Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش شمال و جنوب ویتنامویتنامی

معامله‌ای که میان شمال و جنوب هست و هیچ‌کدام سرش برنده نیست، و مرکزی که در هیچ‌کدام نمی‌گنجد و کسی درسش نمی‌دهد.

۵بخش
۳دقیقه خواندن
۳عمق

واقعاً چه چیزی فرق می‌کند

دو سر کشور، ویژگی به ویژگی

هیچ تیکی در این تصویر نیست، چون هیچ ستونی جواب درست نیست. اینکه کدام درست است به این بستگی دارد که با چه کسی قرار است حرف بزنید.

دسته شمالیچیزی که بیشتر دوره‌های منتشرشده یاد می‌دهند، و صدای پخش سراسری
دسته جنوبیچیزی که بیشتر جامعه‌های بیرون کشور حرف می‌زنند، و بیشتر جمعیت
آهنگ‌هاهر شش تا جدادوتاشان یکی، و پنج تا می‌ماند
صامت‌های آغازیچند جفت نوشتاری، یک تلفظدسته برگشته جدا می‌ماند، همان‌طور که نوشته شده
حرف‌های d و giهر دو صدای زهر دو صدای ی
صامت‌های پایانیکاملاً جدا نگه داشته می‌شوندیک جفت پایانه بعد از بعضی مصوت‌ها به هم نزدیک می‌شوند
واژه‌های روزمرهیک دسته برای کاسه، قاشق، خوک، آناناسدسته دیگری، که شمال می‌شناسدش و نمی‌گویدش
املاباید جدا از گفتار یاد گرفته شوددست‌کم در صامت‌های آغازی نزدیک‌تر به شنیده

سطرها را به‌عنوان یک معامله بخوانید و نه یک جدول امتیاز. شمال آهنگ بیشتر و صامت کمتر می‌دهد، جنوب برعکس، و هیچ‌کدام از دو ترتیب چیز کمتری برای یاد گرفتن ندارد.

یکی از دو گونه را حرف بزنید، هر دو را بفهمید، و قاطی‌شان نکنید. این تصمیم را پیش از شروع باید گرفت، چون هر دوره‌ای یکی را انتخاب کرده و به شما نمی‌گوید کدام را.

هشت مورد زیر همان تفاوت‌ها و همان چیزی هستند که یک تقسیم دوتایی پنهانش می‌کند.

  • هانوی شمال است و سایگون جنوب.
  • جنوب دو آهنگ hỏi و ngã را یکی می‌کند.
  • شمال tr و ch را یکی می‌کند.
  • vào در شمال و vô در جنوب یک معنا دارند.
  • معیار آموزشی شمالی است و بیشتر جمعیت جنوبی حرف می‌زند.
  • bố در شمال و ba در جنوب هر دو یعنی پدر.
  • مرکز کشور در هیچ‌کدام از این دو نمی‌گنجد.
  • هیچ‌کدام از دو گونه چیز کمتری برای یاد گرفتن ندارد.

سعیده در تهران یک سال از یک دوره شمالی خواند و بعد به دیدن خانواده‌ای در سایگون رفت. آهنگ‌هایش درست بود و واژه‌هایش هم درست، و نصف واژه‌های سر میز را نشناخت.

دو سر کشور، ویژگی به ویژگی

هیچ تیکی در این تصویر نیست، چون هیچ ستونی جواب درست نیست. اینکه کدام درست است کاملاً به این بستگی دارد که قرار است با چه کسی حرف بزنید.

شمال هر شش آهنگ را جدا نگه می‌دارد و جنوب دوتاشان را یکی می‌کند و پنج تا می‌ماند. در عوض جنوب چند جفت صامت را که در نوشتار جدا هستند جدا هم می‌گوید، و شمال یکی‌شان می‌کند.

حرف‌های d و gi در شمال هر دو صدای ز می‌دهند و در جنوب هر دو صدای ی. صامت‌های پایانی در شمال کاملاً جدا می‌مانند و در جنوب یک جفتشان بعد از بعضی مصوت‌ها به هم نزدیک می‌شوند.

و واژه‌های روزمره: یک دسته در شمال و دسته دیگری در جنوب، که شمال می‌شناسدشان و نمی‌گویدشان. سطرها را به‌عنوان یک معامله بخوانید و نه یک جدول امتیاز: شمال آهنگ بیشتر و صامت کمتر می‌دهد، جنوب برعکس، و هیچ‌کدام چیز کمتری برای یاد گرفتن ندارد.

شمال و جنوب یک ساده‌سازی است، و مرکز جایی است که می‌شکند

هانوی مرجع ماده آموزشی و پخش سراسری است. استان‌های شمال مرکزی آهنگ‌ها و مصوت‌هایی دارند که خود ویتنامی‌ها هم به‌وضوح سخت می‌دانند. هوئه دستگاه آهنگ خودش را دارد و در سراسر کشور به سختی شهرت دارد.

