دو حسگر یکسان، با یک سلول سکهای یکسان، یکی هشت ماه کار میکند و دیگری پنج هفته. تفاوت در کد نیست و در سختافزار هم نیست. یک سلول CR2032 حدود ۲۲۵ میلیآمپرساعت دارد، و همان عدد کوچک تمام بودجه است.
سه محاسبه این را تمام میکنند:
- در حالت بیدار با ۸۰ میلیآمپر، یک سلول سکهای کمتر از سه ساعت دوام میآورد؛ پس دستگاهی که همیشه بیدار باشد اصلا با این باتری کار نمیکند.
- جریان متوسط عمر را تعیین میکند، نه جریان اوج، و همین است که یک دستگاه با اوج ۸۰ میلیآمپر میتواند ماهها کار کند.
- خواب در ۱۰ میکروآمپر و بیدار شدن کوتاه، حدود هشت ماه میدهد؛ همان سختافزار، فقط با یک برنامه دیگر برای بیدار شدن.
و عددی که هدف طراحی است: یک سال روی یک سلول سکهای یعنی ماندن زیر حدود ۲۶ میکروآمپر بهطور متوسط. دو طراحی واقعی کنار همین عدد: یکی که میخوابد و یک نشست باز نگه میدارد، به ۳۷ میکروآمپر میرسد که حدود هشت ماه است، و یکی که برای هر خواندن اتصال تازه میسازد به ۲۷۷ میکروآمپر میرسد که حدود پنج هفته است، از سختافزار کاملا یکسان.
رادیو خرج میکند و کد تقریبا هیچ
وقتی همان هشت ماه را تقسیم میکنید، جای رفتن باتری روشن میشود: حدود ۱۴۰ میلیآمپرساعت برای رادیو در حال فرستادن، حدود ۶۱ میلیآمپرساعت برای خواب، و حدود ۲۴ میلیآمپرساعت برای بیدار بودن بدون فرستادن. سهم رادیو در مجموع هفتاد و چهار دقیقه فرستادن است، پخششده در هشت ماه. رادیو بیشتر از هر کاری که پردازنده میکند خرج برمیدارد، و نتیجه عملیاش یک قاعده است که برعکس غریزه برنامهنویسهاست: خواندنها را دسته کنید و کمتر بفرستید، به جای بهینه کردن کد. یک ساعت صرف کوتاه کردن حلقه، چند میکروآمپرساعت پس میدهد؛ نصف کردن تعداد ارسالها، عمر را تقریبا دو برابر میکند.
اینترنت اشیا
یک سلول سکهای در هشت ماه کجا میرود
کل حلقه ظرفیت یک سلول تازه است، تقسیمشده به سه کاری که دستگاه انجام میدهد. سهمها آنچه انتظار میرود نیستند.
میلیآمپرساعت، از یک سلول CR2032
- رادیو، در حال فرستادندر مجموع هفتاد و چهار دقیقه، پخششده در هشت ماه۱۴۰
- در خوابده میکروآمپر، برای تقریبا تمام زمان سپریشده۶۱
- بیدار، بدون فرستادنخواندن حسگر، و اجرای هر سطری که کسی نوشته۲۴
بخش سوم همان جایی است که تمام بهینهسازی کد رویش کار میکند و کمتر از یکنهم حلقه است. بخش دوم بزرگ به نظر میرسد چون تقریبا تمام زمان است، و همان مقایسه نشان میدهد چرا هفتاد و چهار دقیقه رادیو از هشت ماه خواب گرانتر تمام میشود.
انتخاب پروتکل هم بخشی از همین حساب است: پروتکل MQTT یک نشست را باز نگه میدارد و HTTPS برای هر خواندن یک نشست تازه باز میکند. دستدادن رمزنگاری برای هر خواندن، چند ثانیه رادیوی روشن است، و همان است که فاصله میان آن دو عدد بالا را میسازد. پروتکلها، و آنچه هرکدام خرج برمیدارند جزئیاتش را دارد.
جایی که کار میایستد
ایست، بهینه کردن چیزی است که خرجی ندارد. کسی که از نرمافزار میآید کد را سبک میکند، حلقه را کوتاه میکند، کتابخانه را عوض میکند، و باتری همانقدر زود تمام میشود؛ چون تمام آن کار روی سهمی انجام شده که کمتر از یکدهم بودجه است. نشانه ایست ساده است: نپرسیدن اینکه رادیو در هر ساعت چند ثانیه روشن است. تا آن عدد نوشته نشود، هر بهینهسازی حدس است. راهش هم اندازهگیری است نه محاسبه، چون خواب واقعی یک ماژول تقریبا هیچوقت همان عددی نیست که در دیتاشیت نوشته شده. توان و باتری، و اندازه گرفتنشان ابزارش را دارد.
