یک اسلب زیر همهچیز است و بقیه رایگاناند: سبکهای عنوان، اعمالشده. Heading 1 و Heading 2 و Heading 3 بهجای درشت کردن دستی در اندازه ۱۶ و ۱۴ و ۱۲. روی یک گزارش نودصفحهای، به محض اینکه سبکها وجود داشته باشند، پنجره پیمایش یک فهرست کلیکشدنی از نود صفحه میسازد، بدون یک ثانیه کار اضافه.
بالاترش فهرست مطالب است که تولید میشود نه تایپ: یک بار درج، بعد انتخاب همه و کلید بهروزرسانی فیلدها. هیچوقت دستی نوشته نمیشود و هیچوقت از نو ساخته نمیشود. بالای آن ارجاعهای متقابل: «به بخش ۴٫۲ نگاه کنید» وقتی ۴٫۲ میشود ۴٫۳ خودش درست میماند، و وقتی آن بخش حذف شود خطا میدهد، که خودش خبر است.
و بالاترین اسلب، فهرست کناری فایل PDF است، همان پنل کناری که کارفرما با آن در سند حرکت میکند، ساختهشده از همان سبکها هنگام خروجی گرفتن. هیچکدام از این چهار چیز برای سندی که با دست قالببندی شده در دسترس نیست، و همین است که سبکها را از یک ترجیح ظاهری به یک زیرساخت تبدیل میکند. ظاهر اصلا در این فهرست نیست، و همان چیزی است که بیشتر آدمها فکر میکنند سبک برای آن است.
پنج حالتی که یک سند بلند در آنهاست
هر حالت وضعیت فایل است، نه کاری که دارید رویش میکنید. حالت اول: قالببندیشده با دست، عنوانها درشت در اندازه ۱۶. تمامشده به نظر میرسد و هیچکدام از آن چهار قابلیت هیچ ساختاری در آن نمیبیند. حالت دوم: سبکخورده، یعنی سطحهای عنوان اعمال شدهاند، و پنجره پیمایش و فهرست مطالب هر دو از همینجا کار میکنند.
یک گزارش، پنج حالت
یک سند بلند کجاست، بهجای اینکه چه کاری رویش میشود
هر قاب وضعیتی است که فایل در آن قرار دارد. رد کردن قاب دوم همان چیزی است که قاب چهارم و پنجم را گران میکند و هیچچیز از متن بین این حالتها عوض نمیشود.
- ۰۱قالببندیشده با دستعنوانهای درشت در اندازه ۱۶. تمامشده به نظر میرسد و هیچ قابلیتی ساختاری در آن نمیبیند
- ۰۲سبکخوردهسطحهای عنوان اعمال شده. پنجره پیمایش و فهرست مطالب هر دو از اینجا کار میکنند
- ۰۳بخشبندیشدهپیوست افقی، شمارهگذاری متفاوت پیش از مقدمه و پیوند به قبلی خاموش
- ۰۴زیر بازبینیدست دو نفر، که یکیشان ردگیری تغییرات را خاموش دارد و خودش نمیداند
- ۰۵خروجی گرفتهشدهفیلدها اول بهروز شده، و یک PDF که پنل کناریاش قابل پیمایش است
قاب چهارم تنها قابی است که به کس دیگری بند است، و همان است که سند بیشتر از همه از آن به قاب اول برمیگردد. نسخهای که با دست دوباره قالببندی شده باشد باید مقایسه شود، نه پذیرفته.
حالت سوم: بخشبندیشده. پیوست افقی، شمارهگذاری متفاوت پیش از مقدمه، و «پیوند به قبلی» خاموششده در سربرگ. حالت چهارم: زیر بازبینی، دست دو نفر، که یکیشان ردگیری تغییرات را خاموش دارد و خودش هم نمیداند. حالت پنجم: خروجی گرفتهشده، با فیلدهای بهروزشده و یک PDF که پنل کناریاش قابل پیمایش است.
حالت چهارم تنها حالتی است که به کس دیگری بند است، و همان است که سند بیشتر از همه از آن به حالت اول برمیگردد. نسخهای که برگردد و با دست دوباره قالببندی شده باشد باید مقایسه شود، نه پذیرفته. رد کردن حالت دوم همان چیزی است که حالت چهارم و پنجم را گران میکند، و هیچچیز از متن هم بین این حالتها عوض نمیشود.
ایست: سبکهای فارسی که راستبهچپ نیستند
اینجا جایی است که این پنج حالت برای سند فارسی میایستد، و ربطی به دانستن سبکها ندارد. سبک Heading 1 پیشفرض، در نسخهای که با قالب انگلیسی نصب شده، جهت چپبهراست و قلم لاتین دارد، پس هر عنوانی که سبک بخورد بههمریخته میشود و آدمها نتیجه میگیرند سبکها برای فارسی کار نمیکنند و برمیگردند به درشت کردن دستی.
تنظیم یکباره قالب
اصلاح سبک فارسی بهجای برگشتن به درشت کردن دستی
مشکل از خود سبکها نیست، از پیشفرض انگلیسی آنهاست. پنج دقیقه اصلاح یکباره، سندهای بعدی را از همین نقطه شروع میکند.
