dsregcmd /status اولین فرمانی است که روی یک دستگاه ویندوزی مدیریتشده باید اجرا شود، چون چاپ میکند دستگاه واقعا در کدامیک از سه دنیاست، و تقریبا هر پرسش بعدی به همان جواب وابسته است. سه حالت AzureAdJoined و DomainJoined و WorkplaceJoined با هم فرق دارند و یک دستگاه میتواند در بیش از یکی باشد، که همان حالتی است که بیشتر از همه غلط خوانده میشود.
اوین دویست لپتاپ را در یک موسسه خیریه مسکن در زاهدان تحویل گرفت، و حدود چهلتایشان در حالتی بودند که هیچکس در آن ساختمان نمیتوانست توصیفش کند.
چهار پله، و آخری برنده است
جایی که دامنه در کار است، سیاست به ترتیبی ثابت اعمال میشود و تنظیمهای بعدی روی قبلیها مینویسند: محلی، سایت، دامنه، بعد واحد سازمانی، و آخرین اعمالشده برنده است. واحدهای تودرتو از بیرون به داخل اعمال میشوند، پس درونیترین واحدی که دستگاه داخلش است حرف آخر را میزند.
یک تنظیم، چهار نویسنده
روی دستگاه پیوسته به دامنه، کدام پله حرف آخر را میزند
هر پله میتواند همان مقدار را بگذارد، از پایین به بالا اعمال میشوند، و هیچ چیز هیچجا به کاربر نمیگوید کدام برنده شد.
- ۰۴واحد سازمانیواحدهای تودرتو از بیرون به داخل اعمال میشوند، پس درونیترین حرف آخر را میزندآخر اعمال میشود، پس برنده است
- ۰۳دامنهجایی که بیشتر تنظیمهای سراسر سازمان واقعا زندگی میکنندسوم
- ۰۲سایتبهندرت استفاده میشود، و برای همین پلهای است که وقتی تنظیمی توضیحناپذیر است کسی سراغش نمیروددوم
- ۰۱سیاست محلیروی خود دستگاه گذاشته شده، و هر بحثی که بعدش بیاید را میبازداول اعمال میشود
پروفایلهای پیکربندی ابری اصلا روی این نردبان نیستند. دستگاهی که از هر دو راه پیوسته دو گزارش کامل دارد، هرکدام درست، و هیچ ترتیب تعریفشدهای میانشان.
gpresult /r /scope:computer چاپ میکند کدام سیاستها روی خود دستگاه اعمال شدهاند نه روی آدمی که وارد شده، و آن دو نردبان جدا هستند که به دو نیمه جدا از پیکربندی جواب میدهند. اجرا کردنش بدون دامنه هر دو را برمیگرداند و مثل یک فهرست خوانده میشود، که بخش بزرگی از سردرگمی درباره تنظیمی که نمیماند از همانجا میآید.
مدیریت ابری هیچ جایی روی آن نردبان ندارد. دستگاهی که از Intune مدیریت میشود پروفایلهای پیکربندی را از کانالی کاملا دیگر میگیرد، و جایی که هر دو حاضرند، آن دو نسبت به هم به هیچ شکلی که کاربر بتواند دربارهاش استدلال کند مرتب نشدهاند. جواب صادقانه برای دستگاهی که در هر دو دنیاست این است که هر دو گزارش باید خوانده شوند. برای همین اولین فرمان این صفحه از هر پرسشی درباره سیاست جلوتر است.
حسابها، و آنکه روی نردبان نیست
Get-LocalGroupMember -Group Administrators فهرست میکند چه کسی میتواند روی این دستگاه هر کاری بکند، و روی ناوگانی که تحویل گرفته شده پرخبرترین فرمان تکی موجود است: یک گروه دامنه، یک گروه ابری، و مرتب دو حساب متعلق به آدمهایی که رفتهاند.
ادغام بومی از ۲۰۲۳
پایان رمز یکسان مدیر محلی با Windows LAPS
فهرست کردن گروه Administrators معمولا حسابهای جامانده را آشکار میکند، اما خطر بزرگتر داشتن یک رمز ثابت روی کل ناوگان است.
