یونانی مصدر ندارد و به‌جایش فعل دوم یک بند کوچک باز می‌کند. برای یک انگلیسی‌زبان این یک ساخت تازه است؛ برای شما نیست، چون فارسی هم در همین جمله‌ها مصدر ندارد: «می‌خواهم بروم» دقیقاً همان الگوست.
هشت مورد زیر همان چیزی است که بعد از این آشنایی باقی می‌ماند.
- سه حرف تعریف برای سه جنس هست.
- Είμαι و είσαι و είναι صرف فعل بودن است.
- θα نشانه آینده است و پیش از فعل می‌آید.
- Μου αρέσει یعنی خوشم می‌آید، و فاعلش آن چیز است و نه من.
- مالکیت با حالت اضافی ساخته می‌شود و پس از اسم می‌آید.
- Δεν نشانه نفی است و پیش از فعل می‌نشیند.
- فارسی هم مصدر ندارد، پس ساخت دو فعلی برایتان تازه نیست.
- هر فعل دو بن دارد و انتخاب میانشان اجباری است.
نازنین در آتن ساخت دو فعلی را از روز اول درست می‌گفت و معلمش تعجب می‌کرد. چیزی که هیچ‌وقت درست نمی‌شد انتخاب بن بود: همیشه بن استمراری می‌گفت، هر بار فهمیده می‌شد، و هر بار چیز کمی متفاوتی می‌گفت.
چه چیزی باید حل شود، آن‌جا که انگلیسی مصدر می‌گذاشت
اول فعل اول، صرف‌شده: خواستن، توانستن، مجبور بودن، شروع کردن. دوم واژه رابط، که بند کوچک را باز می‌کند و در گفتار تقریباً به هیچ می‌رسد.
سوم اینکه فعل دوم کدام بن را می‌گیرد: استمراری یا تمام‌شده، و گزینه خنثایی در کار نیست. و چهارم فعل دوم که مطابقت می‌کند، با همان شخص فعل اول، به‌جای اینکه برهنه بایستد.
حلقه سوم باز کشیده شده چون همان است که ساخته‌نشده می‌ماند. زبان‌آموز همه‌جا بن استمراری تولید می‌کند، هر بار فهمیده می‌شود، و چیزی کمی متفاوت از آنچه منظورش بود می‌گوید.
سه حلقه از چهار حلقه را از فارسی دارید
«می‌خواهم بروم» در فارسی دو فعل صرف‌شده دارد که هر دو اول شخص‌اند و یک وجه التزامی میانشان. یعنی حلقه اول و چهارم دقیقاً عادت شماست، و حلقه دوم هم شکل دیگری از همان است.
چیزی که فارسی ندارد حلقه سوم است. وجه التزامی فارسی یک بن دارد و شما هیچ‌وقت مجبور نبوده‌اید میان دو بن انتخاب کنید. یعنی از یک ساخت چهارتایی، فقط یک تصمیم برایتان تازه است.
نتیجه عملی‌اش این است که ترتیب یادگیری برای شما باید وارونه ترتیب کتاب باشد. کتاب انگلیسی‌زبان فصلی می‌گذارد برای اینکه مصدر وجود ندارد؛ برای شما آن فصل یک پاراگراف است و کل بودجه باید برود روی بن‌ها.
هر صورت روی کدام بن ساخته می‌شود
یک ستون را طولی بخوانید: همان بن در چند جا ظاهر می‌شود، و به همین دلیل یاد گرفتنش به‌عنوان زمان به‌جای بن، الگو را پنهان می‌کند.
حال فقط روی بن استمراری ساخته می‌شود. گذشته و آینده و بند کوچک و امر، هر چهار تا هر دو بن را دارند و معنایشان با بن عوض می‌شود: در حال انجام دادن، در برابر انجام‌شده.
خانه خالی نکته این تصویر است. زمان حالی روی بن تمام‌شده وجود ندارد، چون کاری که به‌عنوان یک کل دیده می‌شود نمی‌تواند همین حالا در جریان باشد، و همان شکاف است که می‌گوید این تمایز درباره زاویه دید است و نه درباره زمان.
دو بن، چند زمان
هر صورت روی کدام بن ساخته می‌شود
یک ستون را طولی بخوانید: همان بن در چند جا ظاهر می‌شود، و به همین دلیل یاد گرفتنش به‌عنوان زمان به‌جای بن، الگو را پنهان می‌کند.
سایه نشان می‌دهد هر صورت از کدام بن ساخته شده: یک یعنی بن استمراری، دو یعنی بن تمام‌شده، و خانه خالی یعنی آن ترکیب وجود ندارد.
خانه خالی نکته این تصویر است. زمان حالی روی بن تمام‌شده وجود ندارد، چون کاری که به‌عنوان یک کل دیده می‌شود نمی‌تواند همین حالا در جریان باشد، و همان شکاف است که می‌گوید این تمایز درباره زاویه دید است و نه درباره زمان.
چند چیز که فارسی برایشان الگوی آماده ندارد
Μου αρέσει یعنی خوشم می‌آید، و فاعل جمله آن چیزی است که خوشتان می‌آید و نه شما. فارسی هم «خوشم می‌آید» را با همین وارونگی می‌سازد، پس این یکی هم آشناست.
سه جنس دستوری اما آشنا نیست. فارسی هیچ جنسی ندارد و سه حرف تعریف یونانی باید با خود اسم ذخیره شوند، درست مثل هر زبان دیگری که جنس دارد.
و نشانه‌های θα و Δεν هر دو پیش از فعل می‌نشینند، که با عادت فارسی جور است: نشانه آینده و نشانه نفی، هر دو در فارسی هم به فعل می‌چسبند و پیش از آن می‌آیند.
با چه چیزی کار کنید
یک گرامر توصیفی یونانی امروزی جای ضمیمه گرامر را می‌گیرد، که صورت‌ها را فهرست می‌کند و کمتر دو بن را رودرروی هم می‌گذارد. پولی است، و بر اساس ساخت مرتب شده و نه بر اساس درس.
مدلی که از آن بپرسید هر بن چه معنایی می‌داد، جای منتظر ماندن برای یک کلاس را می‌گیرد تا بپرسید چرا تصحیح یک تصحیح بود. در این سطح رایگان است، و با قاعده‌ای که با اطمینان و غلط بیان شود موافقت می‌کند.
بعد از این هشت مورد
چون تمایز بن‌ها درباره زاویه دید است و نه زمان، کدام شکل فعل، و هرکدام درباره زمان چه می‌گوید همان مرز را از سمت دیگری نشان می‌دهد. برای فعل‌هایی که نگرش را حمل می‌کنند can و must و should: فعل‌هایی که به‌جای کار، نگرش اضافه می‌کنند کمک می‌کند، و برای بندهایی که فعل دوم می‌سازد عقب بردن حرف کسی به اندازه یک پله در زمان.
ساخت التزامی فارسی که این صفحه رویش سوار است در بیشتر کارها در فارسی فعل نیستند آمده، و حروفی که این صورت‌ها را می‌نویسند در آشنایی همان بخش گران است.