وعده این است: یک کد، دو فروشگاه. وعده واقعی است، و نسخه صادقانهاش باریکتر از آن نمایشی است که نشان میدهند: صفحهها مشترکاند و انتشار نیست.
چیزی که واقعاً جابهجا میشود همان بخشی است که هیچ سکویی داخلش نیست. قاعدههای اینکه یک رزرو چقدر میشود، شکل داده، فراخوانیهای سرور، اعتبارسنجی، و آزمونهای دور همه اینها: یک بار نوشته، دو بار اجرا، و معمولاً بیش از نیمی از حجم یک برنامه است. چیزی که جابهجا نمیشود هر چیزی است که به دستگاه یا به فروشگاه دست میزند، و از آن بیشتر از تخمین اول هست:
- دو ترتیب امضا، دو مجموعه گواهی یا کلید، و دو راه گم کردنشان
- دو فرایند بازبینی، که یکیشان آدمی است که راهنماها را میخواند
- اعلان، دوربین، مجوزها و رفتار پسزمینه، که در هر سکو فرق دارند
- دو مجموعه قرارداد طراحی، که کاربرها متوجهشان میشوند حتی وقتی نمیتوانند نامشان را ببرند
پس صرفهجویی روی نیمه اول واقعی است و روی نیمه دوم نزدیک صفر. تیمی که بودجه یک برنامه را میبندد و به دو خط انتشار میرسد، فناوری فریبش نداده، آن نمایش فریبش داده، که همیشه یک صفحه است نه یک ارسال.
و برای یک تیم ایرانی این حساب یک ستون دیگر هم دارد که نسخه انگلیسی این صفحه ندارد. اگر مقصد کاربر داخل ایران باشد، نیمه iOS آن معادله عملاً وجود ندارد، چون انتشار در App Store از اینجا راه ندارد. آن وقت پرسش «یک کد یا دو کد» تبدیل میشود به «یک کد برای یک سکو»، و بیشتر استدلالهای چندسکویی بودن با آن میرود. چندسکویی اینجا وقتی میارزد که مخاطب بیرون از ایران هم باشد، یا وقتی تیم از قبل روی همان فریمورک وب مینویسد.
راه بهدردبخور تخمین زدنش پیش از تعهد این است که صفحهها را فهرست کنید و بعد جاهایی را که برنامه به گوشی دست میزند. برنامه رزروی که موجودی نشان میدهد، پرداخت را به یک صفحه بیرونی میسپارد و یک تاییدیه میفرستد، تقریباً هیچجا به دستگاه دست نمیزند. برنامهای که صدا ضبط میکند، بدون آنتن کار میکند و چیزی روی صفحه قفل میگذارد، مدام دست میزند و نیمه مشترکش کوچکتر است.
سه راه انجامش، و زیرشان فرق دارند
این سه، سه نسخه از یک ایده نیستند. React Native روی کامپوننتهای خود سکو رسم میکند، پس یک دکمه واقعاً دکمه همان سکوست و کدی که میگرداندش جاوااسکریپت است. Flutter موتور رسم خودش را میآورد و هر پیکسل را خودش میکشد، پس یک دکمه، کشیدهشده به دست Flutter است، که دلیل یکسان بودنش روی هر دو سکو و دلیل این است که دکمه سکو نیست. Ionic فناوری وب را داخل یک پوسته برنامه اجرا میکند، که اگر تیم از قبل برای وب مینویسد ارزانترین راه رسیدن است و دورترین از رفتار بومی.
زیر پوسته سه رویکرد
چطور هر فریمورک تصویر را روی صفحه میکشد
تفاوت اصلی فهرست امکانات نیست؛ شیوه رسم صفحه تعیین میکند رفتار بومی، دسترسیپذیری و پشتیبانی فارسی چطور کار کنند.
- React Native با کامپوننت بومیبا جاوااسکریپت روی دکمه واقعی سکو رسم میکند؛ رفتار و تفاوتهای سکو را به ارث میبرد
- Flutter با موتور رسم مستقلبا Dart هر پیکسل را خودش میکشد؛ یکدست است اما راستبهچپ و قلم فارسی آزمون جدا میخواهد
- Ionic با فناوری وب در پوستهارزانترین مسیر برای تیم وب است و بیشترین فاصله را از رفتار بومی دارد
یک کد مشترک، سه مسیر فنی کاملاً متفاوت برای ساخت رابط
رسم مستقل یکدستی میدهد، اما مالکیت کامل مقیاس متن، دسترسیپذیری و قواعد چیدمان فارسی را هم بر عهده تیم میگذارد.
همین تفاوت بهجای فهرست امکانات، شکل خرابی را تعیین میکند. رسم کردن روی کامپوننتهای بومی یعنی به ارث بردن رفتار سکو بهرایگان، و به ارث بردن تفاوتهای سکو همراهش. کشیدن مال خودتان یعنی مالک شدن هر رفتار دسترسپذیری و هر قاعده مقیاس متن که سکو وگرنه به شما میداد، در ازای یکدستی کامل. برای فارسی یک بند دیگر هم دارد: پشتیبانی راستبهچپ و قلم فارسی روی موتور رسم خودش، چیزی است که باید جدا آزموده شود، چون آنچه سکو بهرایگان میداد اینجا نیست. آن سه React، رسمشده روی کامپوننتهای بومی، Dart، و موتور رسم خودش و فناوری وب داخل یک پوسته برنامه هستند.
