آموزش شنیدن ویتنامیویتنامی

۰۱ چهار لایه، و پایینی‌اش تمرین نیست

به ترتیب اینکه چه چیزی به چه چیزی وابسته است چیده شده. لایه بالا همان است که آدم‌ها مستقیم تمرینش می‌کنند، و همان است که با نبودن هر چیزی زیرش فرو می‌ریزد.

پایین‌ترین لایه انبار هجاهاست، ذخیره‌شده به‌صورت صدا با آهنگش، وگرنه لایه‌های بالا چیزی برای نشستن ندارند. بالای آن، خواندن آهنگ به‌صورت زیر و بمی نسبی: مقایسه هجاهای همسایه با هم، به‌جای تطبیق دادن با شش شکل حفظی.

بالاتر، پیدا کردن مرز واژه‌ها، که از دانستن ترکیب‌ها می‌آید چون گوینده هیچ مکثی به شما نمی‌دهد. و بالاترین لایه دنبال کردن یک گفت‌وگوست، که همه‌چیز زیرش باید بدون هیچ توجه اضافه‌ای کار کند.

به همین دلیل است که یک مشکل شنیداری این‌قدر وقت‌ها در واقع مشکل ذخیره واژگان از آب درمی‌آید. ترکیبی که به‌صورت دو مورد جدا یاد گرفته شده باید در سرعت دوباره سر هم شود، و همان سر هم کردن است که وقت کم می‌آورد.

۰۲ سه چرخ که با هم می‌چرخند

یک نمودار مرحله‌ای اینجا دروغ می‌بود. هر سه روی همان هجا هم‌زمان کار می‌کنند، و اگر یکی‌شان بایستد آن دو تای دیگر هم با آن می‌ایستند.

اولی قطعه‌بندی است: تصمیم گرفتن که این ترکیب کجا تمام می‌شود و بعدی کجا شروع، بدون هیچ مکثی که کمک کند. دومی دنبال کردن زیر و بمی است: مقایسه این هجا با هجای پیش از آن به‌جای مقایسه با یک شکل به‌یادسپرده.

و سومی بازیابی است: بیرون کشیدن صدای ذخیره‌شده با آهنگ و همه‌چیزش، پیش از تمام شدن هجای بعدی. نتیجه عملی این است که اضافه کردن تلاش روی یک چرخ کمکی نمی‌کند: کسی که سخت روی آهنگ‌ها تمرکز کند مرزها را از دست می‌دهد، و کسی که روی مرزها تمرکز کند هر آهنگی را صاف می‌شنود.

۰۳ چیزی که عادت فارسی اینجا از شما می‌گیرد

گوش فارسی یاد گرفته وزن‌دار گوش بدهد: قله‌ها را بگیرد و دره‌ها را حدس بزند. این عادت در انگلیسی و فارسی جواب می‌دهد چون هر دو زبان دره واقعی دارند.

ویتنامی دره ندارد. هر هجا وزن کامل خودش را دارد و هیچ‌کدام کم‌اهمیت نیست، پس عادت حدس زدن نه‌تنها کمک نمی‌کند، بلکه هجاهایی را که واقعاً رسیده‌اند دور می‌ریزد.

کار عملی از همین‌جا می‌آید: دیکته. نوشتن مجبورتان می‌کند هر هجا را ثبت کنید و نه فقط قله‌ها را، و هجایی که نمی‌توانید بنویسیدش از اول گرفته نشده بود.

۰۴ چهار ذره‌ای که ته جمله می‌نشینند

ừ آره خودمانی است و در جواب کوتاه می‌آید. nhé ته جمله لحن را نرم می‌کند و یک دستور را به یک پیشنهاد تبدیل می‌کند، که همان کاری است که فارسی با آهنگ صدا انجام می‌دهد.

thôi یعنی بس است و یک موضوع را می‌بندد، و à ذره پرسشی است. هیچ‌کدام از این چهارتا معنای زیادی حمل نمی‌کنند و هر چهارتا هجای کامل خودشان را دارند، پس مثل بقیه هجاها باید شنیده شوند و نه حدس زده.

۰۵ با چه چیزی کار کنید

یک حلقه دیکته ده‌ثانیه‌ای جای گوش دادن به یک قسمت کامل و امیدوار بودن را می‌گیرد، که تحمل را تمرین می‌دهد و نه گرفتن را. رایگان است، و نوشتن همان بخشی است که کار می‌کند.

صفحه‌کلید دیکته ویتنامی روی گوشی جای لازم بودن حضور یک گویشور برای تایید هر حدس را می‌گیرد. از قبل روی دستگاه هست و هر سکوی بزرگی از دهه ۲۰۱۰ آن را دارد.

۰۶ بعد از این هشت مورد

چون همه‌اش رسیدن به سرعت واقعی است، رسیدن به سرعت واقعی همان فاصله را در زبان دیگری اندازه می‌گیرد. برای اینکه چرا در زبان‌های دیگر می‌شود از روی چیزی سر خورد چرا گفتار واژه‌ها را به هم می‌چسباند، و چطور باز هم می‌شود شنیدشان کمک می‌کند، و برای گرفتن نکته وقتی گوینده ادامه می‌دهد گرفتن اصل مطلب در حالی که گوینده ادامه می‌دهد.

ترکیب‌هایی که مرزها را می‌سازند در نیمی از واژگان از اجزا ساخته شده، و اجزا تکرار می‌شوند آمده‌اند، و گونه‌ای که تصمیم می‌گیرید بشنوید در یکی را حرف بزنید، هر دو را بفهمید، و هرگز قاطی‌شان نکنید.