املای آلمانی صادق است: تقریباً هر پرسشی درباره تلفظ، از چیزی در خودِ واژه جواب می‌گیرد. برای فارسی‌زبان این خبر خوبی است و یک خبر بد هم دارد، چون همان صداقت باعث می‌شود کسی روی تلفظ کار نکند و سه عادت فارسی دست‌نخورده بمانند.
هشت مورد زیر همان چیزهایی هستند که املا به شما می‌گوید، به‌اضافه دو صدایی که املا هیچ کمکی درباره‌شان نمی‌کند.
هشت چیزی که واژه نوشته‌شده به شما می‌گوید
- ch بعد از a و o و u همان خ فارسی است، و در Buch شنیده می‌شود.
- ch بعد از i و e نرم‌تر است و در فارسی وجود ندارد، مثل ich.
- ei صدای «آی» می‌دهد و ie صدای «ای»، پس nein و nie دو واژه‌اند.
- g پایانی در Tag صدای k می‌دهد، و همین قاعده برای b و d هم هست.
- Stadt و Staat دو واژه‌اند و تفاوتشان طول مصوت است، که در فارسی نشانه ندارد.
- صامت دوتایی بعد از مصوت یعنی مصوت کوتاه، و h بعد از مصوت یعنی بلند.
- r بعد از مصوت خودش تقریباً یک مصوت است، پس Uhr دو هجا ندارد.
- ä و ö و ü سه مصوت جدا هستند و املا نمی‌گوید چطور ساخته می‌شوند.
سعید در خرم‌آباد سه ماه روی ch کار کرده بود و آخرش فهمید نسخه سختش همان خ «خانه» است. چیزی که هیچ‌کس نگفته بود این بود که او Tag را با g پایانی می‌گفت و Rad را با d، چون فارسی صامت پایانی را همان‌طور که نوشته می‌شود می‌گوید. دو واژه در هر جمله، و هیچ‌کس هم تصحیحش نمی‌کرد.
سه عادت فارسی، و هیچ‌کدام صدای تازه نیست
عادت اول این است که صامت پایانی همان‌طور که نوشته شده گفته می‌شود. آلمانی در پایان هجا b را p و d را t و g را k می‌کند، پس Rad و Rat یک صدا دارند. این قاعده کاملاً باقاعده است و از املا هم پیدا نیست، چون املا شکل اصلی را نگه می‌دارد.
عادت دوم طول مصوت است. در فارسی طول مصوت معنا را عوض نمی‌کند و در آلمانی می‌کند، پس Stadt و Staat در گوش فارسی‌زبان یک واژه‌اند. اینجا املا کمک می‌کند و همان کمک باید عمدی خوانده شود: صامت دوتایی یعنی کوتاه، h بعد از مصوت یعنی بلند، مصوت دوتایی یعنی بلند.
عادت سوم r پایانی است. فارسی r را کامل ادا می‌کند و آلمانی بعد از مصوت تقریباً به مصوت تبدیلش می‌کند، پس Uhr یک هجاست و mir هم. این تنها موردی از این سه است که در فهم هم اثر می‌گذارد، چون شنونده منتظر یک هجا است و شما دو هجا تحویل می‌دهید.
املای باقاعده، و به همین دلیل کسی رویش کار نمی‌کند
در هر کلاسی به شما گفته می‌شود که آلمانی همان‌طور خوانده می‌شود که نوشته می‌شود، و این تقریباً درست است. نتیجه‌اش این است که تلفظ در همان جلسه اول تمام‌شده اعلام می‌شود و بعد هیچ‌وقت به آن برنمی‌گردند.
ایستادن همان‌جاست و در فهم دیده نمی‌شود، چون هیچ‌کدام از این سه عادت باعث بدفهمی نمی‌شوند. جایی که خرج برمی‌دارد بخش گفتاری آزمون است و اولین جلسه دانشگاه، و آن‌جا هم بازخوردی نمی‌گیرید چون تلفظ زیر نمره کلی پنهان است.
کاری که می‌شود کرد این است که سه عادت را جدا و شمردنی کنید: یک متن کوتاه بخوانید و ضبط کنید، بعد فقط دنبال صامت‌های پایانی بگردید، بعد فقط دنبال طول مصوت، بعد فقط دنبال r. سه بار گوش دادن با سه پرسش جدا، از یک بار گوش دادن با پرسش «چطور بود» بی‌نهایت بیشتر می‌دهد.