- ۰۱ممیزی گروه Administratorsپیدا کردن گروههای دامنه، ابر و حسابهای قدیمی افراد رفته
- ۰۲خواندن رمز با Get-LapsADPasswordدریافت رمز فعلی هر دستگاه به جای اتکا به رمز مشترک
- ۰۳داخلی از سال ۲۰۲۳جای بسته نصبی قدیمی LAPS را گرفت و نیازی به دانلود جدا ندارد
اگر راهنمایی هنوز از نصب بسته قدیمی LAPS حرف میزند، دارد نسخهای را توصیف میکند که پیش از ۲۰۲۳ استفاده میشد.
خود حساب مدیر محلی همان است که هر ناوگانی غلط انجامش میدهد، چون جواب راحت یک رمز عبور یکسان همهجاست و آن رمز بعد روی هر دستگاهی هست، از جمله آنکه دزدیده شده.
Get-LapsADPassword -Identity و بعد نام دستگاه، رمز فعلی را میخواند، و Windows LAPS از ۲۰۲۳ داخل خود ویندوز است و آن دانلود جداگانه نسخه قدیمی است: روی هر دستگاه رمز تصادفی متفاوتی میگذارد و میچرخاندش. راهنمایی که میگوید بسته نصبی LAPS را نصب کنید دارد نسخهای را توصیف میکند که پیش از این آمده بود.
اجرای یک فرمان روی دویست دستگاه
Enter-PSSession -ComputerName یک اعلان تعاملی روی یک دستگاه دور میدهد، که شکلی است که آدمها اول سراغش میروند و برای یک ناوگان شکل غلطی است. Invoke-Command -ComputerName یک فهرست و یک بلوک اسکریپت میگیرد، روی همهشان موازی اجرا میکند، و آبجکتهایی برمیگرداند که برچسب دستگاه مبدا رویشان است.
از تکدستگاه تا ناوگان
جمع کردن وضعیت دویست دستگاه در یک جدول مرتبشدنی
به جای نشست تعاملی تکتک، Invoke-Command یک اسکریپت را موازی روی همه میفرستد و خروجیهای برچسبخورده را یکجا برمیگرداند.
- فهرست دویست لپتاپ ناوگان
- شنونده WinRM فعالشده با winrm quickconfig
- ریموتینگ روی SSH از پاورشل ۶ برای ناوگان مخلوط
- آبجکتهای برگشتی با برچسب دستگاه مبدا
- یک جدول یکپارچه و قابل مرتبسازی
- پاسخ فوری به جای ورود به دویست دسکتاپ
Enter-PSSession فقط برای کار دستی روی یک دستگاه مناسب است؛ قدرت ریموتینگ در مقیاس ناوگان این است که خروجی یک جدول ساختیافته است.
در ناوگان بزرگ همین یک تفاوت کل روش کار را عوض میکند. همان تفاوت تمام دلیل استفاده از لایه ریموتینگ به جای دسکتاپ راه دور است: جواب پرسشی درباره دویست دستگاه یک جدول است، و جدول مرتبشدنی است. winrm quickconfig همان است که شنونده را روی دستگاهی که هرگز نداشته فعال میکند، و از پاورشل ۶ به بعد همان ریموتینگ روی SSH هم کار میکند، که یک ناوگان مخلوط را بدون دو مکانیزم جدا در دسترس میکند.
جایی که کار میایستد: خواندن یک گزارش و ایستادن
خرابی فرض کردن این است که یک دستگاه یک منبع حقیقت دارد. چهل لپتاپ زاهدان همزمان به دامنه پیوسته و در مدیریت ابری ثبت شده بودند، که پیکربندی پشتیبانیشدهای است و دو گزارش کامل، درست و متناقض درباره یک تنظیم تولید میکند.
چهل لپتاپ زاهدان
وقتی یک دستگاه همزمان دو مالک متعارض دارد
لپتاپهایی که هم به دامنه پیوستهاند و هم در ابر ثبت شدهاند دو گزارش کامل و درست ولی متناقض میسازند.
تعارض دامنه و ابر روی یک تنظیم
- ۰۱اتصال متفاوت در هر صبح
- ۰۲پیروزی آخرین تنظیم رسیده
- ۰۳گزارش درست در هر دو پنل
- ۰۴فراموش کردن dsregcmd /status
- ۰۱اتصال متفاوت در هر صبحدستگاه هر بار با یک سمت زودتر یا دیرتر همگام میشود
- ۰۲پیروزی آخرین تنظیم رسیدهتنظیم رمزگذاری دیسک تغییر میکند و پیام ناگهانی ظاهر میشود
- ۰۳گزارش درست در هر دو پنلهر طرف فقط اعمال شدن مقدار خودش را تایید میکند
- ۰۴فراموش کردن dsregcmd /statusبدون دیدن وضعیت دوگانه، هیچکس سراغ تعیین یک مالک واحد نمیرود
راهحل در زاهدان یک فرمان نبود، بلکه تصمیم درباره اینکه کدام سامانه مالک رمزگذاری است، بعد از یک بار اجرای dsregcmd /status.