- ۰۱راستکلیک و Modifyتغییر قلم به فارسی و جهت به راستبهچپ روی خود سبک، نه متن
- ۰۲اعمال روی چهار سبک پایهیک بار برای Heading 1، Heading 2، Heading 3 و Normal
- ۰۳ذخیره بهعنوان قالبپیشگیری از تکرار همان پنج دقیقهای که هر بار فراموش میشود
نادیده گرفتن این پل باعث میشود کاربر نتیجه بگیرد سبکها برای فارسی کار نمیکنند و دوباره به قالببندی دستی برگردد.
کار درست اصلاح خودِ سبک است، یک بار، نه کنار گذاشتنش: روی نام سبک راستکلیک و Modify، قلم فارسی، و جهت راستبهچپ. پنج دقیقه، یک بار، برای Heading 1 و Heading 2 و Heading 3 و Normal. بعد فایل را بهعنوان قالب ذخیره کنید تا سند بعدی از همانجا شروع شود؛ همان پنج دقیقهای که هر بار دوباره انجام میشود، همان است که هیچوقت انجام نمیشود.
روی کدام نسخه، و با چه چیزی
Microsoft Word تا ۲۰۲۶ پیشفرض است و جای ماشین تحریری را گرفت که اصلاحش یعنی دوباره تایپ کردن؛ نسخه رایگان رومیزی ندارد و نسخهای که روی بیشتر رایانههای اینجا هست خریداری نشده. هر پنج حالت بالا در نسخههای ۲۰۱۶ به بعد یکسان کار میکنند و نام منوها تقریبا همان است، که این صفحه را از نسخه مستقل میکند.
پنج اسلب در ابزارها
پنج قابلیت روی یک اسلب، از Word تا LibreOffice
هر دو ابزار رومیزی از نسخه ۲۰۱۶ به بعد هر پنج لایه را یکسان میسازند؛ مدلی که از ۲۰۲۳ پیشنویس مینویسد هنوز اسلب پایینی را به شما میسپارد.
- سبکهای عنوان، اعمالشدهHeading 1 و Heading 2 و Heading 3، بهجای درشت کردن دستی در سندتمام پایه
- پنجره پیمایشفهرست کلیکشدنی نود صفحه که همزمان با وجود سبکها ظاهر میشودبلافاصله
- فهرست مطالبیک بار درج، سپس بهروزرسانی فیلدها در Word یا Insert در LibreOfficeتولیدشده
- ارجاعهای متقابلبخش ۴٫۲ وقتی ۴٫۳ شود درست میماند، و وقتی حذف شود خطا میدهدفیلد
- فهرست کناری PDFپنلی که کارفرما با آن در سند حرکت میکند، ساختهشده از همان سبکهاهنگام خروجی
متنی که هوش مصنوعی تحویل میدهد ساختار سبک ندارد؛ پس حتی با ابزارهای تازه هم اسلب اول را خودتان باید بسازید.
LibreOffice Writer رایگان است، فایل docx را باز میکند، و هر پنج اسلب را دارد؛ فارسی راستبهچپ در آن سالهاست کار میکند و نامها فرق دارند: سبکها در پنجره Styles، و فهرست مطالب زیر Insert و بعد Table of Contents. ردگیری تغییرات هم دارد، و همانجا هم همان خطر حالت چهارم هست. چیزی که از ۲۰۲۳ تازه است، مدلی است که پیشنویس بخش را مینویسد و جای نشستن جلوی صفحه خالی را میگیرد؛ کاری که نمیکند ساختار است: متنی که تحویل میدهد سبک ندارد و شما باید حالت دوم را خودتان بسازید.
صفحههایی که هر اسلب را جدا باز میکنند
خودِ آن اسلب پایینی کار سبکها، و هر چیزی که رویشان مینشیند است، و چهار چیز بالای آن در فهرست مطالب، بخشبندی و ارجاعها باز میشوند. حالت چهارم در ردگیری تغییرات، و پذیرفتن آنچه برگشته است، و پایهای که همه اینها رویش مینشیند در همان کارهایی که هر روز لازم میشوند. و سندی که یک متن را برای صد نفر شخصی میکند در یک نامه، صد گیرنده.
پرسش نسخه که پیش از هر کدام از اینها میآید در برنامههایی که بیشتر کارها واقعا در آنها انجام میشود است، و همان گزارش وقتی قرار باشد جلوی جمع گفته شود به سه سطح یک فایل، و جایی که تغییر به آن تعلق دارد میرود.
پرسشی که این پنج اسلب برنمیدارند این است که وقتی سند از جای دیگری میآید چه میکنید. فایلی که کارفرما میفرستد معمولا در حالت اول است، و سبک زدن به نود صفحه آماده، یک بعدازظهر میبرد. آن بعدازظهر گاهی میارزد و گاهی نه، و چیزی که تصمیم را میگیرد این است که این سند قرار است یک بار خوانده شود یا شش ماه ویرایش.