کاغذ چه چیزی به شما می‌گوید
نشانه‌های املایی، مرتب‌شده بر اساس آنچه تعیین می‌کنند
تقریباً هر پرسش تلفظی در آلمانی، از چیزی در خودِ واژه جواب می‌گیرد، که درباره انگلیسی و فرانسه درست نیست.
یک واژه نوشته‌شده آلمانی
- طول مصوتمعنادار است، پس Stadt و Staat دو واژه‌اند
- صامت دوتایی بعدش: کوتاه
- یک h بعدش: بلند
- مصوت دوتایی: بلند
- کدام chبا مصوت جلویش تعیین می‌شود، هرگز با انتخاب
- بعد از i و e و ä و ö و ü: نسخه نرم
- بعد از a و o و u: همان خ فارسی
- در آغاز واژه قرضی: معمولاً k
- پایان هجاجایی که قاعده واکداری اجرا می‌شود
- b به p تبدیل می‌شود، مثل halb
- d به t تبدیل می‌شود، پس Rad و Rat یک صدا دارند
- g به k تبدیل می‌شود، مثل Tag
چیزی که در این درخت نیست آن دو مصوت لب‌گرد است، چون هیچ نشانه املایی درباره‌شان کمک نمی‌کند: حرف‌ها می‌گویند آن‌جا هستند و هیچ چیزی روی کاغذ نمی‌گوید چطور ساخته می‌شوند.
دو ابزار، و یکی‌شان تعارف ندارد
کلید دیکته روی زبان آلمانی جای پرسیدن از یک آلمانی‌زبان را می‌گیرد که درست بود یا نه، و آن پرسش تشویق تولید می‌کند. تا ۲۰۲۶ رایگان و از پیش نصب است، و فقط نوشتن غلطش خبر دارد: Tag را بگویید و اگر Tak نوشت، درست گفته‌اید.
YouGlish جای همان یک ضبط چسبیده به مدخل دیکشنری را می‌گیرد، که یک گوینده در یک روز است. رایگان است و واژه را داخل جمله واقعی پخش می‌کند، و برای این صفحه همان داخل جمله بودن مهم است چون قاعده صامت پایانی در مرز هجا اتفاق می‌افتد و نه در واژه تنها.
خطا: اعتماد کردن به املا برای دو مصوتی که املا نمی‌گویدشان
درخت املا تقریباً همه چیز را می‌گوید و دقیقاً دو چیز را نمی‌گوید: ö و ü. حرف‌ها به شما می‌گویند که آن‌جا هستند و هیچ چیزی روی کاغذ نمی‌گوید چطور ساخته می‌شوند، و همین باعث می‌شود بی‌سروصدا با نزدیک‌ترین مصوت فارسی عوض شوند.
دستورشان کوتاه است و باید یک بار گفته شود: مصوت آشنا را بسازید و بعد فقط لب‌ها را گرد کنید، بدون اینکه زبان جابه‌جا شود. ü همان «ای» است با لب گرد و ö همان «اِ» است با لب گرد. سعید همین یک جمله را لازم داشت و سه ماه ch لازم نبود.
بعد از این هشت مورد
برای جدا کردن جفت‌هایی که هنوز یکی می‌شنوید، ship و sheep: تمرین گوش روی یک صدا در هر بار همان روش را روی Stadt و Staat می‌گذارد. برای دیدن صداها به‌صورت نشانه یک نشانه برای هر صدا، تا واژه ناآشنا گفتنی شود کار می‌کند، و برای اینکه کسی سه عادت را به شما بگوید یک معلم چقدر می‌ارزد، و چه کاری را تنها می‌شود کرد.
پرسش بعدی این است که وقتی این صداها درست شد، جمله آلمانی در سرعت واقعی چه شکلی می‌شود: ساختن جمله وقتی فعل ته آن است نیمه تولیدی را می‌سازد، و واژه‌هایی که این قاعده‌ها رویشان اجرا می‌شوند در ترکیب‌هایی که رمزگشایی می‌شوند، و آن‌هایی که باید یاد گرفته شوند.