عربی مدرسه در ایران ده باب فعل را با نام و با جدول یاد می‌دهد و کاری که هر باب با معنا می‌کند را نه. شش باب از آن ده‌تا تقریباً همه چیزی را که خواهید دید می‌پوشانند، و هرکدام یک جابه‌جایی معنایی قابل پیش‌بینی دارند که هیچ‌وقت به‌عنوان قاعده گفته نشده.
هشت مورد زیر همان جابه‌جایی‌ها به‌اضافه ساخت‌هایی است که در هر جمله عربی هستند.
هشت چیزی که ده باب و جمله اسمیه را باز می‌کنند
- شش باب از ده باب تقریباً همه چیز را می‌پوشانند و بقیه کمیاب‌اند.
- باب دوم فعل را متعدی یا شدید می‌کند، پس دانستن به یاد دادن تبدیل می‌شود.
- باب پنجم و ششم انعکاسی‌اند و نتیجه باب دوم و سوم را روی خود فاعل برمی‌گردانند.
- عربی در زمان حال فعل ربطی ندارد، پس دو اسم پشت سر هم یک جمله کامل‌اند.
- kitab al-walad یعنی کتاب پسر، و اضافه بدون هیچ حرفی ساخته می‌شود.
- al-kitab al-jadid یعنی کتاب جدید، و صفت هم حرف تعریف می‌گیرد.
- مثنی شکل جدایی دارد و فارسی ندارد، پس دو کتاب یک پایانه مخصوص می‌گیرد.
- laysa جمله اسمیه را منفی می‌کند و خودش صرف می‌شود.
شیرین در بجنورد نام هر ده باب را از حفظ می‌گفت و ترتیبشان را هم. در یک متن، فعل باب دومی دید که ریشه‌اش را می‌شناخت و معنایش را نتوانست حدس بزند. جدول به او گفته بود این باب چه شکلی است و نگفته بود چه کاری می‌کند، و همان یک جمله تفاوت این دو را نشان داد.
ریشه معنا را می‌دهد و وزن مصوت‌ها را
دو تشخیص باید همزمان موفق شوند: ریشه و وزن. اگر فقط ریشه را بشناسید، حوزه معنا را دارید و مصوت‌ها نامعلوم می‌مانند. اگر فقط وزن را بشناسید، می‌توانید واژه را تلفظ کنید و بگویید چه نوع واژه‌ای است، بی‌آنکه معنایش را بدانید.
وقتی هر دو را داشته باشید واژه خوانده می‌شود، حتی اگر هرگز ندیده باشیدش. maktab یعنی جای نوشتن و شما هیچ‌وقت لازم نبوده حفظش کنید. این همان چیزی است که واژگان عربی را از واژگان هر زبان دیگری متفاوت می‌کند.
خانه‌ای که در هیچ زبان الفبایی دیگری قرینه ندارد، خانه‌ای است که هیچ‌کدام را نمی‌شناسید: سه صامت روی کاغذ و هیچ راهی برای صدا دادنشان. در انگلیسی واژه ناشناس دست‌کم تلفظ می‌شود و می‌شود درباره‌اش پرسید؛ اینجا نمی‌شود، و به همین دلیل خواندن و واژگان باید با هم رشد کنند.
ستون سومی هست که رایگان است و کسی به کارش نمی‌برد
سه چیز یک خوانش را نگه می‌دارند: ریشه، وزن، و جمله دور واژه. دو تای اول در هر کلاسی گفته می‌شوند و سومی تقریباً هیچ‌وقت، در حالی که هیچ هزینه‌ای ندارد.
واژه‌ای که به‌تنهایی مبهم است، اغلب داخل یک جمله کاملاً روشن است: جمله می‌گوید که اینجا یک مکان لازم است یا یک کننده یا یک عمل، و همان یک قید ابهام وزن را برمی‌دارد. تفاوت میان خواندن و معما حل کردن دقیقاً همین است.
خواندن روان هم یعنی این حدس پیش از حرکت چشم کامل شود، و نه اینکه رمزگشایی کندتر انجام شود. این تمایز عملی است: اگر برای هر واژه می‌ایستید، مسئله سرعت نیست، مسئله این است که یکی از سه ستون غایب است.
در ایران اعراب را نمره می‌دهند و معنا را نه
آزمون عربی مدرسه اعراب می‌پرسد، چون اعراب یک جواب درست دارد و نمره‌دادنی است. باب و وزن هم به‌شکل جدول پرسیده می‌شوند: نام ببرید، صرف کنید، حرکت بگذارید.