جایی که کار میایستد
کدام تغییر واقعا عمر باتری را جابهجا میکند
توسعهدهنده نرمافزار سراغ کدی میرود که سهم ناچیزی از بودجه دارد، در حالی که تصمیمهای رادیو و شبکه در سوی دیگر طیف نشستهاند.
اثر واقعی بر مصرف متوسط در هر چرخه
- سبک کردن کد و حلقهروی سهمی کمتر از یکدهم بودجه کار میکند و مدت روشن بودن رادیو را تغییر نمیدهد
- واسط MQTT محلی بهجای ابر مستقیمدستدادن رادیویی را کوتاهتر میکند و مسیر دستگاه را از قطع سرویس بیرونی جدا میکند
- اندازهگیری ثانیههای رادیو و دستهکردن ارسالهاتکیه بر سنجش واقعی بهجای دیتاشیت و کم کردن دفعات بیدار شدن رادیو
تا زمانی که ثانیههای روشن بودن رادیو در هر ساعت اندازه گرفته نشود، بهینهسازی فقط حدس است و خواب واقعی ماژول معمولا از عدد دیتاشیت بیشتر درمیآید.
وقتی سرویس ابری در دسترس نیست
بیشتر آموزشها دستگاه را مستقیم به یک سرویس ابری خارجی وصل میکنند، و از اینجا آن مسیر همیشه باز نیست. جایگزینش هم فنیتر است و هم بهتر: یک واسط MQTT روی یک ماشین کوچک در همان شبکه، که دستگاهها به آن میفرستند و خودش هرچه لازم باشد را به بیرون منتقل میکند. مزیتش فقط دسترسی نیست؛ دستگاه به یک نشانی محلی میفرستد، دستدادن سادهتر است، و همان چند ثانیه رادیوی کمتر مستقیم به عمر باتری برمیگردد. اتصال به سرویسهای بیرونی در ابر برای دستگاهها، و واسطهای که میان مینشیند است.
چه چیزی امروز باز میشود
Mosquitto رایگان و متنباز است و جای سرویسهای ابری اختصاصی را برای یک شبکه محلی گرفت؛ روی یک برد کوچک هم اجرا میشود و همان است که واسط محلی بالا را ممکن میکند. یک پروفایلر جریان هم لازم است چون تفاوت میان ده و صد میکروآمپر با مولتیمتر معمولی دیده نمیشود، و آن دو عدد تفاوت میان هشت ماه و سه هفتهاند؛ نسخههای ارزانش کافی است و جای اعتماد به دیتاشیت را میگیرد. The Things Network هم رایگان است و برای دستگاههایی که باید کیلومترها دورتر باشند جای شبکه سلولی و هزینه ماهانهاش را گرفت، به شرطی که پوشش در آن منطقه وجود داشته باشد، که یک واقعیت محلی است و باید پیش از طراحی بررسی شود.
چه چیزی امروز باز میشود
سه ابزار برای خروج از حدس و وابستگی ابری
هر ابزار جای یک گلوگاه واقعی را میگیرد؛ دو مورد همین الان روی میز آماده است و سومی به بررسی پوشش در محل نیاز دارد.
ابزارهای امروز برای حسگر کممصرف
- بلهMosquitto روی شبکه محلیرایگان و متنباز، جایگزین سرویس ابری اختصاصی روی یک برد کوچکبله
- بلهپروفایلر جریان ارزاناختلاف میکروآمپری را نشان میدهد که مولتیمتر معمولی از دیدن آن ناتوان استبله
- بررسی نشدهشبکه The Things Networkرایگان برای مسافتهای طولانی، مشروط به بررسی پوشش واقعی در منطقه پیش از طراحیبررسی نشده
تفاوت میان هشت ماه و چند هفته با همین اندازهگیریهای ساده روشن میشود و نیازی به حدس زدن از روی برگه مشخصات نیست.
پرسش بعدی این است که این حسگرها روی چه بردی مینشینند و پایههایشان چه محدودیتی دارند. بردهایی که یک برنامه کوچک را روی سختافزار میبرند جواب میدهد، مدار تغذیهشان در برد بورد، منبع تغذیه، لحیم، و اندازهگیری است، و اگر همین دستگاهها قرار باشد یک خط تولید را کنترل کنند، پیالسی، منطق نردبانی، و اسکادا قاعدههای کاملا دیگری دارد.