بیشتر متنهای ابری که یک تازهکار نمیتواند دنبالشان کند، یک جدول ترجمهاند که کسی ننوشته است. پنج چیز اجاره میشود و هر ارائهدهنده اسم خودش را رویشان گذاشته:
- ذخیرهسازی آبجکتی همان S3 یا Blob Storage یا Cloud Storage است.
- ماشین اجارهای همان EC2 یا Virtual Machines یا Compute Engine است.
- تابع همان Lambda یا Functions یا Cloud Functions است.
- شبکه خصوصی روی هر سه VPC نام دارد، جز روی یکی که Virtual Network صدایش میکند.
- مجوزها تنها سطری است که نام مشترک یک تفاوت واقعی را پنهان میکند، و مدلهایشان یکی نیستند.
و یک واقعیت که فهرست سرویسها را از بحث بیرون میبرد: یک سازمان معمولی از هشت سرویس استفاده میکند و آن دویست تای دیگر برایش بیربطاند. مقایسه اندازه کاتالوگ آسانترین جدولی است که میشود ساخت و کمفایدهترین، چون درباره چیزی حرف میزند که هرگز باز نمیشود.
چهار پرسشی که واقعا تصمیم میگیرند
چهار پرسش انتخاب را تعیین میکنند و فقط یکی درباره فناوری است. اول، آنچه سازمان همین حالا اجرا میکند بیش از هر چیز دیگری تعیینکننده است، چون لایسنسهای موجود عدد را بیشتر از قیمت پردازش جابهجا میکنند. دوم، مهارتها کجاست، چون تیم روی چیزی تحویل میدهد که بلد است. سوم، داده کجا باید بنشیند، که یک محدودیت است و فهرست منطقهها را پیش از هر چیز کوتاه میکند. و چهارم، رفتن چقدر خرج برمیدارد: هزینه خروج با هر ترابایت ذخیرهشده بالا میرود و هیچکس قیمتگذاریاش نمیکند.
آنچه واقعا تصمیم میگیرد
چهار پرسش، و فقط یکی درباره فناوری است
هر ستون را بردارید، جمله بالا دیگر درست نیست. رتبهبندی نشدهاند، و اولی معمولا به اندازه یک مرتبه بزرگی از بقیه سنگینتر است.
- همین حالا بابت چه چیزی پول داده میشودلایسنس موجود عدد را بیشتر از قیمت پردازش جابهجا میکند
- مهارتها کجاستتیم روی چیزی تحویل میدهد که بلد است و روی چیزی یاد میگیرد که نیست
- داده کجا باید بنشیندیک محدودیت، که فهرست منطقهها را پیش از هر چیز کوتاه میکند
- رفتن چقدر خرج داردبیصدا با هر ترابایت بالا میرود، و هیچکس قیمتگذاریاش نمیکند
و هیچکدامشان از تیمی که هرگز چیزی را روی گزینه انتخابشده اجرا نکرده جان سالم به در نمیبرد
اندازه کاتالوگ عمدا ستون نیست. همان مقایسهای است که همه میکنند چون جدول کردنش آسان است، و برای سازمانی که هشت سرویس استفاده میکند هیچ چیزی را تعیین نمیکند.
آنچه از اینجا واقعا باز میشود
و پرسش پنجمی هست که در هیچ متن خارجی نیست: ثبتنام و پرداخت. هر سه ارائهدهنده بزرگ کارت بینالمللی میخواهند و کنسولشان از اینجا ساده باز نمیشود، پس فهرست عملی همان اول کوتاه میشود. ارائهدهندگان داخلی هستند و همان چیزی هستند که در عمل استفاده میشود، و پرسش درست دربارهشان اندازه کاتالوگ نیست، سازگاری رابط است.
ارائهدهندگان ابر
همان پنج چیز، در سه واژگان
به چشم یک ترجمه بخوانیدش نه یک مقایسه. تقریبا هر متن ابری که یک تازهکار نمیتواند دنبالش کند همین جدول است، نانوشته.
چیزی که واقعا اجاره میکنید
- ذخیرهسازی آبجکتیو رابط اولی به قدری رایج شده که چند ارائهدهنده دیگر هم با آن سازگارند
- AWS: S3
- Azure: Blob Storage
- Google: Cloud Storage
- یک ماشین اجارهایهمان چیزی که در همه سهتا کمترین تفاوت را دارد
- AWS: EC2
- Azure: Virtual Machines
- Google: Compute Engine
- یک تابعو سقف زمان اجرا و مدل صورتحساب در هر سه فرق دارد
- AWS: Lambda
- Azure: Functions
- Google: Cloud Functions
- یک شبکه خصوصیزیرشبکههایی که تایپ میشوند به جای اینکه کابلکشی شوند
- AWS: VPC
- Azure: Virtual Network
- Google: VPC
- مجوزهاتنها سطری که نام مشترک یک تفاوت واقعی را پنهان میکند
- AWS: IAM
- Azure: Entra ID
- Google: IAM
این درخت درباره کیفیت چیزی نمیگوید و قرار هم نیست بگوید. کاری که میکند این است که یک سند نوشتهشده برای یکی از این سه را برای دو تای دیگر خواندنی میکند، و همان بیشترِ چیزی است که یک تازهکار لازم دارد.