ایستادن جایی است که همان چیزی که شش سال نمره گرفته، در خواندن یک متن واقعی کمترین کاربرد را دارد: اعراب در گفتار حذف می‌شود و در متن روزنامه هم نوشته نمی‌شود. آنچه لازم است جابه‌جایی معنایی باب‌هاست، که هیچ‌وقت پرسیده نشده چون جواب واحدی ندارد.
بازچینی‌اش ارزان است: برای هر باب یک جمله بنویسید که در آن باب و ریشه‌اش را می‌شناسید، و کنارش همان ریشه در باب اول. شش جفت، و کل دستگاه از جدول به معنا منتقل می‌شود. شیرین همین شش جفت را در دو هفته نوشت.
سه ورودی، یک خوانش
چه چیزی خوانش یک واژه بی‌اعراب را نگه می‌دارد
هر ستون را بردارید و جمله بالایش از درست بودن می‌افتد، و به همین دلیل سرعت اینجا از رسیدن همزمان هر سه می‌آید.
- ریشه، تشخیص‌داده‌شدهسه صامت که از میان حرف‌های روی کاغذ بیرون کشیده می‌شوند
- وزن، بازشناخته‌شدهاینکه ریشه در کدام قالب ریخته شده، و مصوت‌هایی که آن قالب حمل می‌کند
- جمله دور واژهکه می‌گوید اینجا یک مکان لازم است یا یک کننده یا یک عمل
خواندن روان یعنی این حدس پیش از حرکت چشم کامل شود، و نه اینکه رمزگشایی کندتر انجام شود.
ستون سوم همان است که زبان‌آموزها کنارش می‌گذارند و رایگان هم هست. واژه‌ای که به‌تنهایی مبهم است، اغلب داخل یک جمله کاملاً روشن است، و استفاده از جمله همان تفاوت میان خواندن و معما حل کردن است.
دو منبع، و یکی‌شان بزرگ‌ترین پیکره تحلیل‌شده است
پیکره عربی قرآنی جای انجام دادن تحلیل با دست و بی‌هیچ راه بررسی را می‌گیرد. تا ۲۰۲۶ رایگان است و بزرگ‌ترین پیکره تحلیل‌شده عربی کلاسیک است، و برای این صفحه ارزشش در این است که برای هر واژه ریشه و وزن را کنار هم نشان می‌دهد.
یک مدل زبانی که از آن ریشه و وزن را بخواهید، جای ورق زدن دیکشنری ریشه‌محور را می‌گیرد، که پیش از شناختن ریشه قابل استفاده نیست. در این حد رایگان است، و حدش را باید گفت: در صرف قوی است و در واژگان کمیاب بی‌سروصدا ضعیف.
خطا: حفظ کردن نام باب‌ها
نام و ترتیب ده باب حفظ‌شدنی است و در آزمون نمره می‌آورد، و همین باعث می‌شود کار روی معنا هیچ‌وقت شروع نشود. دانستن اینکه فعلی باب دوم است، بدون دانستن اینکه باب دوم چه می‌کند، هیچ چیزی به خوانش اضافه نمی‌کند.
آزمونش یک جمله است: فعلی از باب دوم با ریشه‌ای که می‌شناسید بردارید و معنایش را حدس بزنید، بعد نگاه کنید. اگر حدستان درست بود، دستگاه کار می‌کند؛ اگر نه، آنچه دارید نام است و نه قاعده.
بعد از این هشت مورد
برای اینکه شش جفت باب بمانند، ساختن کارتی که یاد بدهد، نه کارتی که روی هم انباشته شود کارتی می‌سازد که جفت را نگه می‌دارد. برای دیدنشان در متن واقعی مطلبی کمی بالاتر از سطح شما، و اینکه چرا همان‌جا نقطه شیرین است ماده را می‌دهد، و برای تصحیح شدن در تولید یک معلم چقدر می‌ارزد، و چه کاری را تنها می‌شود کرد.
پرسش بعدی این است که این ریشه‌ها و وزن‌ها چند واژه واقعاً می‌سازند و کدام‌ها را باید جدا حفظ کرد: ریشه‌ها و وزن‌ها، و واژه‌هایی که از آن‌ها درنمی‌آیند جواب می‌دهد، و صداهایی که این وزن‌ها را می‌سازند در صداهایی که ته گلو ساخته می‌شوند، و مصوت‌هایی که لو می‌دهند.