Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش کانتینر انتشار و استقرار

چرا ترتیب شش دستور زمان ساخت شما را تعیین می‌کند، کانتینر واقعا چه چیزی را با میزبان شریک است، و برچسبی که استقرار را بی‌سروصدا تکرارناپذیر می‌کند.

۵بخش
۵دقیقه خواندن
۳عمق

ایمیج پشته‌ای از لایه‌هاست و هر دستور Dockerfile یک لایه اضافه می‌کند. همین یک واقعیت تقریبا همه‌ی شکایت‌هایی را که مردم از ساخت کانتینر دارند توضیح می‌دهد، و ترتیب یک فایل شش‌خطی را از یک تشریفات به یک تصمیم تبدیل می‌کند.

قاعده‌ای که از آن بیرون می‌آید همان چیزی است که باید اول یاد گرفت: عوض شدن یک لایه هر لایه‌ی بعد از خودش را باطل می‌کند، پس فایل را بر اساس اینکه هر چیز چند وقت یک بار عوض می‌شود مرتب کنید. اول ایمیج پایه، بعد بسته‌های سیستمی، بعد فهرست وابستگی‌ها، و آخر کد منبع، چون کد با هر کامیت عوض می‌شود و ایمیج پایه سالی دو بار.

که می‌رسیم به دستوری که تقریبا هر Dockerfile خوبی دارد و تقریبا هیچ تلاش اولی ندارد: فهرست وابستگی‌ها را پیش از کد منبع کپی و نصب کنید. کل پروژه را کپی کنید و بعد نصب، آن‌وقت هر ویرایش یک‌نویسه‌ای نصب را دور می‌ریزد و همه چیز دوباره دانلود می‌شود.

چرا ترتیب لایه‌ها اینجا گران‌تر تمام می‌شود

در بیشتر دنیا بی‌اثر شدن کش نصب یعنی چند ثانیه بیشتر. برای تیمی که از ایران کار می‌کند یعنی چیز دیگری، چون کشیدن ایمیج از رجیستری اصلی از این‌جا جواب نمی‌دهد و پاسخی که می‌گیرید خطای دسترسی است نه کندی. راه‌حل عملی هم جا افتاده است: یکی از آینه‌های داخلی را در تنظیمات موتور می‌گذارید و از آن می‌کشید. یعنی وقتی رجیستری اصلی در دسترس نیست، آینه فقط سرعت نیست، تنها راه است، و هر لایه‌ای که بی‌خود باطل شود از یک مسیر شکننده‌تر دوباره کشیده می‌شود.

یک ایمیج

مرتب‌شده بر اساس اینکه هر لایه چند وقت یک بار عوض می‌شود

هر لایه روی لایه زیرش می‌نشیند و با عوض شدنش دور ریخته می‌شود. ترتیب همه چیز است، به‌ویژه وقتی کشیدن از آینه داخلی شرط کار کردن باشد.

  1. کد منبع خودتانبا هر کامیت عوض می‌شود، پس آخر می‌آید و هیچ لایه‌ای زیر خودش را باطل نمی‌کندهر کامیت
  2. وابستگی‌های نصب‌شدهوقتی فهرست وابستگی عوض شود، و به همین دلیل فهرست زودتر کپی می‌شودهفتگی
  3. بسته‌های سیستمیهمان چند تایی که برنامه واقعا لازم دارد، و هیچ ویرایشگریبه‌ندرت
  4. ایمیج پایهیک ایمیج کم‌حجم، سنجاق‌شده به یک نسخه نه به latestسالی دو بار

از بالا بخوانید ترتیب ساخت است. از پایین بخوانید کش است: هر لایه فقط تا اولین تغییر می‌ماند.

نتیجه‌ی عملی‌اش این است که ترتیب شش خط بالا برای ما یک بهینه‌سازی نیست، شرط کار کردن است. نمودار اول همین پشته را از بالا به پایین می‌کشد: از بالا بخوانید ترتیب ساخت است، از پایین بخوانید کش است.

کانتینر واقعا چیست

مقایسه‌ای که همه سراغش می‌روند ماشین مجازی است و ارزش دارد دقیق گفته شود، چون تفاوت هم سرعت را تعیین می‌کند و هم محدودیت‌ها را. کانتینر هسته‌ی میزبان را به اشتراک می‌گذارد و ماشین مجازی هسته‌ی خودش را می‌آورد، پس کانتینر در چند میلی‌ثانیه بالا می‌آید و چند مگابایت وزن دارد، جایی که ماشین مجازی ده‌ها ثانیه می‌گیرد و گیگابایت وزن دارد. نمودار دوم هر شش سطر این مقایسه را کنار هم می‌گذارد و هیچ طرفی را برنده علامت نمی‌زند.

دو جور انزوا

هر کدام چه چیزی با خودش می‌آورد

برنده‌ای علامت نخورده. هر سطر از یک واقعیت بیرون می‌آید: هسته را می‌آورد یا قرض می‌گیرد.

