با مبتدی مطلق هیچ چیزی توضیح داده نمی‌شود، چون زبانی برای توضیح دادن نیست. هر آیتم چهار حرکت دارد و ترتیبشان برگشت‌پذیر نیست: خودتان در سکوت انجامش می‌دهید، بعد در حال گفتنش انجامش می‌دهید، بعد وقتی شما می‌گویید آن‌ها انجامش می‌دهند، و بعد خودشان در حال گفتنش انجامش می‌دهند.
سمیرا در قائم‌شهر با گروه‌های مبتدی مطلق کار می‌کند. هشت چیزی که این چهار حرکت را عملی می‌کند این‌هاست.
هشت قاعده درس اول
- do it in silence first. آن‌ها نگاه می‌کنند و حدس می‌زنند، و همین حالتی است که می‌خواهید.
- then do it while saying it. واژه‌ها به چیزی می‌چسبند که از قبل فهمیده شده.
- then they do it when you say it. فهم، نشان داده می‌شود، بدون اینکه چیزی تولید شود.
- then they do it while saying it. اولین چیز از بیست چیزی که این ساعت خواهند گفت.
- never explain in the shared language. حتی وقتی سریع‌تر است، چون همان یک بار قاعده را می‌شکند.
- about one item every ninety seconds. سرعتی که برای مدرس خیلی کند به نظر می‌رسد.
- use objects, not pictures, for the first hour. چیز واقعی ابهام کمتری دارد.
- they should speak more than you in the first lesson. سنجه همان ساعت اول است.
چرا ترتیب برگشت‌پذیر نیست
شاگردی که از او خواسته شود چیزی را بگوید پیش از آنکه انجامش داده باشد، دارد روی صدایی آزمون می‌شود که دو بار شنیده است. آن حالت اضطراب می‌سازد و بازده صفر دارد، و همان است که در بیشتر کلاس‌های مبتدی به عنوان تمرین تلفظ اتفاق می‌افتد.
حرکت سوم است که فهم را بدون تولید نشان می‌دهد و به همین دلیل حذف نمی‌شود. اگر شاگرد آنجا واکنش درست نشان نداد، مسئله تلفظ نیست و باید به حرکت اول برگشت، نه اینکه به حرکت چهارم رفت.
جایی که کار می‌ایستد: یک جمله فارسی، و قاعده می‌شکند
در کلاسی که همه فارسی‌زبان‌اند، توضیح دادن به فارسی همیشه سریع‌تر است و همیشه در دسترس. مسئله سرعت نیست: از لحظه‌ای که یک بار توضیح فارسی داده شود، شاگرد یاد می‌گیرد منتظر بماند، و از آن به بعد حدس زدن را متوقف می‌کند.
سمیرا می‌گوید در گروه‌هایی که یک بار توضیح فارسی داده، تا آخر ترم شاگردها پیش از هر نمایشی نگاهشان به او بوده تا ترجمه بیاید. در گروه‌هایی که هیچ‌وقت نداده، همان شاگردها از جلسه سوم شروع کرده‌اند به حدس زدن.
این تنها قاعده‌ای است در این صفحه که استثنا ندارد و سخت‌ترین هم هست، چون فشارش از سمت خود شاگردهاست: می‌پرسند یعنی چه، و جواب ندادن در فارسی بی‌ادبی به نظر می‌رسد. جوابش تکرار نمایش است و نه ترجمه.
ابزار، که در این ساعت چیزهای واقعی‌اند
برای ساعت اول، چیز واقعی از تصویر بهتر است و هیچ ابزار دیجیتالی هم لازم نیست: یک لیوان، یک کلید، یک کتاب، یک کیف. تصویر همیشه ابهام دارد و کودک یا بزرگسال ممکن است به چیز دیگری در همان تصویر فکر کند. جای فلش‌کارت را می‌گیرد، که برای مرور خوب است و برای معرفی اولین بار نه. تا ۲۰۲۶ این ارزان‌ترین ابزار این صفحه است و در هر اتاقی هست.
خطا: سرعت گرفتن، چون کند به نظر می‌رسد
یک آیتم در هر نود ثانیه برای مدرس بسیار کند است و برای شاگرد مبتدی نیست. مدرسی که سرعت بگیرد، حرکت اول و سوم را کوتاه می‌کند و همان دو حرکت‌اند که فهم را می‌سازند.
سنجه‌اش هم در همان ساعت اول موجود است: بشمارید شما چقدر حرف زدید و آن‌ها چقدر. اگر سهم شما بیشتر بود، سرعت زیاد بوده. همان نسبت است که در شکلی که با یک شاگرد و با دوازده‌تا کار می‌کند برای هر سطحی تعیین‌کننده است.
پرسش بعدی این است که با کودک چه فرقی می‌کند. کودک همین چهار حرکت را لازم دارد و ساعتش را نمی‌تواند بنشیند، پس همه‌اش باید داخل بازی اتفاق بیفتد، که موضوع بازی‌ای که اتفاقاً تمرین است است.