌هایش: صدها صفحه در سطحی که خواننده از قبل به آن رسیده.
بعد نثر کلاسیک بازنویسی‌شده: نویسنده‌های واقعی، ساده‌شده، با شکل جمله‌ها دست‌نخورده. بعد یک نویسنده آسان، کامل: تمام کردن یک کتاب مهم‌تر از این است که کدام کتاب باشد.
بعد نثر بازنویسی‌نشده با یادداشت: اولین متنی که صفحه‌اش واقعاً لاتین کس دیگری است. و آخر، همان متنی که برایش آمده بودید: شعر یا فلسفه یا سند، و خواندنی می‌رسد.
وسوسه این است که از ایستگاه اول به آخر پریده شود، و کل میانه برای جلوگیری از همین وجود دارد. خواننده‌ای که می‌پرد به صفحه‌ای با سی واژه ناشناخته می‌رسد و نتیجه می‌گیرد که به دستور بیشتری نیاز دارد.
چهار حرکتی که یک جمله بلند را باز می‌کنند
اول فعل را پیدا کنید، که اغلب آخرین واژه جمله است، و بعد فاعلی را. همین دو کار اسکلت جمله را می‌دهد، هر قدر هم که میانشان واژه باشد.
بعد بندهای پیرو را داخل پرانتز بگذارید و فعلاً کاری به داخلشان نداشته باشید. و در آخر، واژه‌به‌واژه ترجمه نکنید: جمله را به همان ترتیبی بخوانید که نوشته شده و بگذارید هر عبارت جای خودش را پیدا کند.
چه چیزی را به چه ترتیبی باز کنیم
مسیر از یک دوره تمام‌شده تا نویسنده بازنویسی‌نشده
هر ایستگاه یک بدنه متن است که باید تمام شود و نه نمونه‌برداری. مسافت میان ایستگاه‌ها کار را انجام می‌دهد و نه خود ایستگاه‌ها.
- ۰۱کتاب خواندن تک‌زبانهدوره‌ای که کاملاً به همان زبان نوشته شده، و آخرین چیزی که یاد می‌دهد
- ۰۲ادامه‌هایشصدها صفحه در سطحی که خواننده از قبل به آن رسیده
- ۰۳نثر کلاسیک بازنویسی‌شدهنویسنده‌های واقعی، ساده‌شده، با شکل جمله‌ها دست‌نخورده
- ۰۴یک نویسنده آسان، کاملتمام کردن یک کتاب مهم‌تر از این است که کدام کتاب باشد
- ۰۵نثر بازنویسی‌نشده، با یادداشتاولین متنی که صفحه‌اش واقعاً لاتین کس دیگری است
- ۰۶همان متنی که برایش آمده بودیدشعر یا فلسفه یا سند، و خواندنی می‌رسد
وسوسه این است که از ایستگاه اول به آخر پریده شود، و کل میانه برای جلوگیری از همین وجود دارد. خواننده‌ای که می‌پرد به صفحه‌ای با سی واژه ناشناخته می‌رسد و نتیجه می‌گیرد که به دستور بیشتری نیاز دارد.
این وضعیت را از خواندن متن کهن فارسی می‌شناسید
یک فارسی‌زبان سعدی را می‌خواند و ابیاتی از خاقانی را نه، و تفاوت هم دستور نیست: نسبت واژه‌های آشناست. همان عدد است، فقط کسی برایتان اسمش را نبرده.
و همان راه‌حل هم آنجا کار می‌کند: متنی انتخاب کنید که نسبتش را دارید، و بعد بالا بروید. کسی که با گلستان شروع کند و بعد سراغ متن‌های سخت‌تر برود، همان نردبانی را می‌سازد که این صفحه توصیفش می‌کند.
تفاوت این است که برای فارسی این نردبان را از کودکی و بی‌برنامه بالا رفته‌اید، و برای لاتین باید عمداً چیده شود. ایستگاه‌ها همان‌اند و فقط کسی خودکار جلویتان نمی‌گذاردشان.
با چه چیزی کار کنید
ادامه‌های کتاب خواندن تک‌زبانه جای رفتن مستقیم از یک دوره به نویسنده بازنویسی‌نشده را می‌گیرد، که کاری است که مدرسه می‌کند. پولی‌اند، و صدها صفحه سطح‌بندی‌شده‌اند که تقریباً هیچ زبان مرده دیگری ندارد.
پنج بار جست‌وجو در هر صفحه و هیچ‌کدام در گذر اول، جای متنی را می‌گیرد که هر واژه‌اش به تجزیه‌اش لینک شده، که مرجع خوبی است و محیط خواندن بدی. رایگان است، و حدود دو هفته ناخوشایند.
بعد از این هشت مورد
چون نسبت واژه‌های آشنا تعیین‌کننده است، کتاب‌هایی نوشته‌شده برای سطح شما، و اینکه چطور یکی را انتخاب کنید همان ایده را عملی می‌کند. برای دو واژه‌ای که در هر صفحه می‌مانند گرفتن معنا بدون دست بردن به فرهنگ لغت کمک می‌کند، و برای رسیدن به آن نسبت مرور یک واژه دقیقاً وقتی که دارید از دستش می‌دهید.
ابهامی که هنگام خواندن نگه داشته می‌شود در پایانه‌ها از خانه‌ها کمترند، پس خواندن یعنی نگه داشتن ابهام آمده، و همان مسئله در متن کهن زبان خودتان در دو جریان واژه، و فقط یکی‌شان خرج دارد.