دو آزمون اسپانیایی روی میز است و تفاوتشان سختی نیست، شکل نتیجه است. DELE قبول یا رد است و تاریخ انقضا ندارد؛ SIELE یک نمره است و پنج سال اعتبار دارد. برای پرونده‌ای که ممکن است سه سال طول بکشد، آن یکی که منقضی نمی‌شود ارزان‌تر است، حتی اگر کندتر باشد.
هشت چیز زیر پیش از پرداخت هزینه تعیین‌کننده‌اند، و هیچ‌کدامشان درباره اسپانیایی شما نیستند.
هشت چیزی که پیش از رزرو باید بدانید
- DELE قبول یا رد است و تاریخ انقضا ندارد، پس یک بار دادنش برای همیشه در پرونده می‌ماند.
- SIELE یک نمره است و پنج سال اعتبار دارد، بعد از آن دیگر نیست.
- SIELE سطح انتخابی ندارد، پس هزینه‌اش هدر نمی‌رود: هر جایی که باشید نمره‌اش را می‌دهد.
- DELE در سطحی که رزرو کرده‌اید قبول یا رد می‌شود، پس انتخاب سطح خودش یک ریسک است.
- نتیجه SIELE حدود سه هفته می‌آید و نتیجه DELE دو تا سه ماه.
- A2 در پرونده تابعیت اسپانیا پذیرفته می‌شود، همراه با یک آزمون فرهنگی جدا.
- B2 همان سطحی است که دانشگاه‌های اسپانیایی‌زبان معمولاً می‌خواهند.
- هر دو آزمون چهار بخش دارند و نام بخش‌ها روی برگه اسپانیایی است، از جمله la prueba de comprensión auditiva.
آرزو در تهران برای اقامت اسپانیا پرونده‌ای باز کرده بود که وکیلش می‌گفت دو تا سه سال طول می‌کشد. SIELE داد چون سریع‌تر بود و نمره‌اش هم خوب آمد. سال سوم که پرونده به مرحله آخر رسید، نمره‌اش نزدیک انقضا بود و باید دوباره می‌داد، در حالی که یک DELE A2 همان اول برای همیشه تمام می‌شد.
یک پرسش تصمیم را می‌گیرد، و درباره اسپانیایی شما نیست
پرسش این است که آیا تاریخی وجود دارد که کسی تا آن تاریخ باید نتیجه‌ای ببیند. اگر بله و نزدیک است، SIELE جواب می‌دهد چون تقریباً هر هفته برگزار می‌شود و نتیجه‌اش سه هفته‌ای می‌آید. اگر نه، یا تاریخ یک سال دورتر است، DELE بهتر است چون یک بار داده می‌شود و پس گرفته نمی‌شود.
ریسک انتخاب سطح فقط در DELE هست و باید جدی گرفته شود. اگر B2 رزرو کنید و در یک بخش کم بیاورید، کل آزمون رد می‌شود و هزینه و چند ماه با آن می‌رود. SIELE این ریسک را ندارد چون سطحی برای انتخاب کردن نیست و هر جایی که باشید عددش را می‌گیرید.
نکته‌ای که برای خواننده اینجا بیشتر از هر جای دیگری وزن دارد این است که ثبت‌نام هر دوی این‌ها به یورو است و از داخل ایران باید حل شود، پیش از اینکه هر تصمیمی درباره سطح گرفته شود. مسیر پرداخت، نه سختی آزمون، معمولاً چیزی است که تاریخ را عقب می‌اندازد.
سطح را پرونده تعیین می‌کند، نه پیشرفت شما
پله‌ها به هر ترتیبی داده می‌شوند و می‌شود از رویشان پرید، پس پرسش این نیست که کجا ایستاده‌اید؛ این است که چه کسی در زندگی شما کدام پله را خواسته. برای پرونده تابعیت A2 کافی است و بالاتر رفتن هیچ چیزی اضافه نمی‌کند.
ایستادن ایرانی همین‌جاست: چون آزمونی اجباری نیست و کسی هم عددی نخواسته، آدم‌ها سطح را از حس پیشرفتشان انتخاب می‌کنند و معمولاً یکی بالاتر می‌روند. B1 رزرو می‌شود چون A2 «کم» به نظر می‌رسد، و همان یک پله بالاتر، شش ماه آماده‌سازی اضافه و یک ریسک رد شدن اضافه می‌آورد که پرونده هیچ‌کدامشان را نمی‌خواست.