کانتینرهسته میزبان را به اشتراک می‌گذارد
ماشین مجازیهسته خودش را می‌آورد
زمان بالا آمدنچند میلی‌ثانیهده‌ها ثانیه
حجمچند مگابایتچند گیگابایت
چه چیزی می‌تواند اجرا کندهر چیزی که هسته میزبان پشتیبانی کندهر سیستم عاملی که با خودش بیاورد
انزوایک قابلیت هسته، و ضعیف‌ترنزدیک‌تر به سخت‌افزار، و قوی‌تر
روی میزبان ویندوز یا مکیک ماشین مجازی کوچک زیرش در حال اجراستخودش همان ماشین مجازی است
چه چیزی منتشر می‌شودیک ایمیج، یک بار ساخته‌شده، همه‌جا یکسان اجرایک ایمیج دیسک، بزرگ‌تر و دیرتر بازساخته

سطر پنجم همان کندی دسترسی به فایل را توضیح می‌دهد که روی آن سکوها به چشم می‌آید.

دو نتیجه در عمل مهم‌اند. کانتینر لینوکسی به هسته‌ی لینوکس نیاز دارد، پس اجرای آن روی ویندوز یا مک یعنی یک ماشین مجازی کوچک زیرش در حال اجراست، چه کسی اسمش را برده باشد چه نه؛ و کندی عجیب دسترسی به فایل روی آن سکوها از همین‌جا می‌آید. برای تیم‌های ایرانی که بیشترشان روی ویندوز کار می‌کنند این سطر پنجم نمودار همان چیزی است که اول به آن برمی‌خورند. و انزوا یک قابلیت هسته است نه یک قابلیت سخت‌افزاری، پس کانتینر مرز ضعیف‌تری از ماشین مجازی است، که همان لحظه‌ای مهم می‌شود که کد کس دیگری داخلش اجرا شود.

ویژگی دیگر همانی است که کل این روش رویش سوار است. ایمیج همان مصنوع است، یک بار ساخته می‌شود و همه‌جا اجرا: چیزی که آزمون شده همان چیزی است که مستقر می‌شود، بایت به بایت، و همین بحثی را که با «روی سرور یک کم فرق دارد» شروع می‌شد از بین می‌برد. این موضوع ایمیج، لایه و یک Dockerfile که کار می‌کند است.

هیچ‌چیز داخلش نمی‌ماند، و این عمدی است

کانتینر گذراست، پس هرچه داخلش نوشته شود با توقفش می‌رود. نه خراب می‌شود و نه آسیب می‌بیند: می‌رود، از روی طراحی، چون ایمیج تعریف است و کانتینر در حال اجرا یک نمونه‌ی دورریختنی از آن. پس والیوم راهی است که حالت از کانتینر جان سالم به در ببرد، و انضباطی که با آن می‌آید این است که دقیقا بدانید چه حالتی وجود دارد: فایل‌های بارگذاری‌شده، پوشه‌ی داده‌ی پایگاه داده، لاگی که باید از یک راه‌اندازی مجدد بیشتر عمر کند. هر چیزی که در آن فهرست نباشد قرار نیست بماند، و این موضع خیلی روشن‌تری است از حالت معمول که هیچ‌کس دقیقا نمی‌داند.

انضباط حالت

هر داده یا تنظیم کجا باید بماند؟

کانتینر از روی طراحی گذراست. چیزی که قرار است از یک راه‌اندازی مجدد جان سالم به در ببرد، جای دیگری می‌نشیند.

این داده بعد از توقف کانتینر هم لازم است؟
  • بله، باید ماندگار یا متغیر محیط باشد
    بیرون از کانتینر در والیوم یا تزریق هنگام اجرافهرست دقیق حالت‌هایی که قرار است زنده بمانند
    • فایل‌های بارگذاری‌شده و پوشه داده پایگاه داده در والیوم
    • لاگ‌هایی که باید بعد از بازراه‌اندازی بمانند
    • پیکربندی و رمزها از راه متغیر محیطی در زمان اجرا، نه داخل ایمیج
  • خیر، فقط برای همین اجراست
    درون کانتینر دورریختنیبا توقف کانتینر پاک می‌شود و مشکلی هم نیست
    • خود نمونه در حال اجرا از ایمیج
    • هیچ چیزی موقع اولین راه‌اندازی ساخته نشود که تکرارپذیر نباشد

هر چیزی که در فهرست والیوم‌ها نباشد قرار نیست بماند، و همین مرز را شفاف می‌کند.

عادتی که همراهش می‌آید این است که تا جای ممکن ایمیج اصلا به نوشتن نیاز نداشته باشد: پیکربندی از راه متغیر محیطی، رمزها موقع اجرا تزریق شوند نه داخل ایمیج، و هیچ‌چیزی موقع اولین راه‌اندازی ساخته نشود که تکرارپذیر نباشد.

