Faragiri

همهٔ زبان‌ها

آموزش نامه و گزارش کاریانگلیسی برای کار

شکل مقاله‌ای خواننده‌ای را فرض می‌کند که موظف است تا آخر بخواند، و آن خواننده در دانشگاه هست و تقریباً هیچ‌جای دیگری نیست.

۵بخش
۳دقیقه خواندن
۴عمق

دو شکل

همان محتوا، چیده‌شده برای دو خواننده متفاوت

هیچ‌کدام از دو شکل غلط نیست. یکی خواننده‌ای را فرض می‌کند که به خواندن متعهد شده، و در محیط کار هیچ‌کس نشده است.

شکل مقاله‌ایهمانی که بیشتر آدم‌ها در مدرسه و دانشگاه یاد گرفته‌اند
شکل گزارشیچیزی که خواننده‌ای که دارد تصمیم می‌گیرد ادامه بدهد یا نه واقعاً لازم دارد
توصیه کجا می‌آیددر آخر، بعد از استدلالدر سطر اول
بند اول چه می‌کندپرسش را طرح می‌کندجوابش را می‌دهد
استدلال برای چیستبرای خود محصولبرای خواننده‌ای که می‌خواهد بررسی کند
پیوست چه داردمعمولاً اصلاً پیوستی نداردمحاسبات، داده، و گزینه‌های رد شده
اگر مروری خوانده شود چه می‌شودنکته کاملاً از دست می‌رودنکته همان بخشی است که خوانده شد

علامت‌گذاری شده و نه مقایسه‌ای، چون در محیط کار جوابی وجود دارد. شکل مقاله‌ای شکل بدتری نیست؛ برای خواننده‌ای است که موظف است تمامش کند، و آن خواننده در دانشگاه هست و تقریباً هیچ‌جای دیگری نیست.

همان محتوا، برای دو خواننده متفاوت، دو شکل دارد. شکل مقاله‌ای که در مدرسه و دانشگاه یاد گرفته‌اید، خواننده‌ای را فرض می‌کند که متعهد شده تا آخر بخواند؛ در محیط کار چنین خواننده‌ای وجود ندارد.

پس the recommendation goes in the first line و the opening paragraph answers the question. کیانوش در ساوجبلاغ تحلیلگر مالی است و گزارش‌هایش را برای مدیرانی می‌فرستد که سه دقیقه وقت دارند.

هشت قاعده شکل گزارش

  • the recommendation goes in the first line. پیش از هر توضیحی و پیش از هر داده‌ای.
  • the opening paragraph answers the question. طرح نمی‌کند، جواب می‌دهد.
  • the reasoning is for the reader who wants to check. برای اثبات نیست، برای بررسی است.
  • the appendix holds the working and the options rejected. کار انجام‌شده حذف نمی‌شود، جابه‌جا می‌شود.
  • a skimmed report should still deliver the point. سنجه واقعی همین است.
  • recommend, then justify. همان ترتیب، در هر بخش تکرار می‌شود.
  • one page, then annexes. طول صفحه اول ثابت است، هرقدر هم کار پشتش زیاد باشد.
  • the subject line states the decision needed. در ایمیل، خط موضوع اولین سطر گزارش است.

چرا شکل مقاله‌ای غلط نیست، و اینجا کار نمی‌کند

شکل مقاله‌ای برای خواننده‌ای طراحی شده که موظف است تا آخر بخواند، مثل استادی که برگه را تصحیح می‌کند. آن خواننده در دانشگاه هست و تقریباً هیچ‌جای دیگری نیست.

خواننده کاری در هر پاراگراف تصمیم می‌گیرد ادامه بدهد یا نه، و اگر نتیجه‌گیری آخر باشد، تصمیمش را پیش از رسیدن به آن گرفته است. یعنی گزارشی که مروری خوانده شود، در شکل مقاله‌ای نکته‌اش را از دست می‌دهد و در شکل گزارشی، نکته‌اش دقیقاً همان بخشی است که خوانده شد.

جایی که کار می‌ایستد: نامه اداری فارسی، همان شکل مقاله‌ای است

نامه اداری فارسی معمولاً با زمینه شروع می‌شود، بعد شرح، بعد استدلال، و درخواست در بند آخر می‌آید. این ترتیب در فارسی درست و مودبانه است و کسی که برعکسش کند تند به نظر می‌رسد.

کیانوش دو سال گزارش‌هایش را همین‌طور می‌نوشت و شکایتی هم نبود. تنها چیزی که می‌دید این بود که تصمیم‌ها دیر گرفته می‌شدند و مدیرها معمولاً می‌پرسیدند خلاصه‌اش چیست، که یعنی صفحه اول کارش را نکرده بود.

راهش وارونه کردن سند است و نه کوتاه کردنش. همان محتوا را نگه دارید، بند آخر را ببرید اول، و باقی را زیرش بچینید. طول سند عوض نمی‌شود و کاری که می‌کند کاملاً عوض می‌شود.

سنجه‌ای که می‌گوید شکل درست است یا نه

هیچ ابزاری لازم نیست جز یک آزمون سی ثانیه‌ای: فقط جمله اول هر بند را بخوانید، از اول تا آخر سند. اگر همان چند جمله کل تصمیم و دلیلش را می‌گویند، شکل درست است. جای فرستادن سند برای همکار و پرسیدن نظرش را می‌گیرد، که معمولاً کل سند را می‌خواند و به همین دلیل نمی‌تواند بگوید مروری خواندنش چطور است.

خطا: پنهان کردن گزینه‌های رد شده

وقتی توصیه اول می‌آید، وسوسه این است که کارِ پشتش حذف شود تا سند کوتاه بماند. آن کار حذف نمی‌شود و جابه‌جا می‌شود: گزینه‌هایی که بررسی و رد شده‌اند در پیوست می‌روند، و همان‌ها چیزی هستند که خواننده دقیق دنبالشان می‌گردد.

حذفشان دو هزینه دارد: خواننده فکر می‌کند بررسی نشده‌اند، و در جلسه همان‌ها را دوباره پیشنهاد می‌دهد. ترتیب داخل هر بند هم همان چیزی است که در یک ایده، یک جمله آغاز، و پیوند با بند بعدی باز شده، و شکل نامه‌ای که همراه سند می‌رود در شروع و پایان، و لحنی که هر موقعیت می‌خواهد.

پرسش بعدی این است که وقتی همین سند در جلسه ارائه شود چه شکلی می‌گیرد. ساختار گفتاری با ساختار نوشتاری یکی نیست و در علامت‌گذاری مسیر، گذارها، و پرسش‌هایی که بعدش می‌آید جدا شده است.

کنار این

بالای این