سی و سه حرف سیریلیک را نباید یک واحد دید. یک سومشان مجانی است، یک سوم دیگر ارزان، و کل هزینه در شش حرفی است که شکلشان لاتین است و صدایشان لاتین نیست. برای شما فارسی هیچ ادعایی روی این شکل‌ها ندارد، پس همان شش حرف را هم از راه انگلیسی می‌گیرید و نه از فارسی.
هشت مورد زیر همان چیزهایی هستند که یک آخر هفته را تعیین می‌کنند.
هشت چیزی که آخر هفته اول تمام می‌شوند
- В صدای v می‌دهد و نه b، و پرهزینه‌ترین حرف این فهرست است.
- Н صدای n می‌دهد و نه h.
- Р همان ر فارسی است و نه p.
- С صدای s می‌دهد و نه k.
- Х همان خ فارسی است، پس این یکی برای شما مجانی است.
- Ж صدای ژ می‌دهد، مثل ژاله.
- Ы هیچ معادلی در فارسی و انگلیسی ندارد و باید شنیده شود.
- Ь صدا ندارد و صامت پیش از خودش را نرم می‌کند.
سودابه در ارومیه الفبا را در یک شب حفظ کرد و فردا تابلوی یک مغازه را «باریس» خواند. نوشته Париж بود و «پاریژ» می‌شد. سه حرف از شش حرف ستون گران در همان یک واژه بودند، و هیچ‌کدامشان حرف ناآشنایی نبود.
ستونی که ترسناک به نظر می‌رسد ارزان‌ترین است
حرف‌هایی مثل Ж و Ц و Ч و Ш و Щ روی یک جدول ترسناک‌ترین به نظر می‌رسند و کمترین هزینه را دارند، چون هیچ چیزی در خواندن قبلی شما این شکل‌ها را ادعا نکرده. شکل تازه با شکل تازه یاد گرفته می‌شود و تمام.
ستون گران آن‌هایی هستند که شکلشان از قبل ادعا شده: В و Н و Р و С و У. اینجا مسئله یاد گرفتن نیست، مسئله جایگزین کردن است، و جایگزینی همیشه از افزودن کندتر است.
تکنیکش هم فرق می‌کند: برای ستون سوم تکرار کافی است و برای ستون دوم باید تضاد ساخت. شش واژه بنویسید که هر شش حرف در آن‌ها باشند و کنارشان شکل لاتین همان حرف را بگذارید، و همان تضاد است که جایگزینی را انجام می‌دهد.
روس‌ها شکسته می‌نویسند، و شکسته الفبای دیگری است
هر دوره‌ای شکل چاپی را یاد می‌دهد و هر یادداشتی که یک روس بنویسد شکسته است. کسی که فقط شکل چاپی را بلد باشد می‌تواند کتاب بخواند و یک یادداشت را نه.
چند حرف در شکسته کاملاً عوض می‌شوند: т شبیه m لاتین می‌شود، д شبیه g، и شبیه u، و п شبیه n. نتیجه‌اش این است که یک واژه دست‌نویس روسی می‌تواند شبیه یک ردیف قوز یکسان به نظر برسد.
خوانندگان بومی از بافت و از خط زیر ш و щ استفاده می‌کنند. برای شما یک ساعت رونویسی کافی است و بعد دیگر متوجهش نمی‌شوید، و همان یک ساعت تفاوت میان خواندن تابلو و خواندن یادداشت است.
در ایران روسی را از کتاب می‌خوانید و دست‌نویس هرگز نمی‌بینید
روسی در ایران معمولاً برای تحصیل یا کار خوانده می‌شود و ماده‌اش کتاب و اسلاید است، همه چاپی. یعنی می‌شود دو سال روسی خواند و یک سطر دست‌نویس ندید.
ایستادن روز اول کلاس در روسیه پیدا می‌شود، وقتی استاد روی تخته می‌نویسد. هیچ‌کس هم پیش از آن هشدارش نمی‌دهد، چون در ایران هیچ موقعیتی نیست که این کمبود را نشان بدهد.
کار درست یک ساعت است و همین هفته: پنج جمله را از روی یک نمونه دست‌خط واقعی رونویسی کنید. نه چاپی، نه فونت شبیه‌دست‌خط؛ دست‌خط واقعی. سودابه همین یک ساعت را گذاشت و شش ماه بعد در مسکو مشکلی نداشت.
دو الفبا، یک زبان
حرف‌هایی که وقتی کسی می‌نویسدشان شکلشان عوض می‌شود
روس‌ها شکسته می‌نویسند، پس خواننده‌ای که فقط شکل چاپی را بلد است می‌تواند کتاب بخواند و یک یادداشت را نه.
ستون راست همان دلیلی است که یک واژه دست‌نویس روسی می‌تواند شبیه یک ردیف قوز یکسان به نظر برسد. خوانندگان بومی از بافت و از آن خط زیر استفاده می‌کنند؛ زبان‌آموز یک ساعت رونویسی لازم دارد و بعد دیگر متوجهش نمی‌شود.
دو ابزار، و هر دو امروز شدنی‌اند
صفحه‌کلید روسی روی گوشی جای بیست بار نوشتن الفبا را می‌گیرد، که دست را تمرین می‌دهد و چشم را همان‌جا که بود می‌گذارد. تا ۲۰۲۶ رایگان است و دو دقیقه اضافه کردنش طول می‌کشد، و فایده‌اش این است که هر بار تایپ می‌کنید حرف را از میان سی و سه‌تا پیدا می‌کنید.
یک جدول شکسته با دست‌خط واقعی کنارش، جای این را می‌گیرد که تفاوت شکسته را از روی فهرست خرید کسی کشف کنید. رایگان است و یک ساعت، حرف‌هایی را که شکلشان عوض می‌شود می‌پوشاند، و نکته‌اش همان ستون کناری است: بدون دست‌خط واقعی، جدول فقط یک فونت دیگر است.
خطا: حفظ کردن جدول به‌جای خواندن واژه
الفبا در یک شب حفظ می‌شود و همان حفظ کردن، حس تمام شدن می‌دهد. مسئله این است که خواندن، بازشناسی حرف نیست؛ بازشناسی واژه است، و ستون گران دقیقاً همان‌جایی است که واژه غلط بازشناخته می‌شود.
Париж مدرک این است: سودابه هر شش حرف را بلد بود و واژه را غلط خواند، چون چشمش هنوز شکل لاتین را می‌دید. بیست تابلوی خیابانی، از پنج بار حفظ کردن جدول بیشتر می‌ارزند.
بعد از این آخر هفته
برای اینکه همین حرف‌ها بمانند، ساختن کارتی که یاد بدهد، نه کارتی که روی هم انباشته شود کارت واژه‌محور را می‌سازد و نه حرف‌محور. برای خواندن متن واقعی مطلبی کمی بالاتر از سطح شما، و اینکه چرا همان‌جا نقطه شیرین است ماده را انتخاب می‌کند، و برای نشانه‌گذاری صداها یک نشانه برای هر صدا، تا واژه ناآشنا گفتنی شود.
پرسش بعدی این است که وقتی حرف‌ها را خواندید، چه چیزی تعیین می‌کند واژه چطور گفته می‌شود، چون املا همه‌اش را نمی‌گوید: تکیه‌ای که جابه‌جا می‌شود، و مصوت‌هایی که کوتاه می‌کند جواب می‌دهد، و ساخت‌هایی که این واژه‌ها در آن‌ها می‌نشینند در نمود، فعل‌های حرکت، و نبودِ هر حرف تعریفی.