برچسب، رجیستری، و کلمه‌ای که بیشترین دردسر را می‌سازد

ایمیج‌ها با نام و برچسب در یک رجیستری ذخیره و از آن گرفته می‌شوند، که ساختن، برچسب زدن و نگه داشتن ایمیج است. و گران‌ترین بدفهمی این حوزه کوچک است: latest هم یک برچسب است مثل بقیه، و نسخه نیست. معنی‌اش تازه‌ترین نیست، خودکار به‌روز نمی‌شود، و به هرچه آخرین بار با آن برچسب فرستاده شده اشاره می‌کند، که ممکن است از یک نسخه‌ی شماره‌دار قدیمی‌تر باشد. برای ما یک لایه بدتر هم دارد: آینه‌ای که از آن می‌کشید ممکن است چند روز عقب باشد، پس latest روی دو دستگاه در یک تیم می‌تواند دو چیز متفاوت باشد.

تله برچسب

زنجیره ایمیج از ساخت تا استقرار و حلقه‌ای که می‌شکند

کلمه latest نسخه نیست؛ فقط برچسبی متحرک است که در مسیر رجیستری و آینه تکرارپذیری را از بین می‌برد.

برچسب latest را فقط راحتی پای ترمینال بدانید و برای استقرار سراغ شناسه دقیق بیلد بروید.

پس استقراری که به latest اشاره می‌کند استقراری است که تکرار نمی‌شود، و از ماشینی که هفته‌ی پیش اجرایش کرد نمی‌شود پرسید واقعا چه داشت. با چیزی برچسب بزنید که بیلد را مشخص کند، همان را همه‌جا به کار ببرید، و latest را فقط راحتی آدمی بدانید که پای ترمینال تایپ می‌کند. وقتی هم تعداد کانتینرها از آنچه یک نفر دستی جا می‌دهد بیشتر شد، چیزی باید تصمیم بگیرد کجا اجرا شوند و وقتی خوابیدند دوباره بالا بیاورد، که اجرای کانتینرهایی که دیگر دستی جاگذاری نمی‌شوند است.

جایی که کار می‌خوابد: کانتینری کردن ماشین به‌جای برنامه

گیر اصلی این است که مردم کانتینر را به‌عنوان راهی برای بسته‌بندی چیزی که همین حالا دارند می‌بینند، پس اولین Dockerfile یک ویرایشگر، یک پوسته، سه ابزار اشکال‌زدایی و برنامه را نصب می‌کند، چون روی سرور همین‌ها بودند.

دام بسته‌بندی

بسته‌بندی یک ماشین در برابر بسته‌بندی برنامه

کانتینر جایگزین سبک‌وزن یک سرور پر از ابزار نیست؛ قدرتش دقیقا از کم‌داشت‌هایش می‌آید.

  • کانتینری کردن ماشینآوردن عادت‌های سرور قدیمی داخل Dockerfile
    • نصب ویرایشگر، پوسته و چند ابزار اشکال‌زدایی
    • ایمیج یک گیگابایتی و ساخت طولانی در هر کامیت
    • تبدیل شدن کانتینر به سرور کوچک و دستکاری آن از داخل
  • کانتینری کردن برنامهکمدار و تکرارپذیر در هر محیط
    • فقط برنامه و وابستگی‌های واقعی‌اش، بی‌هیچ ابزار اضافه‌ای
    • اجرای یک کانتینر دوم در کنارش وقتی بررسی و دیباگ لازم شد
    • نگه داشتن همان ایمیج دست‌نخورده و قابل تکرار روی هر push

تکرارپذیری ایمیج

همین محدودیت کم‌دار نگه داشتن است که ایمیج را از ماشین به مصنوع تکرارپذیر تبدیل می‌کند.

نتیجه‌اش ایمیجی یک گیگابایتی است که ساختش چهار دقیقه طول می‌کشد، و آن چهار دقیقه را همه، در هر کامیت، می‌پردازند. بدتر اینکه همان ویژگی‌ای را از بین می‌برد که کل کار برای آن انجام می‌شد: ایمیجی که یک محیط کامل دارد و کسی می‌تواند واردش شود دوباره یک سرور کوچک است، و دوباره از مسیر خارج می‌شود، چون آدم‌ها واردش خواهند شد.

نسخه‌ای که کار می‌کند به‌طرز ناراحت‌کننده‌ای کم‌دار است: یک برنامه، وابستگی‌هایش، و هیچ‌چیزی که برای راحتی یک آدم آن‌جا باشد. اگر چیزی باید بررسی شود، با اجرای یک کانتینر دوم کنارش بررسی می‌شود. همین محدودیت است که ایمیج را تکرارپذیر نگه می‌دارد، و تکرارپذیری تنها دلیل انجام همه‌ی این کارها بود. چیزی که این ایمیج را روی هر push می‌سازد ماشینی که به جای شما می‌سازد و منتشر می‌کند است، جایی که به دست مردم می‌رسد گذاشتنش جایی که عموم به آن برسند، و همه‌ی این‌ها بخشی از بیرون بردن کد از دستگاه خودتان و زنده نگه داشتنش است.

کنار این

بالای این