یک تنظیم رمزگذاری دیسک از هر دو میرسید، با مقدار متفاوت، و گزارش هر طرف مقدار خودش را اعمالشده نشان میداد. دستگاهها بر اساس هرکدام که آخر اجرا شده بود رفتار میکردند، که بسته به اینکه لپتاپ آن صبح به چه چیزی وصل بوده فرق میکرد، و تیکتها میگفتند پیام رمزگذاری تصادفی ظاهر میشود. راهحل تصمیمی درباره اینکه کدام سامانه مالک آن تنظیم است بود، نه یک فرمان، و فهمیدنش یک بار اجرای dsregcmd /status روی دستگاهی برد که کسی به فکر پرسیدن از آن نیفتاده بود. دسکتاپی که بیشتر سازمانها اجرا میکنند بقیه همین سیستم را دارد.
چه چیزی امروز باز میشود
Windows LAPS رایگان و از فروردین ۱۴۰۲ داخل خود ویندوز است، و جای LAPS قدیمی را گرفت که دانلودی جداگانه با افزونه شمای خودش بود. PowerShell Remoting رایگان و بخشی از سیستم است، و جای اجرای یک ابزار اجرای راه دور که روی هر دستگاه کپی میشد را گرفت؛ آن روش کار میکرد و فایل اجراییای جا میگذاشت که ابزارهای امنیتی حالا به محض دیدن علامتش میزنند.
انتخاب عملی ناوگان
چه ابزارهایی امروز رایگان و در دسترس هستند
ابزارهای کلیدی مدیریت ناوگان از فروردین ۱۴۰۲ رایگان داخل خود ویندوزاند، اما اشتراک ابری برای سازمان ایرانی محدودیت پرداخت دارد.
وضعیت ابزارهای مدیریت ویندوز
- بلهWindows LAPS داخلی (از ۱۴۰۲)رایگان و داخلی؛ جایگزین دانلود قدیمی با افزونه شمابله
- بلهPowerShell Remotingرایگان و بدون نیاز به کپی کردن فایل اجرایی حساسیتزا روی ناوگانبله
- خیراشتراک ابری Intuneپولی به ازای کاربر و نیازمند پرداخت ارزی خارج از دسترس داخلخیر
- بلهنردبان سیاست محلی و دامنهگزینه عملی و پایدار برای مدیریت ناوگان دامنهای در ایرانبله
برای سازمان ایرانی، محدودیت پرداخت اشتراک ابری تکلیف را روشن میکند: نردبان چهارپله دامنه تنها سازوکار قابل اتکا برای کل ناوگان است.
Intune جواب امروزی برای دستگاههایی است که هرگز به یک کنترلر دامنه نمیرسند، و صادقانه رایگان نیست: به ازای هر کاربر مجوز دارد و همراه اشتراکهای بزرگتر میآید، و برای همین اینقدر سازمان میفهمند که از قبل مالکش بودهاند. برای سازمان ایرانی همین یک جمله تصمیم را تمام میکند: پرداخت اشتراک ابری از داخل ممکن نیست، پس نردبان سیاست محلی و ناوگان دامنهای اینجا یک انتخاب نیست بلکه تنها گزینه است، و چهار پله بالای این صفحه تمام سازوکار موجود را توصیف میکنند.
آنچه این سیاستها واقعا سرش داوری میکنند، در لایهای زیر هر سامانه مدیریتی، چه کسی اجازه خواندن، نوشتن و اجرا دارد است. اینکه ناوگان چطور همزمان در دو حالت قرار گرفت پرسشی درباره ساخته شدنش است: نصب تمیز، ایمیج، و کنترل بهروزرسانی. و وقتی سیاست درست اعمال میشود و دستگاه هنوز بد رفتار میکند، آزمونها دوباره محلی میشوند: ایونت ویوئر، حالت امن، و ریکاوری.