این مهمترین جمله این صفحه است: ذخیرهسازی آبجکتی چند ارائهدهنده داخلی، از جمله ابر آروان، رابط سازگار با S3 دارد، پس همان خط فرمان و همان کتابخانهها با عوض کردن نشانی سرویس کار میکنند و کدی که نوشتهاید جابهجا میشود. آنچه جابهجا نمیشود سرویسهای مدیریتشده اختصاصی است، و همانها هستند که یک سازمان را قفل میکنند. قاعده عملیاش ساده است: هر جا رابط استاندارد و متنباز هست، همان را انتخاب کنید، چون هزینه رفتن را نزدیک صفر نگه میدارد. نقشه کامل نامها در AWS، و آنچه واقعا از آن استفاده میشود، Azure، و جایی که سازمانها به آن میرسند و گوگل کلاد، و نقاط قوتش است.
جایی که کار میایستد
ایست، انتخاب ارائهدهنده به عنوان اولین تصمیم است. آدمها ماهها روی این میمانند در حالی که هیچکدام از چهار پرسش بالا را ننوشتهاند، و بعد هر جوابی که بدهند درست است چون معیاری نبوده. نشانه ایست این است که بحث درباره سرویسهایی است که هیچکس اسم پروژهای را که به آنها نیاز داشته باشد نمیبرد. کاری که این را تمام میکند نوشتن همان هشت سرویس است، روی یک برگه، پیش از هر مقایسهای؛ بعد از آن انتخاب معمولا خودش را نشان میدهد و بحث دو ساعته میشود. انتخاب میان ارائهدهندهها، با معیار همان برگه را دارد.
نقطه ایست در تصمیمگیری
شروع از فهرست نیازها یا مقایسه دویست سرویس
سازمانها ماهها روی انتخاب میمانند چون پیش از فهرست کردن هشت سرویس واقعی، کاتالوگ نامربوط ارائهدهندگان را ورق میزنند.
- نوشتن هشت سرویس واقعی روی برگهتصمیم دو ساعته و روشنمعیار واقعی به دست میآید و انتخاب بدون سردرگمی انجام میشود
- محاسبه هزینه خروج هر ترابایت داده
- اتکا به تسلط و مهارت فنی موجود تیم
- مقایسه کاتالوگ ۲۰۰ سرویسه ارائهدهندگانایست ماهانه در سازمانبحث روی سرویسهایی که هیچ پروژهای به آنها نیاز ندارد بالا میگیرد
- قفل شدن روی سرویسهای اختصاصی و انحصاری
- سه ماه یادگیری پرهزینه برای ابزارهای جدید
هیچ جدولی سازمانی را که تیمش با ابزار انتخابشده کار نکرده نجات نمیدهد؛ مشخص کردن نیازهای حداقلی بحث را در دو ساعت تمام میکند.
چیزی که هیچکدام از اینها نجاتش نمیدهد
هیچکدام از این چهار پرسش از تیمی که هرگز چیزی را روی گزینه انتخابشده اجرا نکرده جان سالم به در نمیبرد. سازمانی که ارائهدهندهای را بر اساس قیمت انتخاب میکند و هیچکس در آن یک بار هم چیزی رویش مستقر نکرده، سه ماه اول را صرف یاد گرفتن چیزی میکند که در گزینه دیگر از قبل بلد بود، و آن سه ماه در هیچ جدول مقایسهای ستون ندارد.
چه چیزی امروز باز میشود
سه ماشینحساب قیمت رایگاناند و جای تخمین با حافظه را گرفتند؛ محدودیت مشترکشان این است که هزینههای ریز را وقتی وارد نکنید نشان نمیدهند، و همانها هستند که صورتحساب را میسازند. نقشه CNCF هم رایگان است و جای این باور را گرفت که هر قابلیتی باید از ارائهدهنده خریده شود: نشان میدهد کدام کارها با ابزار متنباز روی هر زیرساختی انجامشدنیاند، که برای کسی که میخواهد قابل جابهجایی بماند دقیقا همان فهرست لازم است. OpenTofu رایگان و متنباز است و جای کلیک کردن در پنل را گرفت؛ اینجا مزیت دومش مهمتر است، چون همان فایل با ارائهدهنده دیگر تا حد زیادی قابل استفاده میماند و هزینه رفتن را پایین نگه میدارد.
رهایی از قفل ارائهدهنده
پل انتقالپذیری با استانداردهای متنباز
برای اینکه هزینه مهاجرت نزدیک صفر بماند، کدهای زیرساخت و ذخیرهسازی باید به استانداردهای آزاد متکی باشند.
- ۰۱ماشینحسابهای قیمتمحاسبه دقیق هزینههای پنهان ترافیک خروجی پیش از استقرار
- ۰۲نقشه متنباز CNCFجایگزینی قابلیتهای اختصاصی با ابزارهای استاندارد مستقل از زیرساخت
- ۰۳کدنویسی با OpenTofuتعریف منابع در قالب فایل به جای کلیک در کنسول برای بازتولید آسان
رابط سازگار با S3 و تعریف زیرساخت در قالب کد، هزینه رفتن و جابهجایی را برای همیشه نزدیک به صفر نگه میدارد.
پرسش بعدی این است که وقتی ارائهدهنده انتخاب شد، صورتحساب از کجا میآید و کدام قلم بزرگ میشود. اجاره کردن زیرساخت، به جای مالک شدنش همان حساب را دارد، و مرز مسئولیت میان شما و هرکدام از اینها در مدلهای سرویس، منطقهها، و مرز مسئولیت است؛ دادهای که هزینه رفتن را میسازد در فایل، پایگاه داده، و پشتیبان، وقتی مال شما نیستند نشسته است.