کار درست پنج دقیقه است: صفحه شرایط همان اداره یا همان دانشگاه را باز کنید و عدد و نام آزمون را بنویسید. آرزو وقتی این کار را کرد دید پرونده‌اش فقط A2 می‌خواهد، و کل آماده‌سازی‌اش از یک سال به دو ماه رسید.
هر سطح واقعاً برای چیست
پله‌ها، و اینکه هرکدام را چه کسی می‌خواهد
سطح‌ها به هر ترتیبی داده می‌شوند و می‌شود کاملاً از رویشان پرید، پس پرسش این است که چه کسی در زندگی شما کدام پله را خواسته.
- ۰۵C2تقریباً هیچ‌کس نمی‌خواهدش، و بیشتر برای خودش داده می‌شود
- ۰۴C1جایی که برگه دیگر اسپانیایی را نمی‌سنجد و سطح رسمی را می‌سنجد
- ۰۳B2چیزی که یک دانشگاه اسپانیایی‌زبان معمولاً می‌خواهد
- ۰۲B1پرداده‌ترین سطح، و تقریباً نقطه‌ای که با اسپانیایی قابل استخدام می‌شوید
- ۰۱A2در پرونده تابعیت اسپانیا پذیرفته می‌شود، همراه با یک آزمون فرهنگی جداهمان یکی برای کاغذبازی
پله‌ها توصیف می‌کنند که نهادها چه می‌خواهند و چیزی نمی‌گویند درباره اینکه هرکدام چقدر طول می‌کشد، که پرسش دیگری است با جوابی بسیار نامرتب‌تر.
دو منبع، و هر دو رایگان
نمونه‌های منتشرشده انستیتو سروانتس جای کتاب آماده‌سازی ناشر ثالث را می‌گیرند، که قالب را از روی ویرایش قدیمی‌تر بازسازی می‌کند. تا ۲۰۲۶ در هر سطحی رایگان‌اند، همراه با فایل صوتی و معیار تصحیح، و همان معیار تصحیح مهم‌ترین بخش است چون می‌گوید ممتحن به چه چیزی نمره می‌دهد.
یک آزمون کامل، دست‌نویس و زمان‌دار، جای این را می‌گیرد که بخش‌ها را جدا و هر وقت یک ساعت پیدا شد تمرین کنید. رایگان است و یک بعدازظهر هزینه دارد، شش هفته پیش از تاریخ، و کاری که می‌کند این است که مدیریت وقت و خستگی را نشان می‌دهد که هیچ تمرین بخشی نشانشان نمی‌دهد.
خطا: انتخاب کردن آزمون از روی سختی
مقایسه متعارف میان این دو، مقایسه سختی است و هر دو به یک مقیاس تنظیم شده‌اند، پس آن مقایسه از اول بی‌معناست. چیزی که فرق می‌کند شکل نتیجه است، و شکل نتیجه همان چیزی است که یک صبح بد را قابل جبران یا غیرقابل جبران می‌کند.
پس ترتیب درست این است: اول تاریخ پرونده، بعد شکل نتیجه، بعد سطح، و آخر آماده‌سازی. آرزو ترتیب را وارونه شروع کرد و سه سال بعد بابتش پول داد؛ همان ترتیب درست، همان روز اول، پنج دقیقه وقت می‌خواست.
بعد از انتخاب آزمون
برای اینکه بدانید امروز کجای مقیاس ایستاده‌اید، قرار دادن صادقانه خودتان روی مقیاس، بدون پول دادن بابت آزمون همان کار را بدون هزینه انجام می‌دهد. برای بخش گفتاری که بیشترین افت را دارد، یک معلم چقدر می‌ارزد، و چه کاری را تنها می‌شود کرد تنها راه گرفتن تصحیح است، و برای ساعت‌های آماده‌سازی هفت روز، چیده‌شده دور وقتی که واقعاً دارید.
پرسش بعدی این است که آن دو ماه را روی چه چیزی خرج کنید، چون آزمون خودش چیزی یاد نمی‌دهد: دو فعل برای بودن، و وجه التزامی که همه از آن می‌ترسند جایی است که بیشترین نمره در کمترین ساعت به دست می‌آید، و بخش شنیداری در سریع، و در کارائیب سریع‌تر ساخته می‌شود.