دانانگ و ساحل در بیشتر ویژگی‌ها جنوبی‌اند با واژگان مرکزی داخلشان. هوشی‌مین همان دسته جنوبی است و لهجه‌ای که بیشتر زبان‌آموزها بیرون از کشور با آن روبه‌رو می‌شوند. و دلتای مکونگ ویژگی‌های جنوبی را جلوتر می‌برد و پایانه‌ها را باز هم نرم‌تر می‌کند.

هیچ‌کس وسط این ریل را درس نمی‌دهد و تعداد زیادی آدم همان را حرف می‌زنند. زبان‌آموزی که تصمیم گرفته این کشور دو لهجه دارد، لهجه سومی را می‌شنود و فرض می‌کند گوینده دارد کاری را غلط انجام می‌دهد.

همین انتخاب را در زبان خودتان دارید

فارسی هم یک گونه معیار دارد که ماده آموزشی از آن استفاده می‌کند و گونه‌های دیگری که میلیون‌ها نفر با آن‌ها حرف می‌زنند. شما بدون فکر می‌دانید که فاصله‌شان مانع گفت‌وگو نیست و یک دوره سازگاری می‌خواهد.

پس نکته این صفحه برای شما پذیرفتن پدیده نیست، انتخاب کردن است. و انتخاب باید بر اساس آدم‌ها باشد و نه بر اساس اینکه کدام دوره در دسترس‌تر است، چون دوره‌ها تقریباً همه شمالی‌اند و آدم‌هایی که بیرون ویتنام می‌بینید تقریباً همه جنوبی.

مرکز کشور

شمال و جنوب یک ساده‌سازی است، و مرکز جایی است که می‌شکند

جای هرکدام بر اساس فاصله‌اش از لهجه‌ای چیده شده که بیشتر دوره‌ها یاد می‌دهند، یعنی لهجه شمالی در سر چپ.

این ریل فاصله از معیار آموزشی است و نه فاصله از درستی. هر نقطه‌اش گفتار مادری کسی است.

چیزی که دوره‌ها یاد می‌دهنددورترین از آن
  1. هانویمرجع ماده آموزشی و پخش سراسری
  2. استان‌های شمال مرکزیآهنگ‌ها و مصوت‌هایی که خود ویتنامی‌ها هم سخت می‌دانند
  3. هوئهدستگاه آهنگ خودش، و شهرتی سراسری برای سخت بودن
  4. دانانگ و ساحلدر بیشتر ویژگی‌ها جنوبی، با واژگان مرکزی داخلش
  5. هوشی‌میندسته جنوبی، و لهجه‌ای که بیشتر زبان‌آموزها بیرون کشور می‌بینند
  6. دلتای مکونگویژگی‌های جنوبی جلوتر رفته، و پایانه‌ها باز هم نرم‌تر

هیچ‌کس وسط این ریل را درس نمی‌دهد و تعداد زیادی آدم همان را حرف می‌زنند. زبان‌آموزی که تصمیم گرفته این کشور دو لهجه دارد، لهجه سومی را می‌شنود و فرض می‌کند گوینده دارد کاری را غلط انجام می‌دهد.

با چه چیزی کار کنید

یک فهرست واژه شمالی و جنوبی که خودتان بسازید، جای واژه‌نامه کتاب درسی را می‌گیرد، که برای هر مفهوم یک واژه چاپ می‌کند و هرگز نمی‌گوید چه کسی می‌گویدش. رایگان است، و باید از آنچه با آن روبه‌رو می‌شوید ساخته شود و نه از روی یک مرجع رونویسی.

ویدئویی که در یک شهر مشخص فیلم‌برداری شده، جای آن یک صدای استودیویی روی ضبط یک دوره را می‌گیرد، که لهجه گوینده‌ای است که هیچ‌کس ندارد. رایگان است، و ساعت‌ها از یک جا در هر بار همان چیزی است که یک دوره نمی‌تواند بدهد.

بعد از این هشت مورد

چون تمام مسئله انتخاب یک گونه است، چه چیزی واقعاً میان لهجه‌ها عوض می‌شود، و کدام را یاد بگیریم همان تصمیم را باز می‌کند. برای رسیدن به گفتار واقعی هر گونه‌ای که انتخاب کنید رسیدن به سرعت واقعی کمک می‌کند، و برای جدا کردن دو صدای نزدیک ship و sheep: تمرین گوش روی یک صدا در هر بار.

همان تقسیم در زبان خودتان در دو لایه سختی، و فقط یکی‌شان گوش شماست آمده، و آهنگ‌هایی که این دو گونه سرشان اختلاف دارند در آهنگ سه چیز است با هم، و زیر و بمی فقط یکی‌شان است.

کنار این

بالای این