ابزار، و سالی که این حرف درست است
هرکدام از آن سه که باشد، زنجیره ابزار سکوها هنوز لازم است: یک مک با Xcode برای ساخت iOS و Android Studio برای آن یکی، چون امضا و ارسال همانجا انجام میشوند. جای هیچ چیزی را نگرفت، و جملهای که آدمها بیشتر از همه لازم دارند بشنوند این است که چندسکویی یک کد را برمیدارد نه یک زنجیره ابزار را. یک سرویس ساخت ابری، با نسخه رایگان در مقیاس کوچک، ابزاری است که تحمل بالا را ممکن میکند. جای نگه داشتن یک مک داخل کمد برای ساخت iOS را گرفت. از ایران، همین یکی معمولاً حساب و پرداخت میخواهد، که آن را از یک راحتی به یک تصمیم تبدیل میکند.
اشتراک واقعی
یک کد واقعاً چه چیزی را پوشش میدهد و ابزارها کجا جدا میمانند
چندسکویی یک کد را مشترک میکند نه زنجیره ابزار را؛ برای امضا و ارسال هنوز مک با Xcode و Android Studio لازم است.
- فقط روی اندروید
- فقط روی iOS
- فقط روی اندرویدAndroid Studio، چرخه عمر، بسته و کلید، بازبینی فروشگاه، اعلانها
- فقط روی iOSیک مک با Xcode، گواهی و پروفایل، بازبینی یک آدم، قواعد App Store
ساخت ابری و بهروزرسانی از راه دور در مقیاس کوچک رایگاناند، اما از ایران حساب و پرداخت میخواهند و بازبینی برای بخشی از تغییرها همچنان باقی است.
بهروزرسانی از راه دور برای بخشهایی که کد بومی نیستند، روی فریمورکهایی که پشتیبانی میکنند در مقیاس کوچک رایگان است. جای منتظر ماندن یک بازبینی برای درست کردن یک غلط تایپی را گرفت، بهروزرسانی از راه دور برای بعضی تغییرها بازبینی را دور میزند و برای بعضی نه، و فروشگاهها تعیین میکنند کدام.
اشتباه: انتخاب این راه برای فرار از یاد گرفتن سکوها
گیر فنی نیست و بیشتر از هر محکی سرنوشت پروژهها را تعیین میکند. تیمها سراغ یک کد میروند تا از یاد گرفتن دو سکو فرار کنند، و بعد به هر دو سکو میرسند، به بدترین ترتیب: از راه یک پیام خطا داخل یک فریمورک، به زبانی که انتخابش نکردهاند، با ردپای خطایی که از یک پل رد میشود.
یک کد
آن نمایش چه نشان میدهد، و زیرش چه هست
فرار از یاد گرفتن دو سکو به خطاهایی میرسد که نه در کد شماست و نه در مثالها، بلکه دقیقاً داخل پل و ماژول بومی میافتد.
- یک صفحه، دو گوشییک بار نوشته، و واقعاً یکسان
- یک زبان برای تیمواقعی، و قویترین استدلال این انتخاب
- یک مجموعه آزمون برای قاعدههاهمان نیمهای که کامل منتقل میشود
- دو خط انتشاردو فروشگاه، دو صف بازبینی، دو واژگان رد شدن
- دو ترتیب امضاکلید و گواهی، هرکدام با راه خودش برای گم شدن
- ماژولهای بومی برای دستگاهدوربین، اعلان، مجوز، کار پسزمینه. دو بار نوشته یا از جای دیگری آمده.
- یک پل داخل هر ردپای خطافروپاشی نه در کد شماست و نه در مثالها، و خواندنش دانش سکویی میخواهد
- دو مجموعه قراردادکه کاربرها متوجهشان میشوند بیآنکه بتوانند بگویند چه چیزی غلط است
تیمهایی که از این مسیر نتیجه میگیرند همانهایی هستند که توان دو بار نوشتن را هم دارند، نه آنهایی که از شناخت سکو فرار میکنند.
اشکالزدایی همان جایی است که این میرسد. یک فروپاشی داخل یک ماژول بومی نه در کد شماست و نه در مثالهای فریمورک، و خواندنش دقیقاً همان دانش سکویی را میخواهد که این انتخاب قرار بود از آن فرار کند. تیمهایی که این راه برایشان خوب کار میکند معمولاً همانهاییاند که میتوانستند دو بار بنویسندش و تصمیم گرفتند نه.
دو سکویی که پل میانشان زده میشود اندروید و iOS هستند. قراردادهایی که صفحههای مشترک هنوز باید رعایتشان کنند طراحی برای موبایل است، و زبانی که دوتا از آن سه رویکرد با آن نوشته میشوند جاوااسکریپت است، و کل این تصمیم زیر موبایل نشسته است.